ลาออกครั้งแรกในวัย16 อยากได้กำลังใจ

เสียใจที่คิดไปทำงานนี้ เป็นงานที่เกี่ยวกับการศึกษา งานสอนพิเศษ หนูอายุ16จะ17ปีนี้ พึ่งขึ้นม.5 ปกติเลิกเรียนปิดเทอมก็อยู่แต่บ้าน ไม่ค่อยไปไหน ตอนม.4 เพื่อนแนะนำพาไปทำงานพาร์ทไทม์ ค่าแรงได้150 3ชม.ครึ่ง ทำหลังเลิกเรียน วันเสาร์อาทิตย์ได้วันละ250 อยากไปทำมากๆ ตื่นเต้น บอกพ่อแม่ พ่อแม่ค้าน เงินน้อย ไม่คุ้มเหนื่อย แต่เพื่อนไปทำกัน อยากทำด้วย รั้น จนได้ทำ เงินน้อยมากจนพ่อแม่ต้องออกค่ารถให้ เสียใจที่ทำให้พ่อแม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ช่วงแรกๆงานดีมีความสุขมาก พอผ่านไป2-3เดือน เริ่มหนัก ไม่ไหว แต่ฝืน เพราะกลัวเพื่อนที่แนะนำไปจะโดนด่า ปิดเทอมไปจิตอาสาที่โรงบาล กลับมาโดนพูดกรอกหูว่าเราไปทำจนเขางานล้นมือ ไม่มีคนมาช่วย รู้สึกผิดจนร้องไห้ เริ่มไม่ไหว เครียด จิตตก สังคมในที่ทำงานน่ากลัว คนรุ่นเดียวกันที่ทำงานมาก่อนรู้จักมานาน โดนด่าโดนนินทาแรงมาก กลัวว่าจะโดนแบบนั้น ไปทำงานพาร์ทไทม์กับเพื่อน4คน คนแรกไปซ้อมแข่งขัน โดนแซะว่าไม่มีประโยชน์ พอกดดันมากๆ เพื่อนคน2 ลาออกทนไม่ไหว โดนแซะว่าจะมาสมัครทำไม เสียเวลาเขา ตอนนี้เหลือหนูกับเพื่อนคน3 และคนแนะนำ เปิดใจคุยกับเพื่อน3ว่าอยากลาออก เพื่อนบอกออกตอนไหนกูออกตอนนั้น กลายเป็นว่าเพื่อนกับหนูทั้ง4คนอยากลาออกจากที่นี่ตั้งแต่เดือนแรกแล้ว แต่ทนเพราะกลัวเพื่อนที่แนะนำมาจะโดนด่าโดนแซะ พึ่งได้เปิดใจคุยกับพ่อแม่ เสียใจที่ทำงานนี้ พ่อแม่ให้ลาออก แต่ตอนนี้ยังไม่มีความกล้าที่มากพอ หนูอยากได้กำลังใจและคำแนะนำในการลาออกหน่อยค่ะ