แชร์วิธีจัดการความรู้สึกตัวเองเวลาเศร้าแบบระยะยาวหน่อยค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

มาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้วค่ะ ตอนแรกที่มาก็ปกติดี มีความสุข สนุกสนาน เพื่อนเยอะ แต่ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คิดถึงบ้านมาก จิตตก เหงา เศร้า อยากกลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่ไทยจนร้องไห้บ่อย

เป็นคำถามที่หาคำตอบได้ยากมากสำหรับการที่จะฮีลตัวเองในช่วงที่เรากำลังจะหมดไฟในการทำสิ่งต่างๆ   ไม่ว่าจะเป็นการออกไปเจอผู้คนหรือแม้กระทั่งการตื่นเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำไปทำงานหรือไปเรียน ที่ต้องไป

คือห้องที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักมีแต่เด็กเก่งแต่เราไม่ได้เก่งมาก แค่พอถูไถ สอบก็ทำได้ไม่ดี ก็พยายามนะแต่ก็ไม่เก่งเท่าคนอื่นอยู่ดี เราเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นตลอด การเรียนห้องนี้ทำให้พ่อแม่ญ

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เรา

เราร้องไห้หนักมากไม่คิดว่าแม่จะหามันเจอด้วย ซ้ำตั้งแต่เด็กเรามักเขียนความในใจ เรื่องเศร้าหรือสิ่งที่เราชอบลงโพสอิทใส่ไว้ในกล่องในตอนนี้มันมีหลายแผ่นมากในนั้นยังมีข้อความถึงแม่ด้วยเราเป็นคนไม่กล้าพูดไป

มาขอ How to ฝึกการอยู่คนเดียวให้เก่งค่ะ ติดแฟนมากๆค่ะ เวลาที่ต้องอยู่คนเดียวจะร้องไห้ตลอด วันไหนต้องแยกจากแฟนรู้สึกเศร้าเลยค่ะ พี่ๆท่านไหนที่อยู่คนเดียวเก่งๆมาแชร์ความคิดและวิธีการหน่อยได้ไหมคะ ปล.

สวัสดีค่ะ ขอคำปรึกษา ถ้าเรามีพี่ชายที่ ออกจากครอบครัวมาด้วยเหตุจำเป็นในอดีตที่พ่อ แม่ ทำไว้ให้ เค้าออกมาใช้ชีวิตเอง เป็นคนโสด ไม่มีครอบครัว และพี่ชาย ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ ดูแลพ่อแม่และพี่น้องเลย เรา

ปกติคือเราไม่ใช่คนที่อ่อนแอขนาดนี้เลยค่ะเราคิดว่าเราเข้มแข็งมาตลอด เราคิดว่าถ้าเสียใจก็แค่ร้องไห้ร้องออกมาแล้วเราก็จะรู้สึกดีขึ้นรู้สึกโล่งขึ้นแต่ครั้งนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไมเราร้องไห้ออกมาแ

เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวพยายามทำหน้าที่แม่ตลอด10ปีเราทำงานหาเงินเพื่อจะให้ลูกได้กินได้ใช้ตอนนี้ลูกชายอายุ12ขวบเรารักลูกมากบางทีลูกก็ดื้อบางทีลูกก็ดี เริ่มแรกเราจะพูดดีดีกับลูกไปจนถึงคำพูด ที่2-3เราถึงดุ