สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องแปลกๆของตัวเอง ที่ว่าแปลกนี่คือเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราเคยเป็นตอนเด็กๆ ตอนนั้นอายุประมาณ 9-10 ขวบ ปัจจุบันอายุ 17-18 ปีแล้วค่ะ เรื่องมันผ่านมานานแล้วค่ะ แต่มันก็ยังคงเป็นเหมือนฝันร้ายในใจเรา ถึงเราจะหายเป็นแล้วก็เถอะ แต่เราก็ไม่เคยจะลืมเลย ขอเล่าเลยนะคะ ...
เวลาเราเป็นเราจะเป็นตอนกลางคืนตลอดช่วงเวลา 2-5 ทุ่ม ไม่เคยเป็นตอนกลางวันเลยค่ะ ตอนนั้นก็เด็กเนอะ 2-3 ทุ่มเราก็นอนแล้ว อาการนี้มาทีไร เราจะสะดุ้งตื่น แล้วปลุกแม่ เราลุกขึ้นนั่งนิ่งๆ ตอนเป็นเรารู้สึกจิตตกมากๆ ข้างในตัวเรา ข้างในใจเรามันรู้สึกเคว้งคว้างสุดๆ ความรู้สึกมันแบบเหมือนเราตกไปอยู่ในพวังของตัวเองค่ะ หูอื้อ ตัวชาไปทั้งตัว เวลาเราเป็นเราจะให้แม่ปิดหมดเลยค่ะ อะไรที่ดัง เช่น ทีวี แม้แต่เสียงพัดลมเรายังทนฟังไม่ได้เลย ทุกอย่างต้องเงียบ ไฟก็ต้องปิดนะคะ เปิดไม่ได้ ตอนนั้นต้องการแค่ความเงียบความมืด ถ้าเราได้ยินเสียงอะไร เราจะรู้สึกจิตตกมาก โวยวาย ร้องให้ นั่งตัวสั่น มันกระวนกระวายในตัวเรามากๆ เรารู้สึกโดดเดียว เคว้งคว้างมาก ทั้งๆที่แม่เราก็อยู่ข้างๆ มันเป็นความเงียบที่เงียบมากๆ เงียบแบบน่ากลัวอะค่ะ มันเงียบอยู่ในใจเราเลย หูอื้อ ตัวชามากๆ ถามว่ารู้สึกตัวไหม ก็รู้สึกนะคะ แต่ทำไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เพราะตอนนั้นเราต้องการแค่ความเงียบ บางทีเราเป็นอย่างงั้นจนร้องให้ออกมาเลย กลัวตายมากๆ555 พอจะเข้าใจไหมคะ เราไม่รู้เนอะ ว่าเราเป็นอะไร ตอนนั้นเด็กด้วย แต่จำความได้ดีเลยค่ะ เรานั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบเกือบครึ่ง ชม. (อันนี้แม่เล่าให้ฟังนะคะ ส่วนตัวไม่รู้หรอก ตอนนั้นไม่สนใจอะไรเลย) แม่บอกเรานั่งเหมือนคนไม่มีจิตวิญญาณอะค่ะ นั่งนิ่ง นั่งตัวแข็งเลย เรียกก็ไม่ได้ พอเรียกเราจะตะคอกแม่ออกมา เหมือนเรากลัวที่จะได้ยินเสียงทุกอย่าง เวลาเราเป็นแม่พยายามที่จะกอดเราค่ะ แต่ก็กอดไม่ได้ เหมือนความรู้สึกเราตอนนั้นไม่ต้องการให้ใครมาแตะ ไม่ต้องการให้อะไรมาโดนตัวเลย แม่ได้แต่นั่งจับมือเราอยู่แบบนั้น จนกว่าความรู้สึกนั้นเราจะหายไป .... ตอนนั้นเป็นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เป็นเดือนได้ เป็นแทบทุกวันเลยค่ะ
(อันนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน ไม่เชื่อไม่เป็นไร เราแค่อยากมาเล่าเหตุการณ์ที่มันกลายเป็นฝันร้ายที่ติดอยู่ในใจเรามาตลอด )
.....จนวันนึงแม่เราพาเราไปหาพระไปดูดวง ไม่รู้เขาบอกว่าไงนะคะ จำไม่ได้ เราไม่ได้ฟังเลย ถึงฟังก็คงจำไม่ได้ ผ่านมา7-8ปีแล้ว แล้วพระเขาก็สวดอะไรไม่รู้ค่ะ ให้กำไรมาใส่เป็นกำไรเหล็กเก่าๆ มีรูปปีนักฉัตร รอบกำไรเลยค่ะ มีครบ12ปีเลย ตอนนั้นจำได้คราวๆว่าน่าจะเป็นปีมะโรง (เพราะตอนกำไรหักมันปีมะเส็ง รึปีงูนั่นเอง ) พอพระให้กำไรมา แม่ก็ให้เราใส่ทันทีเลย แล้วก็สวดไรไม่รู้ แล้วก็อาบน้ำมนต์ เอาน้ำมนต์มากิน มาผสมน้ำอาบที่บ้านอีก หลังจากวันนั้น เราก็ไม่มีอาการอย่างที่เคยเป็นอีกเลยค่ะ มันหายไปจากชีวิตเราเลย ตอนนั้นกำไรก็ยังใส่อยู่ทุกวันนะคะ จนผ่านมาอีกปี คือปีมะเส็ง อยู่ดีๆกำไรก็หักค่ะ มันหักละหว่างกลางตัวงูเลยค่ะ หลังจากนั้นมา อาการที่เราเคยเป็น มันก็หายไปเลย เราก็ไม่เป็นอีกเลย...
มันคืออะไรเราก็ไม่รู้นะคะ ตั้งแต่ตอนนั้นจนปัจจุบัน เราก็ยังไม่รู้ว่าอาการที่เป็นมันคืออะไร รึเราเป็นโรคอะไรรึป่าว มีใครเคยเป็นแบบเราบ้างไหม เราจะได้รู้สักทีว่ามันคืออะไร ??
อาการแบบนี้มันคืออะไร ?
เวลาเราเป็นเราจะเป็นตอนกลางคืนตลอดช่วงเวลา 2-5 ทุ่ม ไม่เคยเป็นตอนกลางวันเลยค่ะ ตอนนั้นก็เด็กเนอะ 2-3 ทุ่มเราก็นอนแล้ว อาการนี้มาทีไร เราจะสะดุ้งตื่น แล้วปลุกแม่ เราลุกขึ้นนั่งนิ่งๆ ตอนเป็นเรารู้สึกจิตตกมากๆ ข้างในตัวเรา ข้างในใจเรามันรู้สึกเคว้งคว้างสุดๆ ความรู้สึกมันแบบเหมือนเราตกไปอยู่ในพวังของตัวเองค่ะ หูอื้อ ตัวชาไปทั้งตัว เวลาเราเป็นเราจะให้แม่ปิดหมดเลยค่ะ อะไรที่ดัง เช่น ทีวี แม้แต่เสียงพัดลมเรายังทนฟังไม่ได้เลย ทุกอย่างต้องเงียบ ไฟก็ต้องปิดนะคะ เปิดไม่ได้ ตอนนั้นต้องการแค่ความเงียบความมืด ถ้าเราได้ยินเสียงอะไร เราจะรู้สึกจิตตกมาก โวยวาย ร้องให้ นั่งตัวสั่น มันกระวนกระวายในตัวเรามากๆ เรารู้สึกโดดเดียว เคว้งคว้างมาก ทั้งๆที่แม่เราก็อยู่ข้างๆ มันเป็นความเงียบที่เงียบมากๆ เงียบแบบน่ากลัวอะค่ะ มันเงียบอยู่ในใจเราเลย หูอื้อ ตัวชามากๆ ถามว่ารู้สึกตัวไหม ก็รู้สึกนะคะ แต่ทำไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เพราะตอนนั้นเราต้องการแค่ความเงียบ บางทีเราเป็นอย่างงั้นจนร้องให้ออกมาเลย กลัวตายมากๆ555 พอจะเข้าใจไหมคะ เราไม่รู้เนอะ ว่าเราเป็นอะไร ตอนนั้นเด็กด้วย แต่จำความได้ดีเลยค่ะ เรานั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบเกือบครึ่ง ชม. (อันนี้แม่เล่าให้ฟังนะคะ ส่วนตัวไม่รู้หรอก ตอนนั้นไม่สนใจอะไรเลย) แม่บอกเรานั่งเหมือนคนไม่มีจิตวิญญาณอะค่ะ นั่งนิ่ง นั่งตัวแข็งเลย เรียกก็ไม่ได้ พอเรียกเราจะตะคอกแม่ออกมา เหมือนเรากลัวที่จะได้ยินเสียงทุกอย่าง เวลาเราเป็นแม่พยายามที่จะกอดเราค่ะ แต่ก็กอดไม่ได้ เหมือนความรู้สึกเราตอนนั้นไม่ต้องการให้ใครมาแตะ ไม่ต้องการให้อะไรมาโดนตัวเลย แม่ได้แต่นั่งจับมือเราอยู่แบบนั้น จนกว่าความรู้สึกนั้นเราจะหายไป .... ตอนนั้นเป็นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เป็นเดือนได้ เป็นแทบทุกวันเลยค่ะ
(อันนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน ไม่เชื่อไม่เป็นไร เราแค่อยากมาเล่าเหตุการณ์ที่มันกลายเป็นฝันร้ายที่ติดอยู่ในใจเรามาตลอด )
.....จนวันนึงแม่เราพาเราไปหาพระไปดูดวง ไม่รู้เขาบอกว่าไงนะคะ จำไม่ได้ เราไม่ได้ฟังเลย ถึงฟังก็คงจำไม่ได้ ผ่านมา7-8ปีแล้ว แล้วพระเขาก็สวดอะไรไม่รู้ค่ะ ให้กำไรมาใส่เป็นกำไรเหล็กเก่าๆ มีรูปปีนักฉัตร รอบกำไรเลยค่ะ มีครบ12ปีเลย ตอนนั้นจำได้คราวๆว่าน่าจะเป็นปีมะโรง (เพราะตอนกำไรหักมันปีมะเส็ง รึปีงูนั่นเอง ) พอพระให้กำไรมา แม่ก็ให้เราใส่ทันทีเลย แล้วก็สวดไรไม่รู้ แล้วก็อาบน้ำมนต์ เอาน้ำมนต์มากิน มาผสมน้ำอาบที่บ้านอีก หลังจากวันนั้น เราก็ไม่มีอาการอย่างที่เคยเป็นอีกเลยค่ะ มันหายไปจากชีวิตเราเลย ตอนนั้นกำไรก็ยังใส่อยู่ทุกวันนะคะ จนผ่านมาอีกปี คือปีมะเส็ง อยู่ดีๆกำไรก็หักค่ะ มันหักละหว่างกลางตัวงูเลยค่ะ หลังจากนั้นมา อาการที่เราเคยเป็น มันก็หายไปเลย เราก็ไม่เป็นอีกเลย...
มันคืออะไรเราก็ไม่รู้นะคะ ตั้งแต่ตอนนั้นจนปัจจุบัน เราก็ยังไม่รู้ว่าอาการที่เป็นมันคืออะไร รึเราเป็นโรคอะไรรึป่าว มีใครเคยเป็นแบบเราบ้างไหม เราจะได้รู้สักทีว่ามันคืออะไร ??