Domestic na kanojo มังงะตอนที่ 263 (สปอยเต็มเรื่อง)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตอนที่ 263 ประกาศงานแต่งงาน
แม่ฮินะ : ลูกรู้ใช่ไหม ?
ฮินะ : หืม!?
แม่ฮินะ : เรื่องรุยกับนัตสึโอะน่ะ มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแต่กลูกก็ไม่ได้ตกใจเลย 2คนนั้นบอกลูกก่อนใช่ไหม ?
ฮินะ : เธอ(รุย)เล่าให้ฟังว่า
แม่ฮินะ : แล้วลูกโอเครกับเรื่องนี้หรา
ฮินะ : หืม!?
แม่ฮินะ : แค่สงสัยน่ะ แม่รู้ ตอนที่เราคุยกันแม่รู้ว่าลูกยังรู้สึกดีกับเขาอยู่ใช่ไหม
ฮินะ : หนูยอมแพ้ ชัดเจนแล้วนะ ตอนนี้แม่ก็รู้ใช่ไหมว่า2คนนั้นมีความสุขยังไง ใช่ไหม ?
แม่ฮินะ : ทำไมเราไม่เปิดเหล้าอีกชวดนึงล่ะ แม่ถึ่งซื้อเหล้าดีๆมาเมื่อวันก่อนเอง
ฮินะ : ฟังดูเข้าท่าดีนะ
เช้าวันรุ่งขึ้นที่สถานีวิทยุแห่งหนึ่ง
พีธีกร : ตอนนี้เวลา11นาฬิกาแล้ว ขอต่อนรับสู่รายการ "guest shalala!" ตอนนี้เราจะมาคุยกับแขกรับเชิญของเรากัน แขกรับเชิญของเราในวันนี้คือ นัตสึโอะ ฟูจิอิซัง นั้นเอง
นัตสึโอะ : ผมมีตวามสุขมากๆที่ได้มากออกรายการนี้
พีธีกร : คุณกังวลงั้นหรา
นัตสึโอะ : ใช่แล้ว แค่เล็กน้อยนะ
พีธีกร : คุณยังเป็นมือใหม้อยู่ อายุแค่20เอง ฟูจิอิคุงเป็นผู้เขียนเรื่องshigemitsuร่วมกับอาจารย์ทูเก็น ฉันอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับการเดินทางเขียนในครั้งนี้ รู้สึกว่าหนังสือจะเปิดตัวในไม่ช้านี้ใช่ไหม
ตัดฉากมาตอนที่ให้สัมภาษณ์เสร็จ
ทัตสึทายะ : ไม่ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ไม่มีการเผยแพร่(เรื่องหนังสือ)ที่ดีไปมากกว่านี้แล้ว
นัตสึโอะ : ฉันก็ว่าอย่างงั้น ฉันไม่มั่นใจว่าทุกอย่างจะออกมาดีหรือป่าว แม้ว่า
ทัตสึทายะ : ผอ.เขาชื่อชมคุณมากเลยนะ ฉันอยากคุยกับคุณเกี่ยวกับการขอสัมภาษณ์เพิ่ม อืม มี ทีวี หนังสือพิมพ์ นิตยสาร และสื่อออนไลน์
นัตสึโอะ : เยอะขนาดนั้นเลยหรา
ทัตสึทายะ : คนจำนวนมากชอบผลงานของอาจาย์ทูเก็น คนเหล่านั้นอยากจะรู้เรื่องหนังสือเล่มสุดท้ายของเขา ฉันอยากให้คุณเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนเหล่านั้นกับหนังสือ
ตัดฉากมา นัตสึโอะและรุยกำลังเลือกซื้อของไปทำอาหารเย็น
นัตสึโอะ : ตืดๆๆ(เสียงโทรศัพท์เข้า โมโมะโทรมา) สวัสดี ไม่ได้คุยกันสักพักแล้วนะ
โมโมะ : คุณออกรายการวิทยุหรา ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
นัตสึโอะ : เธอทำให้ฉันปละหลาดใจน่ะเนี่ย ฟังอยู่ด้วยหรา
โมโมะ : ป่าว มีบทความเรื่องนี้ทางออนไลน์ ฉันประหลาดใจมาก ก็ลองเปิดอ่านดู
