สวัสดีค่ะ คืออึดอัดใจมากๆเลยค่ะ ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ(ยาวหน่อยนะคะ)
ที่บ้านมีลูกสาว2คนค่ะ เราเป็นคนที่2 เราเป็นคนที่ติดแม่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ
อ้อนแม่เก่งมากๆ แม่เอ็นดูมาก มีปัญหาอะไรก็จะบอกแม่หมด คุยกับแม่อ้อนแม่ตลอด
พอช่วงจะขึ้นม.ต้น มีเหตุการณ์ทางครอบครัวเกิดขึ้นค่ะ
ขอไม่บอกนะคะว่าเรื่องอะไร ก็ทำให้เราห่างจากแม่ พอผ่านไปสักพักก็กลับมาเป็นปกติค่ะ
ที่บ้านไม่มีใครคุยกับแม่เลย แต่เราคุยกับแม่ตลอด อยู่ข้างแม่ตลอด จนเรื่องที่เกิดขึ้นมันซาลงแล้ว
ทุกอย่างปกติแล้ว ก็มีเหตุการณ์ทางบ้านเกิดขึ้นอีกแล้ว จากครั้งแรกผ่านไปแค่ปีสองปีเองค่ะ
สำหรับเราคือมันเร็วมากสำหรับเด็กม.ต้น พ่อเราเสียค่ะขอไม่พูดถึงนะคะว่าเกิดจากอะไร
แต่ไม่ใช่เพราะโรคหรืออุบัติเหตุ ข้ามเลยนะคะ ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวก็เปลี่ยนไปค่ะ
จากอะไรดีๆที่เคยมีเคยได้ ไม่มีอีกแล้วค่ะ ไม่ได้พูดถึงเรื่องสิ่งของอย่างเดียวนะคะ
รวมถึงอารมณ์แล้วก็นิสัยของแม่ด้วยค่ะเปลี่ยนไปหมดเลย บังคับเราทุกอย่าง ทุกอย่างที่เรียกว่าทุกอย่างจริงๆค่ะ
เราเรียนไกลบ้าน ต้องขึ้นรถสองแถวหลายต่อ พอกลับบ้านมาก็ต้องโดนบ่นโดนเค้นว่าทำไมถึงกลับช้าอย่างนู้นอย่างนี้
เหนื่อยทั้งเรื่องเรียน เรื่องเดินทางไป-กลับไม่พอ กลับบ้านมายังต้องมาเหนื่อยกับเรื่องที่บ้านอีก ไม่มีกำลังใจเลยค่ะ ท้อมากๆ
แม่ไม่เคยซับพอร์ตเราเลย ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เวลาขอเงินจ่ายค่างาน ค่าจิปาถะต่างๆก็โดนบ่นแล้วบ่นอีก
เราเลยไม่เคยขอเงินแม่ซื้อของแยกให้ตัวเองเลย เราจะขอที่จำเป็นจริงๆเท่านั้น ถ้าหยุดเรียนอยู่บ้านก็คือไม่ได้เงินเลย ไม่เคยให้เลย
แต่ยังดีที่มียายคอยเข้าใจคอยช่วยเหลือเราเรื่องเงินอยู่บ้าง เท่าที่ยายพอช่วยได้
แต่เราก็บอกตัวเองว่าเดี๋ยวอยู่มหาลัยทุกอย่างก็ดีขึ้น จนตอนนี้อยู่มหาลัยแล้วก็เป็นเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ยิ่งหนักขึ้นด้วยซ้ำ
แทนที่จะได้ออกเสียงบ้าง ออกความเห็นบ้าง เรากลับต้องมาทำตามต้องโดนบังคับไปหมด เราอยากอยู่หอจะได้ทำงานไปด้วยแต่ก็ไม่ได้เพราะไม่มีเงินเป็นของตัวเองเพราะถ้าขอแม่ ไม่มีทางได้อยู่แน่นอน เราต้องนั่งรถไปกลับเหมือนเดิม มหาลัยอยู่ในตัวเมืองค่ะ บ้านเราเป็นชนบท เรื่องไปเที่ยวกับเพื่อน
แทบไม่เกิดขึ้นกับเราเลยเพราะขอแต่ละทียากมากๆ โดนกีดกันหมด เราควรทำยังไงดีคะ หาทางออกไม่เจอเลย เราเปิดใจคุยกับแม่หลายครั้งมากค่ะ หลายครั้งจริงๆ แต่ทุกครั้งที่คุยก็จะโดนด่าโดนว่าสารพัด แม่เราอารมณ์ร้อนมาก แล้วคำด่าแต่ละคำกระทบกระเทือนใจเรามาก ความรู้สึกเหมือนเราไม่ใช่ลูกเลย เรารู้สึกอยากหนีออกไปจากตรงนี้ ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากเจออะไรแบบนี้ เราไม่มีกำลังใจ ไม่มีคนคอยซับพอร์ตเรื่องต่างๆ จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดีคะ
บ้านไหนพ่อแม่เป็นแบบนี้บ้างคะ??
