คนที่เลือกจะจากไปด้วยตัวเอง ต้องกล้าหาญมากแค่ไหนคะ
ตั้งแต่เด็กจนโต เราเคยคิดจะไปหลายรอบมากแต่ก็ไม่กล้าสักที ทุกครั้งที่ตัดสินใจทำ ก็มีภาพความสุขเล็กๆขึ้นมาขวางตลอด เช่น ยังดูการ์ตูนเรื่องนั้นไม่จบเลยนะ นิยายที่อ่านค้างไว้ยังสนุก หรือก็กลัวความเจ็บที่อาจจะเกิดขึ้น ประกอบกับตอนเด็กๆ ยังหาวิธีไปแบบที่ตัวเอาสามารถลงมือทำไม่ได้ มีด ยา หาได้ยาก นอกจากจะวิ่งลงถนน หรือโดนลงจากตึก แต่ก็ไม่กล้าพอ คนที่กล้าลงมือทำ เพื่อที่จะจากไปต้องกลาหาญขนาดไหนคะ
ตอนนี้ชีวิตรักเราดีมากๆ ดีซะจนอยากจะเห็นแก่ตัว ทำเป็นมองข้ามปัญหา แล้วอยู่กับเขาแบบนี้ไปนานๆ แต่ครอบครัวเราไม่ใช่ มันมีปัญหาหลายต่อหลายอย่าง จนคิดว่าวันนึงมันต้องแอฟเฟคไปถึงเรื่องความรักแน่ๆ เราไม่อยากให้เขามาเจอความเครียดเรื่องครอบครัวของเรา เขาโตมาในครอบครัวที่ดี ที่อบอุ่น ต่างหากเราที่เป็นเด็กค่อนข้างมีปัญหา ครอบครัวไม่เคยเป็นเซฟโซนของเรา ถ้าถามว่าอะไรทำร้ายเราได้มากที่สุด ก็คงจะเป็นครอบครัว..
หลังๆมานี้ยากมากที่จะมองหน้าเขาแล้วไม่รู้สึกผิด..
เชื่อไหมคะ 20 กว่าปีที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุด คือการอยู่คนเดียวในเวลากลางคืน เงียบ สงบ เพราะคนอื่นจะหลับหมดแล้ว ไม่ต้องคอยระแวงว่าถ้า ร้องไห้แล้วจะมีใครได้ยิน ไม่อยากตอบคำถามว่าเป็นอะไร ถ้าไม่อยากโดนมองว่าทำตัวไร้สาระก็ต้องร้องไห้แบบไม่ให้ใครรู้ ต้องร้องตอนกลางคืนแบบที่ไม่มีเสียง ร้องตอนอาบน้ำเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
เราไม่ได้ตั้งกระทู้ตอนที่เสียใจ หรือสับสน แต่ความคิดนี้มันอยู่ในหัวมาตลอด ตกตะกอนซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า เรากลัวเจ็บ แต่ไม่กลัวความตาย ความว่างเปล่าสำหรับเราไม่ได้น่ากลัว ความไม่รู้สึกไม่ได้น่ากลัว แต่เพราะยังต้องรู้สึกรัก รู้สึกเสียใจ รู้สึกเจ็บ การไม่อยากสูญเสียความสุข ต่างหากที่น่ากลัว
เราไม่อยากรู้สึกแล้วค่ะ..
ความกล้าหาญนั้นคืออะไรคะ....
คนที่เลือกจะจากไปด้วยตัวเอง ต้องกล้าหาญมากแค่ไหนคะ
ตั้งแต่เด็กจนโต เราเคยคิดจะไปหลายรอบมากแต่ก็ไม่กล้าสักที ทุกครั้งที่ตัดสินใจทำ ก็มีภาพความสุขเล็กๆขึ้นมาขวางตลอด เช่น ยังดูการ์ตูนเรื่องนั้นไม่จบเลยนะ นิยายที่อ่านค้างไว้ยังสนุก หรือก็กลัวความเจ็บที่อาจจะเกิดขึ้น ประกอบกับตอนเด็กๆ ยังหาวิธีไปแบบที่ตัวเอาสามารถลงมือทำไม่ได้ มีด ยา หาได้ยาก นอกจากจะวิ่งลงถนน หรือโดนลงจากตึก แต่ก็ไม่กล้าพอ คนที่กล้าลงมือทำ เพื่อที่จะจากไปต้องกลาหาญขนาดไหนคะ
ตอนนี้ชีวิตรักเราดีมากๆ ดีซะจนอยากจะเห็นแก่ตัว ทำเป็นมองข้ามปัญหา แล้วอยู่กับเขาแบบนี้ไปนานๆ แต่ครอบครัวเราไม่ใช่ มันมีปัญหาหลายต่อหลายอย่าง จนคิดว่าวันนึงมันต้องแอฟเฟคไปถึงเรื่องความรักแน่ๆ เราไม่อยากให้เขามาเจอความเครียดเรื่องครอบครัวของเรา เขาโตมาในครอบครัวที่ดี ที่อบอุ่น ต่างหากเราที่เป็นเด็กค่อนข้างมีปัญหา ครอบครัวไม่เคยเป็นเซฟโซนของเรา ถ้าถามว่าอะไรทำร้ายเราได้มากที่สุด ก็คงจะเป็นครอบครัว..
หลังๆมานี้ยากมากที่จะมองหน้าเขาแล้วไม่รู้สึกผิด..
เชื่อไหมคะ 20 กว่าปีที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุด คือการอยู่คนเดียวในเวลากลางคืน เงียบ สงบ เพราะคนอื่นจะหลับหมดแล้ว ไม่ต้องคอยระแวงว่าถ้า ร้องไห้แล้วจะมีใครได้ยิน ไม่อยากตอบคำถามว่าเป็นอะไร ถ้าไม่อยากโดนมองว่าทำตัวไร้สาระก็ต้องร้องไห้แบบไม่ให้ใครรู้ ต้องร้องตอนกลางคืนแบบที่ไม่มีเสียง ร้องตอนอาบน้ำเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
เราไม่ได้ตั้งกระทู้ตอนที่เสียใจ หรือสับสน แต่ความคิดนี้มันอยู่ในหัวมาตลอด ตกตะกอนซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า เรากลัวเจ็บ แต่ไม่กลัวความตาย ความว่างเปล่าสำหรับเราไม่ได้น่ากลัว ความไม่รู้สึกไม่ได้น่ากลัว แต่เพราะยังต้องรู้สึกรัก รู้สึกเสียใจ รู้สึกเจ็บ การไม่อยากสูญเสียความสุข ต่างหากที่น่ากลัว
เราไม่อยากรู้สึกแล้วค่ะ..
ความกล้าหาญนั้นคืออะไรคะ....