นัตสึโอะ : มันน่าอายจริงๆ
โมโมะ : หนังสือของเธอกำลังจะออกใช่ไหม เรามานัดรวมตัวกันอีกครั้งดีกว่า
นัตสึโอะ : เป็นไอเดียที่ดี
ตัดฉากมาที่บาร์แห่งหนึ่ง
โมโมะ : มีบางเรื่องที่ฉันจะประกาศ
เสียงใครไม่รู้ : เธอดื่มยัง ทุกคนได้แล้วใช่ไหม โอเคร
ทุกคน : ยินดีด้วยนะเรื่องหนังสือที่จะได้ตีพิมพ์ นัตสึโอะคุง ชนแก้ว
นัตสึโอะ : ไม่ใช่หนังสือฉัน มันเป็นงานของอาจารย์ทูเก็น ฉันแค่มีส่วนร่วมนิดหน่อย
โมโมะ : จริงหรา แต่มีชื่อของคุณ2คนบนปกด้วยนะ
เพื่อน1(จำชื่อไม่ได้) : ฉันไม่ค่อยเห็นผลงานของนายเลยนะ นายเขียนหนังสือตลอดเลยป่ะ
นัตสึโอะ : เกี่ยวกับเรื่องนั้น หลังจากงานเขียนเรื่องสุดท้ายของฉัน ฉันก็มารู้ตัวว่าฉันไม่สามารถเขียนนิยายได้อีก และฉันยอมแพ้และเลิกเขียนนิยายไปช่วงหนึ่ง
ทุกคน : หืม !?
นัตสึโอะ : จริงๆแล้ว ฉันเรื่มใฝ่คว้าหาบางสิ่งบางอย่าง แต่ต้องขอบคุณอาจารย์ทูเก็นที่ช่วยสอนฉัน แล้วสภานที่ที่เชาแสดงให้ฉันเห็น ฉันก็กลับมาเขียนได้อีกครั้ง แล้วฉันก็สานต่องานของเขาให้เสร็จ
เพื่อน1(จำชื่อไม่ได้) : เข้าใจแล้ว ฉันนี่พูดไม่เข้าท่าเลย
โมโมะ : อย่างนั้นเรามาฟังสิ่งที่เขาพูดถึงอาจารย์ทูเก็นผ่านวิทยุดีกว่า
อัล : วิทยุ
โมโมะ : ใช่แล้ว เป็นรายการที่นัตสึโอะคุงออกเมื่ออวันก่อน
นัตสึโอะ : เราพบกันครั้งแรกตอนบรรณาธิการแนะนำให้ฉันรู้จัก เดี๋ยวๆ
เสียงใครไม่รู้ : เธอมีได้ไงเนี่ย ส่งมาให้ฉันทีหลังด้วย ฉันด้วยๆ
โมโมะ : แน่นอน
รุย : ถ้าแค่นี้ก็อาย แล้วจะไปทำอะไรต่อได้ล่ะ
นัตสึโอะ : ใช่แล้ว อาจารย์คิริยะ ฉันได้ยินว่าอาจาย์เคยให้สัมภาษย์มามาก ทีวีแม็กกาซีน ฉันควรทำยังไงดี แล้วอาจารย์จัดการกับเรื่องนี้ยังไง
อาจารย์คิริยะ : อืม ตั้งแต่ที่ฉันมาเป็นครู ฉันก็ไม่ได้สนใจ i don't appear in video media.(อ่านไม่ออก) ฉันดีใจที่ได้สัมภาษณ์ทางวิทยุและนิตยสาร
นัตสึโอะ : จริงหราครับ
อาชิฮาระ : ถ้าอยากรู้เรื่องสัมภาษย์ ถามฉันก็ได้นะ ฉันมีวีดีโออยู่เยอะเยะเลย
อัล : จะออกรายการทีวีหรา นัตจัง
นัตสึโอะ : ไม่มีอะไรหรอกน่า
รุ่นน้องแฟนของโมโมะ : ว้าว คุณมีชื่อเสียงขนาดนั้นเลยหรา
โมโมะ : เธอทำได้แน่ ทำให้หนังสือคุณโด่งดัง
รุ่นน้องแฟนของโมโมะ : เรามาพูดเรื่องอื่นกันดีกว่า
นัตสึโอะ : ยังไงก็เถอะ ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นจะมาบอกทุกคน
โมโมะ : อ๋อ ใช่ เรื่องที่จะบอกทางโทรศัพท์ใช่ไหม เรื่องอะไรล่ะ
นัตสึโอะ : ฉัน ฟูจิอิ นัตสึโอะ และ ท าจิบานะ รุย จะแต่งงานกัน
ทุกคน : อะไรนะ ?!
