ทำไมพ่อแม่ไม่เข้าใจลูกก็กว่านี้??

สวัสดี ตอนนี้เรากำลังรู้สึกร้องไห้และเสียใจ คือทุกสิ่งทุกอย่างเราได้รับฟังความคิดจากเขา แม้ว่าเราจะพูดไปมันกลับเป็นว่าสิ่งที่เราพูดมันผิด เราทนไม่ไหวแล้วอะ เราเป็นเอามากแล้ว คือเราไปหลบอีกห้องนึงแล้วกำลังสงบสติอารมณ์แล้วเขาถามเป็นอะไร เราอยากพุดแต่มันพูดไม่ออก มันรู้สึกว่าถ้าเราพูดไปเขาจะโต้ด้วยน้ำเสียงสีเราไม่อยากฟัง มันอัดแน่นจนกูทนไม่ไหวแล้ว ถึงขั้นที่เราไม่เคยพูดขึ้นเสียงใส่แม่พูดในสิ่งที่ใจกุไม่ควรพูด แล้วเขาก็จะบอกเราว่าเป็นมือถือใช่ไหม ลูกถึงได้เป็นแบบนี้ เขาจะเคยคิดมั้ยว่ามันไม่ได้เป็นเพราะมือถือ ในใจเราที่อยากพูดออกไปคือ ที่กุหนีไปร้องไห้คนเดียวก็เพราะ กูรำคาญ กูเบื่อพี่ที่ยิ้มไม่ใช่พี่ที่ดีคุยด้วยยิ้มก็ไม่คุย เล่นเกมเสียงดังพอกูบอกก็บอกว่าอย่ามาสอน กูแค่อายุน้อยกว่ากูสอนไม่ได้หรอ!!!! เก่งมากอีเรื่องวางอำนาจ พอกุช่วยทำงานบ้านก็ไม่เคยคิดที่จะเห็น มีแต่บอกเห็นพี่ทำ ทำไมวะ!!!! อี ยิ้ม!!! กูไม่ใช่คนที่โดนพ่อแม่ว่าแล้วชอบไปโพสในเฟสแบบพี่กุหรอกนะ  กุไม่โพสเพราะกุคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะทำและมันคงเป็นสิ่งที่ทำให้กุเก็บกดจนพูดไม่ออก ความรู้สึกมันคาอยู่ข้างใน  จนกุพูดกับใครไม่รู้เรื่องไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันสุดจริงไหมวะ ใครที่บอกว่าเพราะสิ่งที่พ่อแม่พูดคือสิ่งที่สอนเราตักเตือนเรา แต่กูเตือนสติตัวเองจนถึงขั้นสุดแล้ววะ หมดความรู้สึกดีๆจากครอบครัวจอมปลอมที่กุรักไปแล้ว

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่