เหมือนจะเป็นกระทู้คำถาม แต่บ่นล้วนๆเลยค่ะ
ทำงานเป็นพนักงานขายในสนามบินแห่งหนึ่ง เจอลูกค้ามากหน้าหลายตาหลายชาติพันธุ์ ยกให้ที่หนึ่งในประสบการณ์ส่วนตัวคือชาวญี่ปุ่น แถวยาวเหยียดจนคดเคี้ยวไปมายังไงก็จะต่อแถวด้วยความเป็นระเบียบ หากคิวก่อนหน้าเลือกสินค้านาน เราผายมือให้คิวต่อไปได้ชำระเงินก่อนก็ไม่ รออย่างเดียวจนเราถึงกับอาย โดนสถานการณ์นี้จะมีซาวด์เสียงคนจีนดังเย้วๆอยู่ข้างๆเป็นกระจุกๆ ก็ปล่อย
ไป
ที่ตกใจก็คือคนไทยนี่แหละค่ะ!!
ทำงานนี้มาเข้าสู่ปีที่3 นับจากหลังโควิดตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนถึงสิ้นเดือนกรกฎาคมนี้เราโดนลูกค้าเหวี่ยงเรื่องต่อคิวเยอะมาก!! ซึ่งเราไม่เคยพบเจอค่ะสำหรับคนไทยด้วยกัน เจิมรายแรกคือคนต่อแถวกันยาวๆ ลูกค้าหญิงวัยกลางคนดุ่มๆแทรกมาของราคาแค่นี้ ชิ้นเดียวเองคิดให้ก่อนไม่ได้รึไง(กลุ่มผู้หญิงวัยรุ่นยืนมองแรงมาที่เราอยู่ด้านหลัง ใช่ค่ะ มองแรงมาที่เราค่ะไม่ใช่เธอผู้หน้าเกือบบางคนนั้น)
ถัดมาเป็นคุณผู้ชายสูงอายุ ถือขวดน้ำมาวางบนเคาน์เตอร์ดังปึ้งงงง ในขณะที่เรากำลังให้บริการลูกค้าอยู่พร้อมพูดเสียงดังว่า 'น้องๆ เอาอันนี้หน่อย'ออเดอร์ถึงกับรวนเลยค่ะ เราเลยพูดว่า 'รบกวนคุณลูกค้าต่อคิวสักครู่นะคะ' เสร็จปุ๊ป ไม่รู้ว่ารีบไปเข้าห้องน้ำหรืออะไรยังไง คว่ำขวดน้ำบนเคาน์เตอร์ใส่เราซะอย่างนั้น
ล่าสุดก็คือเรากำลังบริการลูกค้าทำนองเดียวกับเคสด้านบน เดินหยิบๆๆๆของสั่งนู่นสั่งนี่พยายามจะขัดจังหวะจนลูกค้าที่เรากำลังรับออเดอร์ในขณะนั้นถึงกับต้องรีบจบออเดอร์ของตัวเองเพื่อหลีกหนีจากคนมารยาทเกือบดีคนนั้น แต่เราก็พยายามให้ลูกค้าได้สั่งออเดอร์ตามที่ต้องการและคงไม่ทันใจผู้มาใหม่ค่ะ วางของเสียงดังแล้วเดินจากไปอีกแล้ว
ที่จริงมันเยอะมากๆนะคะ แต่เคสก็คล้ายๆกันจะนำมาเขียนให้หมดก็กระไรอยู่ เพียงแต่ช่วงนี้เยอะมากเป็นพิเศษจนรู้สึกหัวใจอ่อนแอจังเลยค่ะ บางวันก็เครียดมากจนนอนไม่หลับเพราะการทำให้ลูกค้ารู้สึกไม่พอใจเป็นคิติคอลดาเมจสำหรับเราเลยนะคะ ; ___ ; โดยส่วนตัวเราไม่ใช่สายบริการแต่เป็นสายบู๊ในโรงงานมากกว่า แต่เพราะเคยเป็นผู้ใช้บริการถึงได้รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร ทำสีหน้าแบบไหน พูดด้วยน้ำเสียงอย่างไรถึงจะทำให้เกิดความพึงพอใจ เราคิดว่าเราทำดีที่สุดทุกอย่างแล้วแต่ทำไมทุกคนถึงไม่อ่อนโยนต่อกันเลยคะ เราสะท้อนใจตอนที่เห็นสายตาคนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นๆแล้วพากันซุบซิบก่อนจะเดินไปมากๆเลยค่ะ ยังดีที่ไม่ถึงขั้นแพนิคกับการอยู่หน้าร้านต่อไป แต่ผ่านพ้นช่วงนี้ไปคงต้องมองหางานใหม่แล้วค่ะ แง
เราไม่รู้จะไประบายเรื่องนี้ที่ไหนค่ะ ฝากชาวพันทิปช่วยปลอบเราทีนะคะ หรือถ้ากระซิบเรื่องมีที่ไหนต้องการคนงานก็ติดต่อได้จะดีมากกว่-----แค่ก
ขอบพระคุณพื้นที่นี้ค่ะ
ทำไมเดี๋ยวนี้คนไทยบางส่วนถึงต่อแถวรอคิวไม่ได้คะ?