โมโมะ : ว่าไงนะ พึ่งเลิกกันแล้วกลับมาคบกันเองนิ
อัล : ยินดีด้วย มันเซอร์ไพรส์มากๆ
ลูกอาจารย์ทุเก็น : ยินดีด้วยกับทั้งคู่ด้วยนะ
เพื่อน1(จำชื่อไม่ได้) : แน่ใจนะว่าไม่ได้รีบร้อนเกินไปน่ะ คุณยังเป็นนักศึกษาอยู่นะ รุ่นพี่นัตสึโอะ มันจะไม่เดือดร้อนหราครับ
นัตสึโอะ : รุยท้องอยู่น่ะ
อัล : นี่มันทำให้ฉันประหลาดใจมากๆจนกลายเป็นแท่งไม้เลยนะ
โมโมะ : is this one of those shotgun weddings ? (อ่านไม่ออก)
นัตสึโอะ : มีอีกอย่างหนึ่งคือ
โมโมะและอัล : อีกอย่างงั้นหรา
นัตสึโอะ : ความจริงก็คือเราออกจากบ้านและเราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กันน่ะ
อัล : อะไรนะ นั่นมัน
โมโมะ : เดี๋ยว อัลไล ริคคุง บาราซุ ไม่ต้องตกใจแบบนั้นแล้วก็ได้
เพื่อน1(จำชื่อไม่ได้) : ฉันรู้แล้ว
อาชิฮาระ : เดี๋ยวก่อนนะ so if the tachibana who got transferred was tachibana san's sister...then she was your stepsister to natsuo kun? (ตีความหมายไม่ออก)
โมโมะ : ฉันคิดว่าในกลุ่มพวกเรา ฉันจะแต่งงานคนแรกซะอีก ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะแพ้รุยรุย ทำไมเราไม่ลองทำกันจนท้องดูล่ะ ลูกของเราจะได้เป็นเพื่อนกับลุกของรุยรุยไง
รุ่นน้องแฟนโมโมะ : นี่กำลังพูดถึงลูกเราเลยนะ not a double date!อ่านไม่ออก
ไม่รู้ใครพูด : เฮ้ บาราซุ นายจะทำยังไงต่อล่ะ ปกป้องฉันด้วย
อาจารย์คิริยะ : ยินดีด้วยนะ จากนี้ไปเธอจะต้องมีสิ่งที่รับผิดชอบอีกมากมาย ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าล่ะ
นัตสึโอะ : ขอบคุณ ฉันจะทำให้ดีที่สุด
อาจารย์คิริยะ : แต่...อย่าลืมอาจารย์ทาจิบานะที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ
นัตสึโอะ : แน่นอน
ตัดฉากมาเย็นวันรุ่งขึ้น
นัตสึโอะ : เฮ้
มาสเตอร์ : ยินดีต้อนรับนัตสึโอะจัง
นัตสึโอะ : ฟูมิยะอยู่ไหม
มาสเตอร์ : อยู่ เขาใกล้จะเลิกงานแล้ว
ฟูมิยะ : นัตสึโอะมาอยู่นี่ได้ไง
มาสเตอร์ : พวกเธอทั้งคู่จะออกไปดื่มกันใช่ไหม
ฟูมิยะ : ใช่ เราจะออกไปดื่มกันเราไม่อยากเป็นภาระคุณหรอก
นัตสึโอะ : แล้วเราจะไปที่ไหนดีล่ะ นั่นตรงหัวมุมนั้นมีร้านซุปเปอร์มาเก็ตอยู่ด้วย
ฟูมิยะ : ไปซุปเปอร์มาร์เก็ตดีกว่า ราคาถูกกว่า
แล้ทั้งคู่ก็ไปซื้อเบียร์
ฟูมิยะ : กลับมาแล้ว
นัตสึโอะ : วันนี้จะมาดื่มด้วยนะครับ ขอบคุณ
แม่ฟูมิยะ : ยินดีต้อนรับ โอ้ ยินดีต้อนรับนัตสึโอะคุง มาทานข้าวเย็นด้วยหรือป่าว อยากให้แม่ทำอะไรให้ไหม
ฟูมิยะ : โอเครดีแล้วแม่ แม่ไม่ต้องกังวลหรอก
นัตสึโอะและฟูมิยะ : ดื่ม
นัตสึโอะ : มีอะไรให้เล่นไหม
ฟูมิยะ : นายก็รู้นิ มีสิ่งหนึ่ง และอีกสิ่งหนึ่ง .... และอีกสิ่งหนึ่ง .... ดังนั้นทุกอย่างนั้น
นัตสึโอะ : อย่างไรก็ตาม
ฟูมิยะ : คิดยังไงเกี่ยวกับครั้งแรก ทำกันเพราะอยากมีลูกหรา มันเหมือนกับว่านายเป็นคนเดียวที่ก้าวไปข้างหน้า
นัตสึโอะ : ฉันยังเหมือนเดิมเสมอ มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉัน ถึงฉันไม่ไหวฉันก็ร้องไห้เหมือนเดิม ข้างในฉัน ตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
ฟูมิยะ : มาลองทดสอบดูสิว่าน่าไม่ได้เปลี่ยนไป
ทั้งคู่นั่งเล่นเกมส์กัน Player 1 wins!
