สุนัขที่เลี้ยงมา11ปีตาย แบบที่เราค้างคาใจและรู้สึกผิดมากๆ น้องชอบไอช่วงเที่ยงคืน (ตื่นมาไอแปปเดียวก้นอนต่อ) เป็นประมาณเกือบๆอาทิตย์นึงได้ วันพฤหัสช่วงค่ำ น้องมีอาการหอบเยอะมาก เราเลยพาไปคลินิก มีไข้สูง หมอไม่แน่ใจเรื่องฮีสโตกหรือไม่ก็หลอดลมตีบ ก็ช่วยเช็ดตัวดมยา จนน้องไข้ลด (แต่คืนนั้นกลับมาน้องก็ยังไอ เยอะเหมือนกัน)
วันรุ่นขึ้น เราพาน้องไป รพ สัตว์ หมอว่าน้องหลอดลมตีบและหัวใจโตขึ้นกว่าเดิม ให้ยามาบอกว่าทานยาแล้วน้องจะดีขึ้น (และทำนัดตรวจเฉพาะทางหัวใจวัรที่9)
ถึงบ้านช่วงเที่ยงเราให้น้องทานยาที่หมอจ่ายมา ผ่านไปสัก1ชม อาการน้องดีขึ้น ไม่ค่อยไอแล้ว และหลับปุ๋ยเลย (เราก็หายห่วงคิดว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ) ช่วงหัวค่ำน้องก็เริ่มไออีก เราก็ให้น้องทานยาอีกรอบ เราชะล่าใจคิดว่าอาการน้องน่าจะดีขึ้นแล้ว เลยให้น้องนอนกับหลาน อายุ14 (เพราะเรามีลูกเล็ก น้องไอเสียงดังกลัวลูกตื่น) เราก็คิดว่าสักพักน้องก็คงจะไม่ค่อยไอและหลับไปเอง บวกกับวันนั้นเราตื่นเช้า เลยนอนไว พอช่วงเช้าตอนเรากำลังใกล้ตื่นได้ยินเสียงห้องหลานเปิดปะตู เราก็คิดว่าหลานน่าจะพาน้องหมาไปฉี่ประมาณ07.50 เราก็ตื่นนอนออกจากห้อง8.30 (เวลานอนหลานจะล้อคห้องและตื่นสาย) ในใจเราก็คิดว่าให้น้องหมานอนพักไปก่อนเดี๋ยวค่อยปลุกมากินยาดีกว่า แต่ช่วง9.30 หลานตื่นลุกไปอาบน้ำ เราเลยจะเข้าไปหาน้องหมา แต่ไม่เจอ เราเลยไปดูห้องแม่ สรุปน้องนอนตายอยู่ห้องแม่ หลานเอาน้องไปไว้ตั้งแต่ตอนที่เราได้ยินเสียงประตู 07.50 แล้วรู้สึกได้เลยว่าน้องเพิ่งตายเพราะตัวยังนิ่มอุ่นและตาใสมาก น้องฉี่อึราด เราร้องไห้หนักมาก ได้แต่คิดวนๆว่าทำไมช่วงเราตื่น เราไม่เรียกหลานเพื่อเปิดปะตูดูน้องหมาทันที ทำไมเราชะล่าใจ ถึงน้องตายก็น่าจะยังได้เจอเราก่อน ถามตัวเองซ้ำวนแบบนี้ทั้งวัน
ช่วงเรามีลูกเราก็สนใจน้องน้อยลง ไม่ค่อยได้เล่นไม่ค่อยได้พาไปไหนเหมือนแต่ก่อน เป็นระยะเวลาเกือบ2ปีนับตั้งแต่ลูกเกิด เราก็เล่นกับเขาน้อยมากๆ (ทั้งที่แต่ก่อนตัวติดกันมาก ไปไหนไปกันอยู่บ้านก็คลอเคลียตลอด) เพราะเวลาทั้งหมดเทให้ลูกหมดเลย เราคิดแล้วเสียใจมากๆ กินข้าววันละมื้อ นอนหลับไม่สนิท ร้องไห้ตลอดเวลาที่นึกถึง อยากย้อนเวลาไป เราพลาดหลายอย่างมากๆ หัวใจแตกสลายสุดๆ มองไปทางไหนก็นึกถึงแต่ภาพเขา นอนตรงนี้ เดินตรงนั้น โกรธตัวเอง ทำไมเราไม่ใส่ใจเขามากกว่านี้นะ
