เรื่องยาวนิดนึงนะคะ
เรื่องนี้เรารู้สึกได้และบ่นมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วค่ะ แต่ทุกคนบอกว่ารักเราเท่าพี่หมด ทั้งที่การกระทำที่เรารู้สึกได้มันต่างกันลิบลับ เรากับพี่เป็นซึมเศร้าทั้งคู่ โดยที่พี่เราไปหาหมอก่อนเราเพราะพี่เราบ่นว่าเศร้า ทั้งที่เราเป็นคนขี้ร้องและขอไปหาหมอมาทั้งชีวิต แต่เค้าบอกเราแค่ดราม่าเยอะกับเซ้นสิทีฟ
ตอนที่พี่เราเจอว่าเป็นซึมเศร้าทุกคนโอ๋พี่มาก เราเลยขอไปหาบ้างเพราะตอนนั้นสุขภาพจิตก็หนักอยู่ ไปหาหมอแสดงว่าเจอซึมเศร้า แต่พูดไปอาจจะงง คนในบ้านขอให้เราหยุดกินยาเพราะเค้าบอกว่าเราแค่อยากเป็นตามพี่และเป็นคนขี้ร้องอยู่แล้วไม่น่าเกี่ยวกับซึมเศร้า จนเรายอมหยุดจริงแต่กลับมากินยาเพราะอาการหนัก
พี่เรากับเรามีแสดงอาการก้าวร้าวบางทีทั้งคู่ค่ะ แต่ทุกครั้งที่เราทำคนในบ้านจะหาว่าเราบ้า ขู่จะฟ้องคนนู้นคนนี้ บอกเพื่อนบ้างไรบ้าง ในขณะที่กับพี่เราเขาแค่เงียบและให้เราไปถามพี่เราว่าพี่เราเป็นอะไร
พี่เราเรียนมัธยมไม่จบเพราะเรียนไม่ไหวเลยต้องออกมาสอบ ged แทน พอพี่เราสอบเกดพ่อแม่เราอวยพี่ว่าระดับโหด แต่ตอนเรามีปัญหากับที่รร. ขอแค่ย้ายรร. เขาด่าเราเกือบตาย แต่ตอนสุดท้ายก็ยอมนะ ยังดีที่เราย้ายมารร.ในหม๋องแล้วกลายเป็นคนดูเก่งเพราะก่อนหน้าเรียนในเมือง เค้าเลยมีอวยบ้างแต่เวลาอวยก็จะบอกว่า “ติดที่เป็นคนขี้เกียจบ้าง” หรือ “เก่งแต่ขี้เกียจ”
พี่เราเป็นคนติดนอน กลางคืนไม่นอนแต่กลางวันนอนทั้งวัน ส่วนเราเวลานอนปกติ แต่เวลาตื่นจะปลุกยากหน่อย(แต่ง่ายกว่าพี่ร้อยเท่า) เค้าบ่นเราเหมือนเราเป็นมนุษย์ที่ปลุกยากที่สุดในโลก ส่วนกับพี่ตื่นบ่ายสองทุกคนบอกว่าพี่แค่ป่วย
สองปีก่อนพี่เราสอบ ged แต่ไม่ได้สอบอย่างอื่นเลยต้องเข้าราม แต่ปีนี้พี่เราซิ่วมาสอบพร้อมเรา พี่เราเป็นคนเก่งมากเราสู้พี่ไม่ได้อยู่แล้วอันนี้เรารู้ แต่ที่บ้านชอบบอกว่าเราไม่อ่านหนังสือเลยสู้พี่ไม่ได้ ทั้งที่เราอ่านเราแค่ไม่ชอบอ่านให้คนอื่นเห็นมันเสียสมาธิ เรายื่นพอร์ตที่มีนานาชาติ 4 รายการ ซึ่งติดไปถึงรอบสัม แต่ดันตกคนเดียวจาก 5 คนที่เขารับเหลือ 4 (เรียกสัม5 รับ 4 ทั้งที่เกณฑ์รับ 5) เราพยายามไม่อะไรคิดเป็นเรื่องตลกๆ แต่พี่เราคะแนนรอบ 3 เกินจากปีที่แล้วมาของมหาลัยเดียวกัน เลยโอกาสติดสูง พี่เราเลยบอกขำๆว่าเออได้มหาลัยละคือมหาลัยนี้ ที่บ้านเราเลยไม่พลาดเอาเรื่องที่เราตกคนเดียวมาล้อทันที ซึ่งเราพยายามทำขำๆแต่เราน้อยใจมากๆ
