จิตปรมัตถ์ แปลว่าจิตไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ใจที่เบา โล่ง ว่าง เป็นกุศลธรรมเจตสิก ให้มีจิตที่ตั้งมั่น มั่นคง ในการภาวนา เกิดเบาโล่งว่างในใจได้ด้วย มีกายที่แตกกระจายเป็นผัสสะกระทบจิต กายปรมัตถ์ กายปรมัตถ์จึงกว้างกว่ากายบัญญ้ติ เป็นกายที่อยู่ใน

ในสติปัฏฐาน ตัวรู้เป็นประธานในการรู้ จึงต้องมีตัวรู้ ตัวถูกรู้เสมอขาดไม่ได้ ที่ลึกสุดของตัวรู้อยู่ที่กาย อยู่กลางกาย มีสติรู้ขึ้นมาเมื่อไร จะเห็นว่ามันเริ่มผุดขึ้นมาจากกลางกาย ปรมัตถ์ เป็นฌาน1 ผุดขึ

ความจริงที่ช่องว่างจักรวาลไม่มีอยู่จริงตามที่ตาเห็น แตมันมีสิ่งอื่นๆแทรกอยู่เช่น สสารมืด เพื่อให้ระบบตั้งอยู่ได้ จิตก็เช่นกัน ในความว่างไม่มีอะไร จะมีความหนาแน่นของจิตอยู่ภายใน ทำให้จากนิโรธเปลี่ยนเป

มีท่านใดเคยประสบการณ์เกิด ภาวะที่ยุคลธรรม 6 คู่ เกิดแก่จิตบ้างไหมครับ ช่วยเล่าและแนะนำเป็นธรรมทาน ด้วยครับ

ความต่างของฌานโลกีย กับฌานสัมมาสมาธิคือ ฌานในวิปัสนา เป็นการเห็นไตรลักษณ์ของจิตเป็นขั้นๆ ผ่าน วิตก วิจาร ปิติ สุข เอกคตา เห็นการเกิดดับ การเปลี่ยนแปลงของจิต ในชั่ววินาทีไปในทุกขณะ เห็นอย่างไม่นิ่ง

กลาปคือหน่วยเล็กที่แยกต่อไปไม่ได้แล้ว 1 กลาปประกอบด้วยดิน น้ำ ลม ไฟ และ การรับรู้ทางวิญญานอีก 4 รวมเป็น8 กลาปมีทั้งขณะใหญ่และขณะเล็ก สติปัฐฐาน เป็นการเอาจิตมารู้จิต จิตในจิต เมื่อจิตสัมผัสกลาปขณะเ

จิตแสดงตัวเป็นได้ทั้งวิญญานขันธ์และสภาวะกลืนกับธรรมชาติ 1.วิญญานขันธ์-รับรู้อาการทางขันธ์5 ผ่านทางอายตน6 2.สภาวะกลืนกับธรรมชาติ 1.นั้นไม่อาจรู้ตัวเองได้ เกิดขึ้นมาแล้วดับไป เป็นตัวถูกรู้ด้วย2 2.เป็น

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

เห็นจิตวิมุติอย่างเพลิดเพลินได้อย่างไร แยกให้เป็น จะเห็นการดำเนินไปของแต่ละขณะจิต เมื่อผู้รู้(เห็นทั้งอาการและตัวรู้) หรือตัวเรา(เห็นอาการทั้งกายใจปรมัตถ์ในความว่าง) ดับไปด้วย(อาการดับก่อน ตัวรู้ด

จะเกิดฌานต้องรู้อารมณ์เป้าหมายอารมณ์เดียว (ตัวถูกรู้) แต่ต้องมีตัวรู้ นั่นคือ “จิต” วิตก-ยกจิตขึ้นสู่อารมณ์ วิจาร-เคล้าคลึงอยู่กับอารมณ์ 1.เมื่อวิตก-จิตเข้าไปรู้อารมณ์เช่น ลมหายใจ แรกๆจิ