ปัญหาทางจิต

ค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะ ตอนนี้เราอยู่ม.1เรารู้สึกไม่ค่อยอยากไปโรงเรียนค่ะ เพราะว่าอะไรน่ะหรอคะ เพราะเราเหม่อค่ะไม่สนใจการเรียนแล้วเริ่มมีอาการทางจิตค่ะ เราเริ่มร้องไห้และ...ทำร้ายตัวเองที่โรงเรียนค่ะแต่ไม่รุนแรงมากแค่เอาดินสอมาทิ่มมือข้างซ้ายค่ะ พอวันต่อไปเราไปโพสต์ในเฟสว่า"ทำไมไม่ทิ่มมือข้างขวาจะได้เจ็บกว่านี้55น่าสมเพช อ่อนแอชิปหาย555 กลัวละสิ กลัวใช่ไหมล่ะ กลัวว่าแกจะไม่ได้วาดรูปไง" เราเริ่มคุยกับตัวเองค่ะ ในหัวเราเป็นเหมือนผู้ชายสองคนที่เราจินตนาการขึ้นมาเอง คนที่1 เป็นคนกร้าวร้าว ปากเสีย เขาคอยด่าเราค่ะ จี้ปมเรา ทำให้เรารู้สึกสมเพชตัวเอง ส่วนคนที่2 เป็นพ่อพระค่ะ ใจดีอ่อนหวาน แต่ชอบทำให้เราร้องไห้ค่ะ เขาจะเริ่มเปิดประเด็นคุยกับเราก่อนเสมอ "วันนี้เป็นไงบ้างครับ" "วันนี้ยิ้มหน่อยก็ดีนะครับ!" "ทำไมคุณดูไร้ค่าจังครับ" "กอดผมได้นะผมให้กอด" "ก็แค่เด็กขาดความอบอุ่นจากครอบครัว" "เรียกร้องความสนใจหรอครับ" ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วอาจจะสงใสว่าเรากำลังโปรโมทนิยายอยู่รึป่าวบอกเลยว่า"ไม่ค่ะ" เราเป็นอย่างงี้มาตั้งนานแล้ว เราเคยคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ค่ะแต่แถนที่เราจะต้องเป็นฝ่ายร้องไห้กว่ามัน มันกลับร้องไห้หนักกว่าเราอีก55 มันบอกว่า ทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรก ...พอมันร้องไห้เรารู้สึกว่า กูผิด กูไม่น่าทำให้ร้องไหนเลย ไม่น่ามาบอกเลย ทำไม ทำไม ทำไม ในหัวเราสับสนมาก ทำอะไรไม่ถูก เราก็เลยบอกว่าจะแกหยุดร้อง ขอโทษกูผิดไปแล้ว เดี๋ยวกูจะไปวาดรูปแล้ว  เราเลยวางสายมันไป เพราความรู้สึกผิดจึงวางสาย  ตอนนี้พ่อแม่รู้แล้ว แม่คอยเอาใจใส่เรามากขึ้น ส่วนพ่อ...อืมค่ะ  ทางญาติเราวิเคราะห์ว่าเราเป็น เด็กขาดความอบอุ่นค่ะ แค่อย่างเดียวเพราะเราไม่ได้เล่าปัญหาให้เขาฟังค่ะ เขาถามเราเราไม่ตอบ เขาก็เลยวิเคราะห์ได้อย่างเดียวค่ะ ทำไมเขาถึงวิเคราะห์อย่างงี้น่ะหรอคะ  เขาเห็นเรามาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ ครอบครัวของเรา เป็นครอบครัวที่รวยในระดับหนึ่งค่ะ เขาเลยจ้างให้คนอื่นมาดูแลเราตั้งแต่เล็กๆ เราไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับพ่อแม่ค่ะ เหมือนพวกเขาถือคติว่า เงินซื้อความสุขให้ลูกฉันได้. เราเป็นคนชอบวาดรูปค่ะ ทุกเวลาทุกวันของเราใช้ไปกับการวาดรูปค่ะ จนมีครั้งหนึ่ง แม่บอกเราว่าให้เลิกวาดรูปสัก1เดือนค่ะ เราแถบจะร้องออกมาตรงนั้นเลย เรารักมันมาก มันเปรียบเสมือนลูกของเรา มันเหมือนเป็นชีวิตหนึ่งของเราไปแล้ว แต่แม่กลับพูดแบบนี้มันเกินไป จะบอกให้เลิกเล่นโทรศัพท์ไอเพดเลิกอะไรก็ได้แต่ขออย่าบอกให้เลิกวาดรูปถึงมะนจะเป็นเวลาแค่1เดือนแต่เราขาดมันไม่ได้ ให้กูกราบเท้าขอร้องก็ยอม จุดนี้ทำให้เราสติแตกทำให้อาการทางจิตของเราเหมือนกำเริบหนักไปกว่าเดิมค่ะ .  จบแล้วค่ะ แค่อยากมาระบายเฉยๆยังมีที่กั้กๆไว้บ้าง ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ทุกคนคิดว่ายังไงคะอาการนี้ควรไปพบหมอได้แล้วรึยัง ขอบจบเท่านี้นะคะ.บะบุยยยย👁️👄👁️💗💗💗