เมื่อความฝันของเรากลายเป็นสิ่งที่ทำให้พ่อแม่กังวลใจ เราจะทำยังไงดีคะ

คือเราอยู่ปี3กำลังจะเข้าปี4แล้วค่ะ พ่อกับแม่ชอบคิดว่าเรายังเด็กชอบบอกว่าเราอ่อนต่อโลกบอกว่าเราโลกสวยบลาๆๆๆ เราเข้าใจค่ะว่าที่เขามองแบบนั้นเพราะเขารักเราเขาเป็นห่วงเรา..แต่เราก็อึดอัดค่ะ ซึ่งเราก็เริ่มหาเงินเรียนเองจ่ายค่านู่นค่านี่ของเราเองโดนไม่ไปรบกวนท่านตั้งแต่ช่วงม.6แล้วค่ะ

เรื่องมีอยู่ว่า..
เราคุยกับพ่อแม่ค่ะว่าถ้าทำงานเมื่อไหร่ หนูจะย้ายไปอยู่คนเดียวนะ อาจจะกลับมาหาในวันที่ว่างๆ แล้วก็จะส่งเงินมาให้ทุกเดือน อยากได้อะไรก็บอกนะ

ซึ่งท่านก็ตอบมาว่า "จะทิ้งพ่อแม่หรอ ขนาดยังไม่โตยังคิดจะทิ้งเลย ถ้าโตแล้วพ่อแม่คงโดนทิ้งแน่ๆ"

แล้วก็จะชอบมาบอกว่า "ไม่ได้/ลูกตามคนไม่ทัน/สังคมมันเลวร้ายกว่าที่คิดนะ ลูกโลกสวย/ลูกทำอะไรไม่เป็นสักอย่างจะอยู่คนเดียวรอดหรอ"

เราเข้าใจค่ะ เข้าใจดีด้วยว่าพ่อกับแม่รักเรามากๆ เขาเลยไม่อยากให้เราจากเขาไปไหนไกลๆ แต่การที่จะได้อยู่คนเดียวก็เป็นความฝันเราเหมือนกันค่ะ เราชอบที่จะอยู่คนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เราเบื่อการเข้าสังคม เราไม่เคยคิดที่จะมีแฟนหรือมีลูกเพราะเรามองว่ามันเป็นตัวถ่วง เป็นสิ่งที่จะทำให้เราเหนื่อยกว่าเดิมอีก.. ซึ่งเรารู้ค่ะว่าการมีแฟนมีลูกมีข้อดีกว่าที่เราคิดเยอะ แต่นี่คือความคิดของเราค่ะ เรายอมรับในความคิดของคนอื่นเรารับฟังค่ะ แต่เราก็ไม่อยากให้คนอื่นมาว่าความคิดของเราเหมือนกันค่ะ อยากให้คนอื่นๆช่วยรับฟังความคิดของเราด้วยค่ะ..

ซึ่งเราไม่มีเจตนาที่จะทอดทิ้งท่านนะคะ เราแค่ต้องการจะอยู่คนเดียว แค่ต้องการจะทำในสิ่งที่เราอยากจะทำ แค่อยากจะใช้ชีวิตที่เหลือไปกับสิ่งที่ชอบแค่นั้นเอง..

- เราจะถูกมองว่าเป็นลูกอกตัญญูหรือป่าวคะ?

- เราจะทำยังไงดีคะให้ท่านยอมให้เราไปอยู่คนเดียว ทำยังไงให้ท่านเลิกกังวลกับเราดีคะ เราไม่อยากให้ท่านกังวล แต่เราก็อยากทำตามความฝันของเราเหมือนกัน..?

- เราต้องทำยังไง ให้เราได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ และพ่อแม่ก็มีความสุขไปกับการที่เห็นเราทำตามฝันของตัวเองดีคะ ทำยังไงให้ทั้ง ตัวเราเอง พ่อ แม่ มีความสุขทั้ง2ฝ่ายดีคะ?


กระทู้แรก ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยค่ะ