พยายามควบคุมจิตไม่ให้ตะเลิด

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า
สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา
อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป
อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เราอยากร้องเพลงไปเรื่อยที่เรานึกขึ้นได้ในหัว เรารู้สึกเหมือนอยากเป็นคนไร้บ้านค่ะ ทำไงดีค่ะ เราพยายามดึงสติตัวเองทุกวัน เราเหนื่อยมาก เราไม่นอนด้วยนะคะ นอนแค่วันละ 1-2 ชม. เท่านั้น กินข้าวแค่ตอนหิว เราควรแก้ไขเริ่มจากตรงไหนดี