ทำไมพ่อแม่ไม่เข้าใจลูกก็กว่านี้??

ทุกเรื่องประเดประดังกันเข้ามา เราทั้งพยายาม ทั้งทนก็แล้ว วันนี้เราเริ่มไม่ไหวแล้ว และเราเกลียดตัวเองมากๆ มันเป็นเรื่องที่แก้ไขยากไปแล้ว เหนื่อย อยากร้องไห้และไม่อยากออกไปไหนอีกเลย

คือมันเริ่มมีอาการแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแต่ไม่บ่อยคือร้องไห้แล้วดึงผมตัวเองไม่ดึงก็ทำลายข้าวของพอเริ่มโตไปสักพักก็เริ่มมีอีกเวลาทำอะไรที่ไม่ได้ดั่งใจนิดๆหน่อยๆก็จะโมโหเสียใจมากแล้วก็จะทำลายข้าวของหนักหน่

เราไม่ไหวแล้วอะ เสียใจแบบมากๆ เราแค่ไม่อยากทนอยู่แบบนี้แล้ว เราเหนื่อยกับการร้องไห้ทุกวัน เราไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้แล้วอะ

ดีหรือไม่ ที่แม่เราด่ายังงี้ แต่เราฟังแล้ว เราเจ็บมาก เราร้องไห้ออกมา เพราะคำๆนี้ แม่ด่าคำอื่นเรายังเฉยๆ ไม่ร้องไห้ เพราะทนได้แล้ว แต่คำนี้เราไม่ไหวจริงๆ

ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้ เหนื่อยแบบบอกไม่ถูก ทุกสิ่งทุกอย่างมันมาพร้อมกันหมด ภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบ มันมืดไปหมด อยากร้องไห้มาก มันอัดอั้น แต่มันร้องไม่ออก ถ้าได้ระบายออกมาบ้างมันคงจะดีกว่านี้ คิดว่าทุก

คือเรื่องมันมีอยู่ว่าพ่อเเม่เราทะเราะกัน แต่พ่อกับเเม่เราก็ทะเลาะกันมาตั้งเเต่เล็กจนโต เราก้อห้ามไม่ให้เขาทะเราะกัน เเต่วันนี้หนักสุดคือห้ามยังไงเขาก็ไม่ฟังเราเลย เราเสียใจมากที่ต้องทนเห็นพ่อกับเเม่ต้

เคยมีใครเวลาอกหัก ตื่นเช้ามามีอาการหวิวๆในอกมั้ย แขนขาอ่อนแรง มีความรู้สึกไม่อยากลุกไปทำอะไร แต่พอมาคิดอีกที ว่าถ้าไม่ลุก ก็ต้องอยู่ในบ้านคนเดียว ก็ร้องไห้ออกมาอีก อารมณ์แปรปรวนมากๆ ปกติก็ไม่ค่อยอยากค

เราเป็นคนนึงที่ร้องไห้ง่ายมากๆค่ะ วันก่อนเราเจอปัญหาเราร้องไห้เป็นหลายๆชม. ร้องจนอ้วก มันเป็นความรู้สึกที่แบบ หดหู่ เสียใจ ผิดหวัง แล้วก็โทษตัวเอง จนมันทนไม่ไหว เราก็ทำร้ายตัวเองค่ะ มีทุบหัวกับตบหน้าห

รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขเลยตั้งแต่ช่วงชีวิตมัธยม ตอนมัธยมจะพูดน้อย หัวเราะ ยิ้ม ไม่บ่อยจนหลายคนบอกว่ายิ้มเยอะนะ หัดยิ้มบ้าง  เพราะรู้สึกชีวิตไม่มีความสุขเลย ความสุขคืออะไร อยู่ไปวันๆ พอเข้ามหา

สอบถามค่ะ อยากทราบว่ามหาลัยที่เปิดสอนจิตคลินิกเฉพาะเลย แนะนำมอไหนดีคะ ทีแรกเราเลือกที่มหาลัยเชียงใหม่ไว้ แต่กลัวปัญหาฝุ่น ปัญหาสุขภาพต่าง ๆ ที่เชียงใหม่ เลยเลือกที่จะตัดไปค่ะ นอกจากมอเชียงใหม่แล้ว มี