ที่บ้านมีลูกสาว2คนค่ะ เราเป็นคนที่2 เราเป็นคนที่ติดแม่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ
อ้อนแม่เก่งมากๆ แม่เอ็นดูมาก มีปัญหาอะไรก็จะบอกแม่หมด คุยกับแม่อ้อนแม่ตลอด
พอช่วงจะขึ้นม.ต้น มีเหตุการณ์ทางครอบครัวเกิดขึ้นค่ะ
ขอไม่บอกนะคะว่าเรื่องอะไร ก็ทำให้เราห่างจากแม่ พอผ่านไปสักพักก็กลับมาเป็นปกติค่ะ
ที่บ้านไม่มีใครคุยกับแม่เลย แต่เราคุยกับแม่ตลอด อยู่ข้างแม่ตลอด จนเรื่องที่เกิดขึ้นมันซาลงแล้ว
ทุกอย่างปกติแล้ว ก็มีเหตุการณ์ทางบ้านเกิดขึ้นอีกแล้ว จากครั้งแรกผ่านไปแค่ปีสองปีเองค่ะ
สำหรับเราคือมันเร็วมากสำหรับเด็กม.ต้น พ่อเราเสียค่ะขอไม่พูดถึงนะคะว่าเกิดจากอะไร
แต่ไม่ใช่เพราะโรคหรืออุบัติเหตุ ข้ามเลยนะคะ ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวก็เปลี่ยนไปค่ะ
จากอะไรดีๆที่เคยมีเคยได้ ไม่มีอีกแล้วค่ะ ไม่ได้พูดถึงเรื่องสิ่งของอย่างเดียวนะคะ
รวมถึงอารมณ์แล้วก็นิสัยของแม่ด้วยค่ะเปลี่ยนไปหมดเลย บังคับเราทุกอย่าง ทุกอย่างที่เรียกว่าทุกอย่างจริงๆค่ะ
เราเรียนไกลบ้าน ต้องขึ้นรถสองแถวหลายต่อ พอกลับบ้านมาก็ต้องโดนบ่นโดนเค้นว่าทำไมถึงกลับช้าอย่างนู้นอย่างนี้
เหนื่อยทั้งเรื่องเรียน เรื่องเดินทางไป-กลับไม่พอ กลับบ้านมายังต้องมาเหนื่อยกับเรื่องที่บ้านอีก ไม่มีกำลังใจเลยค่ะ ท้อมากๆ
แม่ไม่เคยซับพอร์ตเราเลย ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เวลาขอเงินจ่ายค่างาน ค่าจิปาถะต่างๆก็โดนบ่นแล้วบ่นอีก
เราเลยไม่เคยขอเงินแม่ซื้อของแยกให้ตัวเองเลย เราจะขอที่จำเป็นจริงๆเท่านั้น ถ้าหยุดเรียนอยู่บ้านก็คือไม่ได้เงินเลย ไม่เคยให้เลย
แต่ยังดีที่มียายคอยเข้าใจคอยช่วยเหลือเราเรื่องเงินอยู่บ้าง เท่าที่ยายพอช่วยได้
แต่เราก็บอกตัวเองว่าเดี๋ยวอยู่มหาลัยทุกอย่างก็ดีขึ้น จนตอนนี้อยู่มหาลัยแล้วก็เป็นเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ยิ่งหนักขึ้นด้วยซ้ำ
แทนที่จะได้ออกเสียงบ้าง ออกความเห็นบ้าง เรากลับต้องมาทำตามต้องโดนบังคับไปหมด เราอยากอยู่หอจะได้ทำงานไปด้วยแต่ก็ไม่ได้เพราะไม่มีเงินเป็นของตัวเองเพราะถ้าขอแม่ ไม่มีทางได้อยู่แน่นอน เราต้องนั่งรถไปกลับเหมือนเดิม มหาลัยอยู่ในตัวเมืองค่ะ บ้านเราเป็นชนบท เรื่องไปเที่ยวกับเพื่อน
แทบไม่เกิดขึ้นกับเราเลยเพราะขอแต่ละทียากมากๆ โดนกีดกันหมด เราควรทำยังไงดีคะ หาทางออกไม่เจอเลย เราเปิดใจคุยกับแม่หลายครั้งมากค่ะ หลายครั้งจริงๆ แต่ทุกครั้งที่คุยก็จะโดนด่าโดนว่าสารพัด แม่เราอารมณ์ร้อนมาก แล้วคำด่าแต่ละคำกระทบกระเทือนใจเรามาก ความรู้สึกเหมือนเราไม่ใช่ลูกเลย เรารู้สึกอยากหนีออกไปจากตรงนี้ ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากเจออะไรแบบนี้ เราไม่มีกำลังใจ ไม่มีคนคอยซับพอร์ตเรื่องต่างๆ จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดีคะ