ทำไมพ่อแม่ไม่เข้าใจลูกก็กว่านี้??

ทุกเรื่องประเดประดังกันเข้ามา เราทั้งพยายาม ทั้งทนก็แล้ว วันนี้เราเริ่มไม่ไหวแล้ว และเราเกลียดตัวเองมากๆ มันเป็นเรื่องที่แก้ไขยากไปแล้ว เหนื่อย อยากร้องไห้และไม่อยากออกไปไหนอีกเลย

คือมันเริ่มมีอาการแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแต่ไม่บ่อยคือร้องไห้แล้วดึงผมตัวเองไม่ดึงก็ทำลายข้าวของพอเริ่มโตไปสักพักก็เริ่มมีอีกเวลาทำอะไรที่ไม่ได้ดั่งใจนิดๆหน่อยๆก็จะโมโหเสียใจมากแล้วก็จะทำลายข้าวของหนักหน่

ดีหรือไม่ ที่แม่เราด่ายังงี้ แต่เราฟังแล้ว เราเจ็บมาก เราร้องไห้ออกมา เพราะคำๆนี้ แม่ด่าคำอื่นเรายังเฉยๆ ไม่ร้องไห้ เพราะทนได้แล้ว แต่คำนี้เราไม่ไหวจริงๆ

เราไม่ไหวแล้วอะ เสียใจแบบมากๆ เราแค่ไม่อยากทนอยู่แบบนี้แล้ว เราเหนื่อยกับการร้องไห้ทุกวัน เราไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้แล้วอะ

รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขเลยตั้งแต่ช่วงชีวิตมัธยม ตอนมัธยมจะพูดน้อย หัวเราะ ยิ้ม ไม่บ่อยจนหลายคนบอกว่ายิ้มเยอะนะ หัดยิ้มบ้าง  เพราะรู้สึกชีวิตไม่มีความสุขเลย ความสุขคืออะไร อยู่ไปวันๆ พอเข้ามหา

บางเรื่องมันไม่ได้ทำให้เราเสียใจหรอก แต่แบบ…มันเสียความรู้สึกเฉย ๆ อะ คือไม่ได้ดราม่า ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ทะเลาะ แต่แค่แบบ…เฮ้อ มันไม่เหมือนเดิมแล้วอะ บางเรื่องเล็กนิดเดียว พูดให้ใครฟ

เห็นเด็กเล็กๆร้องไห้ น้ำตาไหลเป็นทาง แปปๆ ก็ยิ้มได้ หัวเราะได้ ผู้ใหญ่ร้องไห้ อีก 3วัน 7วัน ค่อยดีขึ้น เด็กเสียใจ น้อยกว่าผู้ใหญ่มั้ย (แนวจิตวิทยา)

ยายผมกำลังจะจากไป คนที่เลี้ยงผมตั้งแต่เด็ก คนที่ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กจนโต แต่ผมทำยายให้เสียใจอยู่ตลอดแต่ยายก็ยังให้อภัยอยู่ตลอด ตอนผมเรียนผมเป็นคนเกเรมาก ถึงคนอื่นจะมองว่าผมไม่ดียังไงยายผมก็ย

กำลังเรียนมหาลัยอยู่ค่ะ ทุกครั้งก่อนการสอบจะรู้สึกเครียดมาก เครียดแบบไม่รู้ตัว ถ้าถามตัวเองก็จะไม่ได้รู้สึกว่ากดดันเรื่องที่จะสอบ แต่จะมีอาการซึมไปทั้งวัน ไม่ค่อยอยากเจอใคร ไม่อยากพูดกับใครมากนัก ไม่อ