สวัสดีค่ะ คือเรามีเรื่องทุกข์ใจมานานนับสิบปี ทั้งเป็นห่วงและคิดถึง
สมัยเรียนเราเคยรับแมวอายุประมาณ4เดือนที่หอพักไปรักษา น้องมีแผลเหวอะหวะเต็มตัว
พาไปล้างแผล ทำแผล ป้อนยา ประมาณเกือบ 3 เดือน จนน้องหาย
เรานอนด้วยกันทุกคืน มีข้าวมีน้ำมีกระบะทราย ไป-กลับบ้านและมหาลัยด้วยกัน
และสลับกันพากลับบ้านกับรูมเมท น้องเป็นแมวสีดำ น่ารัก ขี้อ้อน ชอบมานอนใกล้ๆและนวดผ้าห่ม
เรากับเพื่อนรักและเอ็นดูน้องมากๆ แต่ด้วยอายุและกำลัง ครอบครัวไม่ยอมให้เลี้ยงไว้
เราจึงต้องหาบ้านใหม่ให้น้องและนี่เป็นครั้งสุดท้ายนี่เราได้เจอน้องก่อนน้องจะหายไปตลอดกาล
คือช่วงที่เราหาบ้านให้น้อง มีแต่คนดูไม่น่าไว้วางใจ แล้วเพื่อนเราบอกว่ายินดีจะรับไปเลี้ยง
ซึ่งเราก็ถามแล้วว่าสะดวกจริงๆใช่ไหม แล้วถ้าเอาไปมีตะกร้ามีจานด้วยกระบะอะไรไหม
เพื่อนคนนี้ก็บอกว่ามีอยู่ ตอนนั้นก็รู้สึกโอเคนะ คิดว่าอยู่กับเพื่อนคงแวะไปหาได้บ่อย
แต่เรื่องราวมันกลับไม่เป็นแบบนั้น ตอนรับไปวันแรก ก็ส่งรูปมาว่าคนที่บ้านเอ็นดู
สักพักก็เงียบหายไปเลย ไม่ทักไม่คุยไม่อะไร ไม่อัพรูปลงโซเชียล เราก็เป็นห่วงน้อง
เลยไปสอบถามว่าอยากเจอน้อง เขาเริ่มไม่ค่อยตอบ
จนเราถามบ่อยมากๆ เลยได้คำตอบว่า น้องหายไปแล้ว เห็นแว๊บๆอยู่ในซอยนั่นล่ะคงมีคนให้ข้าวอยู่
พอถามมากๆ เพื่อนก็ไม่ตอบ เรารู้สึกใจหายว่าน้องจะเป็นอะไรไหม เคยไปหาแถวนั้น แต่ไม่เจอวี่แวว
ซอยนั้นไกลจากบ้านเราประมาณนึงเลย บวกกับเราเกรงใจเพื่อนบ้านแถวนั้นเพราะไม่ใช่หมู่บ้านเรา เราไม่ได้ตะโกนเรียก
ซึ่งเพื่อนก็ดูนิ่งนอนใจ จริงๆใจเราอยากรับเลี้ยงน้องเองไม่ได้อยากยกให้ใคร แต่ด้วยอายุและอะไรหลายๆอย่างเรายังต้องพึ่งครอบครัวอยู่
คนในครอบครัวไม่อยากให้เลี้ยงไว้ เพราะบ้านเรารับแมวมาเลี้ยงระบบปิดแล้ว 2 ตัว และเป็นร้านค้า ซึ่งอาจจะไม่เหมาะ
เราร้องไห้และคิดถึงน้องตลอด ผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังคงคิดถึงอยู่ รู้สึกว่าถ้าเราเจอกันช้ากว่านี้ ตอนที่พร้อม
เราคงได้ดูแลกันต่อไปทั้งชีวิต ไม่คิดเลยว่านั่นเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายของเรา...