พอมาหาย่า พี่เราพูดว่ามีโอกาสได้มหาลัยนี้ย่าเราก็ดีใจใหญ่ และเอาเรื่องของเรามาล้อตามสเต็ป แต่พอเราพูดว่าเออเนี่ยเราก็กะจะไปเข้ารอบสามอีกมหาลัยนึง เขาทำหน้าเหยียดละขำ เพราะมหาลัยนั้นมันเล็กและเป็นคณะโบราณคดี พอเราบอกเราเอาจริง ทุกคนทำหน้าเหมือนเราทำไม่ได้
ทั้งที่คนที่มีพอร์ตนานาชาติคือเรา คนที่ได้ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่เมกาคือเรา คนที่ไม่เคยออกจากรร.เพราะติด 0 เรียนไม่ไหวคือเรา แต่เค้าไม่เคยคิดว่าเราสู้พี่ได้สักอย่าง
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะTT อาจจะดูไร้สาระนิดนึง
เค้าชอบบอกว่าสุขภาพจิตที่จะดีขึ้นได้อยู่ที่พาตัวเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน แต่เรารู้สึกว่าสภาพแวดล้อมที่เราติดอยู่เราแอบน้อยใจ
ที่บ้าน(ทั้งพ่อแม่ปู่ย่า) รักเรากับพี่ไม่เท่ากันแต่เวลาถามชอบบอกว่ารักทั้งสอง เราจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดีคะ
เรื่องนี้เรารู้สึกได้และบ่นมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วค่ะ แต่ทุกคนบอกว่ารักเราเท่าพี่หมด ทั้งที่การกระทำที่เรารู้สึกได้มันต่างกันลิบลับ เรากับพี่เป็นซึมเศร้าทั้งคู่ โดยที่พี่เราไปหาหมอก่อนเราเพราะพี่เราบ่นว่าเศร้า ทั้งที่เราเป็นคนขี้ร้องและขอไปหาหมอมาทั้งชีวิต แต่เค้าบอกเราแค่ดราม่าเยอะกับเซ้นสิทีฟ
ตอนที่พี่เราเจอว่าเป็นซึมเศร้าทุกคนโอ๋พี่มาก เราเลยขอไปหาบ้างเพราะตอนนั้นสุขภาพจิตก็หนักอยู่ ไปหาหมอแสดงว่าเจอซึมเศร้า แต่พูดไปอาจจะงง คนในบ้านขอให้เราหยุดกินยาเพราะเค้าบอกว่าเราแค่อยากเป็นตามพี่และเป็นคนขี้ร้องอยู่แล้วไม่น่าเกี่ยวกับซึมเศร้า จนเรายอมหยุดจริงแต่กลับมากินยาเพราะอาการหนัก
พี่เรากับเรามีแสดงอาการก้าวร้าวบางทีทั้งคู่ค่ะ แต่ทุกครั้งที่เราทำคนในบ้านจะหาว่าเราบ้า ขู่จะฟ้องคนนู้นคนนี้ บอกเพื่อนบ้างไรบ้าง ในขณะที่กับพี่เราเขาแค่เงียบและให้เราไปถามพี่เราว่าพี่เราเป็นอะไร
