เราอยากระบายสิ่งที่อยู่ในใจ

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 22 เราเคยเป็นลูกคนเดียว เป็นเด็กที่พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่เราอายุ 6 ขวบ ตั้งแต่เราจำความได้ หลายต่อหลายครั้งขณะที่พ่อไปทำงาน แม่พาเราไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง มีครั้งนึงที่เราจำได้ว่าเราระบายสีปูนพลาสเตอร์กัน และแม่นำมันกลับมาวางไว้หน้าทีวี มีของแม่กับผู้ชายคนนั้นระบายด้วยกันตัวนึง เราไม่พอใจ เราเขวี้ยงมันจนแตก และสุดท้ายก็ต้องเก็บกวาดมัน กาลเวลาผ่านไปครอบครัวเราต้องย้ายกลับไปที่บ้านเกิดของพ่อที่ภาคเหนือ แต่เราไม่เคยเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันเลยไม่ว่าเรื่องอะไร จนครั้งนั้นตอนเรา 6 ขวบ พ่อกับแม่ทะเลาะกันในห้องนอนก่อนไปส่งเราที่โรงเรียน พ่อลงไม้ลงมือกับแม่จนภาพจำยังติดตา ติดอยู่ในใจเราเสมอ แม่ร้องไห้ เราร้องไห้ จนพ่อออกไปทำงาน แม่เริ่มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า และบอกให้เราวิ่งไปบอกพ่อที่อยู่ข้างบ้านว่าวันนี้เราจะไปบ้านทวดที่อยู่ในซอยเดียวกันนะ แต่แม่ไม่ได้ไปทางนั้น แม่พารถมอไซค์ไปจำนำไว้ และพาเรานั่งรถทัวร์กลับใต้ แม่พาเราตะลอนไปๆมาๆหลายที่ จนสุดท้ายเราได้อยู่บ้านยาย(น้องของตา) ช่วงปีแรกๆเรายังมีแม่อยู่ด้วยและหลายต่อหลายครั้งแม่ก็ยังไปเที่ยวกับผู้ชายคนใหม่ เราไปด้วยบ้าง ไปด้วยไม่ได้บ้างเพราะยายอยากให้เราอยู่ที่บ้าน เราเห็นเหตุการณ์มาตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ก็นั่นแหละค่ะเรากับแม่อายุห่างกันแค่เพียง 20 ปี ตอนเรา 6-7 ขวบ แม่ก็ไม่ได้อายุมาก คงเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนั้นเราที่เรายังเป็นเด็ก เรารับมือมันไม่ไหวค่ะ แต่เราเก็บมันไว้ในใจมาตลอด จนกระทั่งแม่ย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัด เหลือเราอยู่กับยายแค่สองคนสามีของยายเสียชีวิตแล้วค่ะ ลูกของยายขึ้นไปเรียนที่กรุงเทพ พ่อกับแม่มีมาเยี่ยมเราบ้างนานๆครั้ง ทั้งพ่อและแม่มีครอบครัวใหม่ทั้งคู่ ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนโดดเดี่ยวเหลือเกิน แต่ใช่ค่ะ ตอนเด็กแม่บอกเสมอว่าให้เราเข้มแข็ง เราเก่ง เราอดทน ยายบอกเราเสมอว่าเราไม่ได้ขาด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเราเป็นปัญหาของผู้ใหญ่และเราเองมีหน้าที่เรียนหนังสืออย่างเดียว ตอนนั้นคิดอะไรไม่เป็นมากายนักหรอกค่ะ เชื่ออย่างนั้นมาตลอด แต่แอบร้องไห้ตลอดเจ็บปวดมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังเป็นคนชอบเก็บความรู้สึก เราอยู่บ้านหลังนั้นกับยายจนกระทั่งช่วงม.5 ต้องย้ายออกมาเช่าบ้าน เนื่องจากมีปัญหากับครอบครัวฝ่ายสามีของยาย ตอนนั้นพ่อรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเราทั้งหมดเพราะเราอยากเรียนมัธยมที่นั่นให้จบ และแม่เองก็เลิกส่งเงินให้เรานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เลยหนักไปทางพ่อคนเดียว ตอนนี้เราเรียนมหาลัยแล้วค่ะ ช่วงปีแรกเราต้องอยู่หอใน