ขอระบายเรื่องราวความรักหน่อยค่ะ

คือตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัย ส่วนแฟนเราเขาทำงาน งานที่เขาทำค่อนข้างที่จะเยอะ เขาจะมีเวลาให้เราน้อยมาก ก็คือหลังเลิกงานบางวัน5ทุ่มกว่าๆ บางวันเที่ยงคืนเกือบตี1 แต่เราก็รอเขาแบบนี้ตลอดทุกวัน เขาเป็นคนที่ไปไหนแล้วจะไม่ค่อยบอก บางครั้งเลิกงานก็ไปกินเหล้ากับเพื่อนเกือบตี3 เราเข้าใจเค้านะ ว่าเค้าเป็นผู้ใหญ่ เค้ามีเพื่อนมีสังคมของเค้า แต่คือทุกคนเข้าใจเรามั้ย เรานั่งรอเค้าเป็นชั่วโมงๆเพื่อที่จะคุยกับเค้า เพราะทั้งวันคุยกันไม่กี่ประโยค เราอยากจะไปเข้าห้องน้ำเรายังไม่กล้าไปเลย เรากลัวเขาโทรมาแล้วเราไม่ได้รับสาย เรากลัวเขาจะเหนื่อยจากที่ทำงาน เราไม่อยากให้เขารอเรา แม้เวลามันจะแค่น้อยนิด แต่สิ่งที่เขาทำเราไม่รู้สิว่ามันคืออะไร เราไม่ได้ชอบในสิ่งที่เขาทำเลย แต่เป็นเพราะเรารักเขา เราเลยพยายามที่จะเข้าใจทุกๆอย่าง เวลาเราเสียใจกับสิ่งที่เขาทำ ใจนึงมันจะนึกถึงตอนที่เขาทำให้เรายิ้มได้ เราไม่รู้เราจะทำยังไงต่อ ทุกครั้งที่เรางอนเขา น้อยใจเขาไม่ง้อเรา เขาได้แต่ขอโทษ เรานอนร้องให้จนหลับไป ตื่นมาความรู้สึกมันก็ดีขึ้นเอง เค้าบอกเราว่าเค้ารู้ตัวว่าเป็นคนไม่ดี เราเลยสงสัยว่าทำไมเค้าไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเราบ้างเลย
แต่ว่า พอเวลาอยู่ด้วยกันเค้าดูแลเทคแคร์เราดีมาก พูดจาดี ทัศนคติดีทุกอย่างเลย นี่แหละเหตุผลที่เรารักเขา และทำให้เราไม่เดินออกมาซักที