ทำงานเป็นพนักงานขายในสนามบินแห่งหนึ่ง เจอลูกค้ามากหน้าหลายตาหลายชาติพันธุ์ ยกให้ที่หนึ่งในประสบการณ์ส่วนตัวคือชาวญี่ปุ่น แถวยาวเหยียดจนคดเคี้ยวไปมายังไงก็จะต่อแถวด้วยความเป็นระเบียบ หากคิวก่อนหน้าเลือกสินค้านาน เราผายมือให้คิวต่อไปได้ชำระเงินก่อนก็ไม่ รออย่างเดียวจนเราถึงกับอาย โดนสถานการณ์นี้จะมีซาวด์เสียงคนจีนดังเย้วๆอยู่ข้างๆเป็นกระจุกๆ ก็ปล่อย
ที่ตกใจก็คือคนไทยนี่แหละค่ะ!!
ทำงานนี้มาเข้าสู่ปีที่3 นับจากหลังโควิดตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนถึงสิ้นเดือนกรกฎาคมนี้เราโดนลูกค้าเหวี่ยงเรื่องต่อคิวเยอะมาก!! ซึ่งเราไม่เคยพบเจอค่ะสำหรับคนไทยด้วยกัน เจิมรายแรกคือคนต่อแถวกันยาวๆ ลูกค้าหญิงวัยกลางคนดุ่มๆแทรกมาของราคาแค่นี้ ชิ้นเดียวเองคิดให้ก่อนไม่ได้รึไง(กลุ่มผู้หญิงวัยรุ่นยืนมองแรงมาที่เราอยู่ด้านหลัง ใช่ค่ะ มองแรงมาที่เราค่ะไม่ใช่เธอผู้หน้าเกือบบางคนนั้น)
ถัดมาเป็นคุณผู้ชายสูงอายุ ถือขวดน้ำมาวางบนเคาน์เตอร์ดังปึ้งงงง ในขณะที่เรากำลังให้บริการลูกค้าอยู่พร้อมพูดเสียงดังว่า 'น้องๆ เอาอันนี้หน่อย'ออเดอร์ถึงกับรวนเลยค่ะ เราเลยพูดว่า 'รบกวนคุณลูกค้าต่อคิวสักครู่นะคะ' เสร็จปุ๊ป ไม่รู้ว่ารีบไปเข้าห้องน้ำหรืออะไรยังไง คว่ำขวดน้ำบนเคาน์เตอร์ใส่เราซะอย่างนั้น
ล่าสุดก็คือเรากำลังบริการลูกค้าทำนองเดียวกับเคสด้านบน เดินหยิบๆๆๆของสั่งนู่นสั่งนี่พยายามจะขัดจังหวะจนลูกค้าที่เรากำลังรับออเดอร์ในขณะนั้นถึงกับต้องรีบจบออเดอร์ของตัวเองเพื่อหลีกหนีจากคนมารยาทเกือบดีคนนั้น แต่เราก็พยายามให้ลูกค้าได้สั่งออเดอร์ตามที่ต้องการและคงไม่ทันใจผู้มาใหม่ค่ะ วางของเสียงดังแล้วเดินจากไปอีกแล้ว
ที่จริงมันเยอะมากๆนะคะ แต่เคสก็คล้ายๆกันจะนำมาเขียนให้หมดก็กระไรอยู่ เพียงแต่ช่วงนี้เยอะมากเป็นพิเศษจนรู้สึกหัวใจอ่อนแอจังเลยค่ะ บางวันก็เครียดมากจนนอนไม่หลับเพราะการทำให้ลูกค้ารู้สึกไม่พอใจเป็นคิติคอลดาเมจสำหรับเราเลยนะคะ ; ___ ; โดยส่วนตัวเราไม่ใช่สายบริการแต่เป็นสายบู๊ในโรงงานมากกว่า แต่เพราะเคยเป็นผู้ใช้บริการถึงได้รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร ทำสีหน้าแบบไหน พูดด้วยน้ำเสียงอย่างไรถึงจะทำให้เกิดความพึงพอใจ เราคิดว่าเราทำดีที่สุดทุกอย่างแล้วแต่ทำไมทุกคนถึงไม่อ่อนโยนต่อกันเลยคะ เราสะท้อนใจตอนที่เห็นสายตาคนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นๆแล้วพากันซุบซิบก่อนจะเดินไปมากๆเลยค่ะ ยังดีที่ไม่ถึงขั้นแพนิคกับการอยู่หน้าร้านต่อไป แต่ผ่านพ้นช่วงนี้ไปคงต้องมองหางานใหม่แล้วค่ะ แง
เราไม่รู้จะไประบายเรื่องนี้ที่ไหนค่ะ ฝากชาวพันทิปช่วยปลอบเราทีนะคะ หรือถ้ากระซิบเรื่องมีที่ไหนต้องการคนงานก็ติดต่อได้จะดีมากกว่-----แค่ก
ขอบพระคุณพื้นที่นี้ค่ะ