พยายามทำใจและไปทำบุญ แต่ใจเราก็ยังเสียใจกับแมวตัวนี้อยู่ แล้วตอนนี้เรื่องนี้มันวนกลับมาอีกแล้ว เราร้องไห้ติดต่อกันมา 3 วันแล้ว
ผ่านมาจะ 10 ปี ก็ยังคงอยากกลับไปเดินซอยสุดท้ายที่เพื่อนอ้างว่าเจอน้องอยู่ แต่ก็ไม่เจอ จะตะโกนเรียกก็เกรงใจ แถมเราก็ไม่มีรูปน้องตอนโต
ไม่รู้ว่าเสียชีวิตตั้งแต่เด็กตอนนั้นเลยหรือเปล่า พยายามลืมแต่มันก็คิดถึง...ควรทำยังไดี
เคยรับแมวตัวนึงไปรักษาจนหาย และเพื่อนรับไปเลี้ยงแต่ทำหายตั้งแต่5วันแรก
สมัยเรียนเราเคยรับแมวอายุประมาณ4เดือนที่หอพักไปรักษา น้องมีแผลเหวอะหวะเต็มตัว
พาไปล้างแผล ทำแผล ป้อนยา ประมาณเกือบ 3 เดือน จนน้องหาย
เรานอนด้วยกันทุกคืน มีข้าวมีน้ำมีกระบะทราย ไป-กลับบ้านและมหาลัยด้วยกัน
และสลับกันพากลับบ้านกับรูมเมท น้องเป็นแมวสีดำ น่ารัก ขี้อ้อน ชอบมานอนใกล้ๆและนวดผ้าห่ม
เรากับเพื่อนรักและเอ็นดูน้องมากๆ แต่ด้วยอายุและกำลัง ครอบครัวไม่ยอมให้เลี้ยงไว้
เราจึงต้องหาบ้านใหม่ให้น้องและนี่เป็นครั้งสุดท้ายนี่เราได้เจอน้องก่อนน้องจะหายไปตลอดกาล
คือช่วงที่เราหาบ้านให้น้อง มีแต่คนดูไม่น่าไว้วางใจ แล้วเพื่อนเราบอกว่ายินดีจะรับไปเลี้ยง
ซึ่งเราก็ถามแล้วว่าสะดวกจริงๆใช่ไหม แล้วถ้าเอาไปมีตะกร้ามีจานด้วยกระบะอะไรไหม
เพื่อนคนนี้ก็บอกว่ามีอยู่ ตอนนั้นก็รู้สึกโอเคนะ คิดว่าอยู่กับเพื่อนคงแวะไปหาได้บ่อย
แต่เรื่องราวมันกลับไม่เป็นแบบนั้น ตอนรับไปวันแรก ก็ส่งรูปมาว่าคนที่บ้านเอ็นดู
สักพักก็เงียบหายไปเลย ไม่ทักไม่คุยไม่อะไร ไม่อัพรูปลงโซเชียล เราก็เป็นห่วงน้อง
เลยไปสอบถามว่าอยากเจอน้อง เขาเริ่มไม่ค่อยตอบ
จนเราถามบ่อยมากๆ เลยได้คำตอบว่า น้องหายไปแล้ว เห็นแว๊บๆอยู่ในซอยนั่นล่ะคงมีคนให้ข้าวอยู่
พอถามมากๆ เพื่อนก็ไม่ตอบ เรารู้สึกใจหายว่าน้องจะเป็นอะไรไหม เคยไปหาแถวนั้น แต่ไม่เจอวี่แวว
ซอยนั้นไกลจากบ้านเราประมาณนึงเลย บวกกับเราเกรงใจเพื่อนบ้านแถวนั้นเพราะไม่ใช่หมู่บ้านเรา เราไม่ได้ตะโกนเรียก
ซึ่งเพื่อนก็ดูนิ่งนอนใจ จริงๆใจเราอยากรับเลี้ยงน้องเองไม่ได้อยากยกให้ใคร แต่ด้วยอายุและอะไรหลายๆอย่างเรายังต้องพึ่งครอบครัวอยู่
คนในครอบครัวไม่อยากให้เลี้ยงไว้ เพราะบ้านเรารับแมวมาเลี้ยงระบบปิดแล้ว 2 ตัว และเป็นร้านค้า ซึ่งอาจจะไม่เหมาะ
เราร้องไห้และคิดถึงน้องตลอด ผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังคงคิดถึงอยู่ รู้สึกว่าถ้าเราเจอกันช้ากว่านี้ ตอนที่พร้อม
เราคงได้ดูแลกันต่อไปทั้งชีวิต ไม่คิดเลยว่านั่นเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายของเรา...
พยายามทำใจและไปทำบุญ แต่ใจเราก็ยังเสียใจกับแมวตัวนี้อยู่ แล้วตอนนี้เรื่องนี้มันวนกลับมาอีกแล้ว เราร้องไห้ติดต่อกันมา 3 วันแล้ว
ผ่านมาจะ 10 ปี ก็ยังคงอยากกลับไปเดินซอยสุดท้ายที่เพื่อนอ้างว่าเจอน้องอยู่ แต่ก็ไม่เจอ จะตะโกนเรียกก็เกรงใจ แถมเราก็ไม่มีรูปน้องตอนโต
ไม่รู้ว่าเสียชีวิตตั้งแต่เด็กตอนนั้นเลยหรือเปล่า พยายามลืมแต่มันก็คิดถึง...ควรทำยังไดี