นัตสึโอะ :craaap! อ่านไม่ออก
ฟูมิยะ : นายไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิ แค่หลบเปลือกมะม่วงยังทำไม่ได้เลย
นัตสึโอะ : ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดเรื่องตัวเอง แต่ถ้าฉันจะพูดอันอยากจะโตมากกว่านี้
ฟูมิยะ : ก็นายไม่มีประสบการณ์ไง
นัตสึโอะ : ถ้าฉันก้ามข้ามนายไม่ได้ฉันก็เป้นผู้ใหญ่ไม่ได้ เราจะสิ่งแข่งกันไปสวนสารธารณะ
ฟูมิยะ : ฉันก็คิดไว้แบบเดียวกันเลย
ทั้งคู่วิ่งแข่งไปที่สวนสาธารณะ ฟูมิยะเป็นฝ่ายชนะ
นัตสึโอะ : เฮ้ นายชนะอีกแล้วหรา
ฟูมิยะ : มันก็เรื่องปกติ นายมันช้าเอง
นัตสึโอะ : ขอพักแปป นาย ฉันคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีก่อนที่เราจะโตจริงๆ
ฟูมิยะ : นายเปลี่ยนไปนะ ฉันรู้ ไม่ใช่เพราะนายหน้าตาดี หรือมองโลกในแง่ดี แต่บุคลิกภาพของนาย มีหลายคนที่พูดภึงเรื่องนี้ ฉันว่านายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว นายไม่คิดแบบนั้นบ้างหรา ฉันรู้จักนายมาตั้งแต่เด็ก ถ้าฉันรู้สึกแบบนั้น มันต้องเป็นเรื่องจริงแน่ๆ
นัตสึโอะ : ครั้งหน้า ไม่สิจากนี้ไป ฉันจะแนะนำให้นายเป็นผู้ใหญ่เอง ถ้านายสับสน นายก็มาคุยกับฉันได้ตลอดเวลา ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันสามารถแก้ไขปัญหาให้นายได้หรือป่าว แต่ฉันสัญญาจะเป็นที่ปรึกษาให้นายเมื่อใดก็ตามที่นายมีปัญหา
ฟูมิยะ : แน่ใจหราว่าเป็นความคิดที่ดีแล้ว
นัตสึโอะ : ว่าไงนะ ไม่เชื่อใจฉันหรือไง
ฟูมิยะ : ฉันแค่ ถ้าฉันมาหานายเพื่อขอคำปรึกษา ฉันกลัวว่านายจะกังวลเรื่องฉันมากเกินไป
นัตสึโอะ : ฉันรู้น่า
>>>>>จบตอน<<<<<
ถึงสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไป แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาไปเปลี่ยนแปลง
ปล. ขอโทษด้วยนะที่ลงช้า เมื่อคืนดูบอลดึก เลยตื่นสาย
ปล. อาจารย์คิริยะพูดได้ดี บอกนัตสึโอะว่า อย่าลืมทุกสิ่งที่อย่างที่ฮินะทำให้เพื่อนายล่ะ
ปล. เหมือนฟูมิยะจะมีปัญหาอะไรสักอย่างหนึ่ง แต่ไม่ได้บอกนัตสึโอะ หรือไม่มีอะไรเลย แค่ผมคิดมากไปเองกันนะ
ปล. พอโมโมะรู้ว่ารุยท้อง โมโมะบอกอยากท้องบ้าง สงสัยกลับไปคงได้ท้องสมใจแน่ 
Domestic na kanojo มังงะตอนที่ 263 (สปอยเต็มเรื่อง)