การสูญเสียสิ่งที่ทำให้เราอยากกลับบ้านมาดูแล อยากเล่นด้วย อยากอุ้มอยากอดแมวหนูเพิ่งเสียไป ตอนแรกเขาเป็นแมวหลงมา สีน้ำตาลหนูตั้งชื่อให้ว่า เน่า เพราะตอนเจอเขามีน้ำมูก น่าจะป่วย เขาตัวเล็กมากกกกกกกดื้อสุดๆแต่พอเริ่มโตขึ้นเขาก็เริ่มนิ่งขึ้น เริ่มยอมให้จับให้อุ้มมากกว่าเดิม
ทุกวันเวลาหลังเลิกเรียนมาหนูก็อยากกลับบ้านมาเจอไอเน่า มาแกล้งเรียกชื่อมัน มันก็จะร้อง ม๊าว ร้องแปลกๆ555แต่เพราะเป็นแบบนี้หนูเลยรักมันมาก 4-5วันก่อนน้องจะไป
ทุกคืนแม่จะจับไอเน่าเข้าห้องนอนอีกห้องนึงที่ไม่มีคนอยู่เพราะมันยังเด็กแล้วตอนกลางคืนแม่จะชอบเปิดหน้าต่างไว้ให้แมวตัวอื่นเข้าออกบ้านได้
แต่พอเช้ามาไอเน่าก็จะแงะประตูเข้ามานอนกับหนู มีช่วงนึงหนูไปนอนห้องแม่ มันก็ตามไปนอนห้องแม่กะหนูด้วย พอกลับมานอนที่ห้อง มันรู้ได้ไงไม่รู้ว่าหนูนอนห้องไหน มันจะมานอนด้วย มานอนพิงตัว นอนซบแขน หนูจะชอบเห็นภาพที่พอตื่นมาก็จะเห็นมันอยู่ข้างๆเสมอ มันยิ่งทำให้หนูรักมันเข้าไปอีก
แต่วันนึงหนูกลับบ้านมาจากไปกินข้าวข้างนอก เห็นมันนอนหมดแรง เลยรีบพาใันไปหาหมอ หมอก็บอกเป็นเกี่ยวกับช่วงท้องมันอักเสบ แล้วน่าจะเป็นหลายโรคร่วมด้วย วันนั้นหนูร้องไห้หนักมากเพราะกลัวจะไปส่งให้หมอไม่ทัน พอทันก็โล่งใจ กลับบ้านมาก็ให้น้ำเกลือ ป้อนยา ตอนแรกๆก็เหมือนจะดีขึ้น เริ่มร้องม๊าวๆเริ่มยกตัวขึ้นมานั่งได้เอง
แต่พอดึกๆอาการเริ่มหนัก คืนนั้นหนูนอนไม่หลับเลย ไม่อยากตื่นมาแล้วได้ยินแม่บอกว่าน้องตายแล้วนะ กลัวมากๆ พอตื่นเช้ามา….ก็เป็นอย่างที่กลัวจริงๆ น้องตายแล้ว พอรู่แบบนั้นหนูก็เสียใจมากเหมือนโลกทั้งใบมันหายไปกับตา เดินไปทางไหนของบ้านก็เห็นภาพเขาที่เคยเล่นเคยนอนเคยให้อาหาร แม้แต่ในห้องนอนที่มันชอบมานอนด้วย อยากย้ายบ้านออกไปเลยด้วยซ้ำ วันนั้นหนูไม่อยากเดินออกไปไหนเลย เพราะภายในบ้านมีแต่ความทรงจำที่หนูมีกับไอ้เน่า
มีใครมีวิธีการจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกตรงนี้ได้บ้างไหมคะ….
แมวที่รักมากๆพึ่งตายไปตอนมันอายุยังน้อยๆจัดการความรู้สึกยังไงดีไม่ให้ร้องไห้ตลอดเวลา
ทุกวันเวลาหลังเลิกเรียนมาหนูก็อยากกลับบ้านมาเจอไอเน่า มาแกล้งเรียกชื่อมัน มันก็จะร้อง ม๊าว ร้องแปลกๆ555แต่เพราะเป็นแบบนี้หนูเลยรักมันมาก 4-5วันก่อนน้องจะไป
ทุกคืนแม่จะจับไอเน่าเข้าห้องนอนอีกห้องนึงที่ไม่มีคนอยู่เพราะมันยังเด็กแล้วตอนกลางคืนแม่จะชอบเปิดหน้าต่างไว้ให้แมวตัวอื่นเข้าออกบ้านได้
แต่พอเช้ามาไอเน่าก็จะแงะประตูเข้ามานอนกับหนู มีช่วงนึงหนูไปนอนห้องแม่ มันก็ตามไปนอนห้องแม่กะหนูด้วย พอกลับมานอนที่ห้อง มันรู้ได้ไงไม่รู้ว่าหนูนอนห้องไหน มันจะมานอนด้วย มานอนพิงตัว นอนซบแขน หนูจะชอบเห็นภาพที่พอตื่นมาก็จะเห็นมันอยู่ข้างๆเสมอ มันยิ่งทำให้หนูรักมันเข้าไปอีก
แต่วันนึงหนูกลับบ้านมาจากไปกินข้าวข้างนอก เห็นมันนอนหมดแรง เลยรีบพาใันไปหาหมอ หมอก็บอกเป็นเกี่ยวกับช่วงท้องมันอักเสบ แล้วน่าจะเป็นหลายโรคร่วมด้วย วันนั้นหนูร้องไห้หนักมากเพราะกลัวจะไปส่งให้หมอไม่ทัน พอทันก็โล่งใจ กลับบ้านมาก็ให้น้ำเกลือ ป้อนยา ตอนแรกๆก็เหมือนจะดีขึ้น เริ่มร้องม๊าวๆเริ่มยกตัวขึ้นมานั่งได้เอง
แต่พอดึกๆอาการเริ่มหนัก คืนนั้นหนูนอนไม่หลับเลย ไม่อยากตื่นมาแล้วได้ยินแม่บอกว่าน้องตายแล้วนะ กลัวมากๆ พอตื่นเช้ามา….ก็เป็นอย่างที่กลัวจริงๆ น้องตายแล้ว พอรู่แบบนั้นหนูก็เสียใจมากเหมือนโลกทั้งใบมันหายไปกับตา เดินไปทางไหนของบ้านก็เห็นภาพเขาที่เคยเล่นเคยนอนเคยให้อาหาร แม้แต่ในห้องนอนที่มันชอบมานอนด้วย อยากย้ายบ้านออกไปเลยด้วยซ้ำ วันนั้นหนูไม่อยากเดินออกไปไหนเลย เพราะภายในบ้านมีแต่ความทรงจำที่หนูมีกับไอ้เน่า
มีใครมีวิธีการจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกตรงนี้ได้บ้างไหมคะ….