ผมเป็นนักเรียน ม.5 ครับ ตอนนี้กำลังรู้สึกเหนื่อยและเครียดกับการดูแลผู้สูงอายุในบ้าน
ผมอาศัยอยู่บ้านของน้า ซึ่งมีคุณยายอายุเยอะแล้ว ผมก็เป็นหลานของคุณยายครับ แต่ไม่ใช่หลานแท้ๆ เป็นญาติสนิทกัน สุขภาพแกไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ลูกของยายทั้งสองคนก็ทำงาน คนนึงก็อยู่ต่างประเทศ คนหนึ่งก็ทำงาน มีภาระของตัวเอง ทำให้ไม่ได้ดูแลอย่างใกล้ชิด ทำให้ผมเป็นคนที่อยู่ใกล้ยายและช่วยดูแลเป็นประจำ
ทุกเช้าผมต้องตื่นประมาณ 6-7 โมง เพื่อไปอุ่นข้าว จัดยา ชงนม และดูอาการยาย ต้องนวดให้ด้วยทุกวัน ตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็ต้องกลับมาดูแล อุ่นอาหาร จัดยา ช่วยเหลือเรื่องต่าง ๆ และคอยลงไปดูว่ายายนอนหรือยัง บางคืนกว่าจะเสร็จก็ประมาณสามทุ่ม เสร็จแล้วผมก็ขึ้นบ้านนอน
ปัญหาที่หนักใจคือยายดื่มเหล้ามานานหลายสิบปี ผมพยายามชวนให้ลดหรือเลิก แต่ยายมักบอกว่าทำไม่ได้ บางวันกินข้าวน้อย บางวันไม่ค่อยอยากกินข้าว มีอาการอ่อนแรง เคยหน้ามืด เคยล้มจนหน้าถลอก และบางครั้งก็ไม่ยอมไปหาหมอ
ผมเป็นห่วงยายมาก แต่ก็รู้สึกเหนื่อยใจ เพราะเหมือนพูดอะไรก็ไม่ค่อยฟัง ยิ่งช่วงหลัง ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมีแต่เรื่องให้กังวล พออยู่โรงเรียนกับเพื่อนก็มีความสุขตามปกติ แต่พอกลับบ้านมาก็ต้องกลับมาคิดเรื่องของยายอีก เรื่องนั้นเรื่องนี่
บางครั้งผมก็รู้สึกผิดที่ตัวเองหงุดหงิดหรือบ่นออกมา เพราะจริง ๆ แล้วผมไม่ได้เกลียดยายและไม่ได้อยากให้เกิดอะไรไม่ดีกับท่าน เพียงแต่รู้สึกเหนื่อยสะสมมานาน
บางวันก็เหนื่อยจนหงุดหงิด บางครั้งถึงขั้นร้องไห้คนเดียว เพราะรู้สึกว่าตัวเองต้องคอยรับผิดชอบหลายอย่าง ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องที่บ้าน
อยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยดูแลผู้สูงอายุหรือมีประสบการณ์คล้าย ๆ กันครับ ว่าควรจัดการกับความเครียดของตัวเองอย่างไร และควรช่วยดูแลยายในระดับไหนถึงจะเหมาะสมโดยที่ไม่กระทบกับการเรียนและชีวิตของตัวเองมากเกินไป
ม.5 กับการดูแลผู้สูงอายุ
ผมอาศัยอยู่บ้านของน้า ซึ่งมีคุณยายอายุเยอะแล้ว ผมก็เป็นหลานของคุณยายครับ แต่ไม่ใช่หลานแท้ๆ เป็นญาติสนิทกัน สุขภาพแกไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ลูกของยายทั้งสองคนก็ทำงาน คนนึงก็อยู่ต่างประเทศ คนหนึ่งก็ทำงาน มีภาระของตัวเอง ทำให้ไม่ได้ดูแลอย่างใกล้ชิด ทำให้ผมเป็นคนที่อยู่ใกล้ยายและช่วยดูแลเป็นประจำ
ทุกเช้าผมต้องตื่นประมาณ 6-7 โมง เพื่อไปอุ่นข้าว จัดยา ชงนม และดูอาการยาย ต้องนวดให้ด้วยทุกวัน ตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็ต้องกลับมาดูแล อุ่นอาหาร จัดยา ช่วยเหลือเรื่องต่าง ๆ และคอยลงไปดูว่ายายนอนหรือยัง บางคืนกว่าจะเสร็จก็ประมาณสามทุ่ม เสร็จแล้วผมก็ขึ้นบ้านนอน
ปัญหาที่หนักใจคือยายดื่มเหล้ามานานหลายสิบปี ผมพยายามชวนให้ลดหรือเลิก แต่ยายมักบอกว่าทำไม่ได้ บางวันกินข้าวน้อย บางวันไม่ค่อยอยากกินข้าว มีอาการอ่อนแรง เคยหน้ามืด เคยล้มจนหน้าถลอก และบางครั้งก็ไม่ยอมไปหาหมอ
ผมเป็นห่วงยายมาก แต่ก็รู้สึกเหนื่อยใจ เพราะเหมือนพูดอะไรก็ไม่ค่อยฟัง ยิ่งช่วงหลัง ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมีแต่เรื่องให้กังวล พออยู่โรงเรียนกับเพื่อนก็มีความสุขตามปกติ แต่พอกลับบ้านมาก็ต้องกลับมาคิดเรื่องของยายอีก เรื่องนั้นเรื่องนี่
บางครั้งผมก็รู้สึกผิดที่ตัวเองหงุดหงิดหรือบ่นออกมา เพราะจริง ๆ แล้วผมไม่ได้เกลียดยายและไม่ได้อยากให้เกิดอะไรไม่ดีกับท่าน เพียงแต่รู้สึกเหนื่อยสะสมมานาน
บางวันก็เหนื่อยจนหงุดหงิด บางครั้งถึงขั้นร้องไห้คนเดียว เพราะรู้สึกว่าตัวเองต้องคอยรับผิดชอบหลายอย่าง ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องที่บ้าน
อยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยดูแลผู้สูงอายุหรือมีประสบการณ์คล้าย ๆ กันครับ ว่าควรจัดการกับความเครียดของตัวเองอย่างไร และควรช่วยดูแลยายในระดับไหนถึงจะเหมาะสมโดยที่ไม่กระทบกับการเรียนและชีวิตของตัวเองมากเกินไป