พี่เราเรียนมัธยมไม่จบเพราะเรียนไม่ไหวเลยต้องออกมาสอบ ged แทน พอพี่เราสอบเกดพ่อแม่เราอวยพี่ว่าระดับโหด แต่ตอนเรามีปัญหากับที่รร. ขอแค่ย้ายรร. เขาด่าเราเกือบตาย แต่ตอนสุดท้ายก็ยอมนะ ยังดีที่เราย้ายมารร.ในหม๋องแล้วกลายเป็นคนดูเก่งเพราะก่อนหน้าเรียนในเมือง เค้าเลยมีอวยบ้างแต่เวลาอวยก็จะบอกว่า “ติดที่เป็นคนขี้เกียจบ้าง” หรือ “เก่งแต่ขี้เกียจ”
พี่เราเป็นคนติดนอน กลางคืนไม่นอนแต่กลางวันนอนทั้งวัน ส่วนเราเวลานอนปกติ แต่เวลาตื่นจะปลุกยากหน่อย(แต่ง่ายกว่าพี่ร้อยเท่า) เค้าบ่นเราเหมือนเราเป็นมนุษย์ที่ปลุกยากที่สุดในโลก ส่วนกับพี่ตื่นบ่ายสองทุกคนบอกว่าพี่แค่ป่วย
สองปีก่อนพี่เราสอบ ged แต่ไม่ได้สอบอย่างอื่นเลยต้องเข้าราม แต่ปีนี้พี่เราซิ่วมาสอบพร้อมเรา พี่เราเป็นคนเก่งมากเราสู้พี่ไม่ได้อยู่แล้วอันนี้เรารู้ แต่ที่บ้านชอบบอกว่าเราไม่อ่านหนังสือเลยสู้พี่ไม่ได้ ทั้งที่เราอ่านเราแค่ไม่ชอบอ่านให้คนอื่นเห็นมันเสียสมาธิ เรายื่นพอร์ตที่มีนานาชาติ 4 รายการ ซึ่งติดไปถึงรอบสัม แต่ดันตกคนเดียวจาก 5 คนที่เขารับเหลือ 4 (เรียกสัม5 รับ 4 ทั้งที่เกณฑ์รับ 5) เราพยายามไม่อะไรคิดเป็นเรื่องตลกๆ แต่พี่เราคะแนนรอบ 3 เกินจากปีที่แล้วมาของมหาลัยเดียวกัน เลยโอกาสติดสูง พี่เราเลยบอกขำๆว่าเออได้มหาลัยละคือมหาลัยนี้ ที่บ้านเราเลยไม่พลาดเอาเรื่องที่เราตกคนเดียวมาล้อทันที ซึ่งเราพยายามทำขำๆแต่เราน้อยใจมากๆ
พอมาหาย่า พี่เราพูดว่ามีโอกาสได้มหาลัยนี้ย่าเราก็ดีใจใหญ่ และเอาเรื่องของเรามาล้อตามสเต็ป แต่พอเราพูดว่าเออเนี่ยเราก็กะจะไปเข้ารอบสามอีกมหาลัยนึง เขาทำหน้าเหยียดละขำ เพราะมหาลัยนั้นมันเล็กและเป็นคณะโบราณคดี พอเราบอกเราเอาจริง ทุกคนทำหน้าเหมือนเราทำไม่ได้
ทั้งที่คนที่มีพอร์ตนานาชาติคือเรา คนที่ได้ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่เมกาคือเรา คนที่ไม่เคยออกจากรร.เพราะติด 0 เรียนไม่ไหวคือเรา แต่เค้าไม่เคยคิดว่าเราสู้พี่ได้สักอย่าง
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะTT อาจจะดูไร้สาระนิดนึง
เค้าชอบบอกว่าสุขภาพจิตที่จะดีขึ้นได้อยู่ที่พาตัวเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน แต่เรารู้สึกว่าสภาพแวดล้อมที่เราติดอยู่เราแอบน้อยใจ