😭ต้องใช้เวลาในการเสียใจนานแค่ไหนกันคะ
สุนัขที่เลี้ยงมานานตาย ความเสียใจจะหายไปตอนไหนคะ
วันรุ่นขึ้น เราพาน้องไป รพ สัตว์ หมอว่าน้องหลอดลมตีบและหัวใจโตขึ้นกว่าเดิม ให้ยามาบอกว่าทานยาแล้วน้องจะดีขึ้น (และทำนัดตรวจเฉพาะทางหัวใจวัรที่9)
ถึงบ้านช่วงเที่ยงเราให้น้องทานยาที่หมอจ่ายมา ผ่านไปสัก1ชม อาการน้องดีขึ้น ไม่ค่อยไอแล้ว และหลับปุ๋ยเลย (เราก็หายห่วงคิดว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ) ช่วงหัวค่ำน้องก็เริ่มไออีก เราก็ให้น้องทานยาอีกรอบ เราชะล่าใจคิดว่าอาการน้องน่าจะดีขึ้นแล้ว เลยให้น้องนอนกับหลาน อายุ14 (เพราะเรามีลูกเล็ก น้องไอเสียงดังกลัวลูกตื่น) เราก็คิดว่าสักพักน้องก็คงจะไม่ค่อยไอและหลับไปเอง บวกกับวันนั้นเราตื่นเช้า เลยนอนไว พอช่วงเช้าตอนเรากำลังใกล้ตื่นได้ยินเสียงห้องหลานเปิดปะตู เราก็คิดว่าหลานน่าจะพาน้องหมาไปฉี่ประมาณ07.50 เราก็ตื่นนอนออกจากห้อง8.30 (เวลานอนหลานจะล้อคห้องและตื่นสาย) ในใจเราก็คิดว่าให้น้องหมานอนพักไปก่อนเดี๋ยวค่อยปลุกมากินยาดีกว่า แต่ช่วง9.30 หลานตื่นลุกไปอาบน้ำ เราเลยจะเข้าไปหาน้องหมา แต่ไม่เจอ เราเลยไปดูห้องแม่ สรุปน้องนอนตายอยู่ห้องแม่ หลานเอาน้องไปไว้ตั้งแต่ตอนที่เราได้ยินเสียงประตู 07.50 แล้วรู้สึกได้เลยว่าน้องเพิ่งตายเพราะตัวยังนิ่มอุ่นและตาใสมาก น้องฉี่อึราด เราร้องไห้หนักมาก ได้แต่คิดวนๆว่าทำไมช่วงเราตื่น เราไม่เรียกหลานเพื่อเปิดปะตูดูน้องหมาทันที ทำไมเราชะล่าใจ ถึงน้องตายก็น่าจะยังได้เจอเราก่อน ถามตัวเองซ้ำวนแบบนี้ทั้งวัน
ช่วงเรามีลูกเราก็สนใจน้องน้อยลง ไม่ค่อยได้เล่นไม่ค่อยได้พาไปไหนเหมือนแต่ก่อน เป็นระยะเวลาเกือบ2ปีนับตั้งแต่ลูกเกิด เราก็เล่นกับเขาน้อยมากๆ (ทั้งที่แต่ก่อนตัวติดกันมาก ไปไหนไปกันอยู่บ้านก็คลอเคลียตลอด) เพราะเวลาทั้งหมดเทให้ลูกหมดเลย เราคิดแล้วเสียใจมากๆ กินข้าววันละมื้อ นอนหลับไม่สนิท ร้องไห้ตลอดเวลาที่นึกถึง อยากย้อนเวลาไป เราพลาดหลายอย่างมากๆ หัวใจแตกสลายสุดๆ มองไปทางไหนก็นึกถึงแต่ภาพเขา นอนตรงนี้ เดินตรงนั้น โกรธตัวเอง ทำไมเราไม่ใส่ใจเขามากกว่านี้นะ
😭ต้องใช้เวลาในการเสียใจนานแค่ไหนกันคะ