เราต้องแยกกับยาย ตอนนั้นยายกลับไปอยู่บ้านตาแต่ก็มีปัญหาหลายอย่าง เราออกหอในได้ตอนปี 2 ยายก็มาอยู่หอกับเรา ตอนนั้นชีวิตเราเริ่มไม่ค่อยมีเพื่อนแล้วค่ะ ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ทะเลาะกับเพื่อนกลุ่มแรกๆที่เข้ามหาลัยแล้วไม่อยากลึกซึ้งกับใครอีก การไปกินข้าวข้างนอกกับเพื่อนนี่คงนับครั้งได้เลย ไปก็ข้าวที่ห้องไม่หมด ไปก็เปลืองเงินกว่าเดิม ใช่ค่ะเราต้องประหยัดด้วย เพราะพ่อส่งเงินให้เราคนเดียว ช่วงหลังมาพ่อเริ่มส่งเงินให้เราน้อยลง ช้าบ้าง เพราะพ่อเองเงินเดือนไม่เยอะ แถมยังมีน้องที่เพิ่งคลอดไม่กี่ขวบ หลังจากที่เราเริ่มปรับตัวกับมหาลัยได้เราก็ทำพาร์ทไทม์ ช่วงนั้นพอกินพอใช้ พ่อส่งเงินช้าบ้างก็ไม่เป็นไร พอสำหรับใช้จ่ายกับยายสองคน ส่งให้แม่บ้างนิดหน่อยตอนเทศกาลหรือวันเกิดแต่ก็แค่ไม่กี่ครั้ง แต่เหนื่อยสุดๆกับการเรียนตื่นไปเรียนตอนเช้า เลิกงานดึก ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ ยืนอ่านหนังสือที่ร้านที่ทำงาน ทำการบ้านเวลาว่าง ช่วงนั้นเวลาเป็นเงินเป็นทองไปหมด ว่าง 10 นาทีก็จะงีบ เรียนก็หลับตลอด เลิกเรียนปุ๊บพุ่งออกจากห้องทันที ไปเข้างานต่อ เหนื่อยมาก ร้องไห้บ้าง แต่ก็ไม่มีเวลามาคิดอะไรมากมายเพราะต้องนอน แต่เราต้องทนเพราะค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่เราเป็นคนรับผิดชอบ แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานแล้วค่ะเพราะเราต้องไปฝึกงาน กว่าจะเลิกก็ไม่มีงานอะไรให้เราทำและหมดแรงไปด้วยแล้ว แต่ก็ยังดีที่พอมีเงินเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินเวลาพ่อติดปัญหา พักหลังมานี้เงินเราเริ่มเหลือน้อย เรารู้สึกเหนื่อยมากที่ภาระหลายอย่างมันมาตกอยู่กับเรา เราตื่นเช้ามากพายายไปตลาด ทำงานดึกดื่น ช่วงหลังมีทะเลาะกับยายบ้าง ตอนทะเลาะแล้วไม่ได้คุยกัน เรารู้สึกเหมือนตัวคนเดียวชะมัด เหมือนยายเป็นใครก็ไม่รู้ จากคนที่เคยไว้ใจมากที่สุด พูดได้เกือบทุกอย่าง แต่กลับต้องเงียบงันใส่กัน เรารู้เสมอว่าตอนเด็กยายดูแลเรามาอย่างดี ตอนนี้ก็ถึงเวลาของเราแล้วบ้างแต่มันเป็นความรับผิดชอบของเราเองซะส่วนใหญ่ ลูกของยายรับรสความขมนี่สักเท่าไหร่กันนะ เราเข้าใจว่าทุกคนต่างมีชีวิตของตัวเอง มีภาระ มีหน้าที่ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าเราเองก็อยากมีชีวิต เราเก็บความรู้สึก เก็บปัญหาไว้ข้างในมาตลอด เราร้องไห้ในห้องน้ำบ่อยครั้ง หลายครั้งที่เราจะสู้ไม่ไหว เราไม่อยากอยู่ แต่ยังดีที่เรามีแฟนที่เราบอกทุกเรื่องได้ และคอยอยู่ข้างๆมาเสมอ ขาดเหลืออะไรแฟนเราช่วยตลอด แต่ก็นั่นแหละ เราไม่อยากเป็นปัญหาในชีวิตใครเลยเราอยากให้เขามีชีวิตปกติ ไม่ต้องมาคอยรับฟังอะไรเรา แต่เราก็เก็บมันไว้ไม่อยู่เหมือนกัน เราแค่อยากระบายแหละ บ่อยครั้งที่เรากำจัดความรู้สึกแย่ๆ แผลในใจไม่ออกจากหัว เราร้องไห้ไม่หยุด เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราอยากหายไป หลับไปเฉยๆ ไปจากที่นี่ซะ เผื่ออะไรมันจะดีขึ้นกับเราบ้าง เราอยากเลิกรู้สึกแย่แล้ว