ครอบครัวไม่สนใจพ่อเเม่รักลูกไม่เท่ากัน

คือเรารู้สึกว่าพ่อกับเเม่รักลูกไม่เท่ากันค่ะเรากับเเม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะเเต่เเม่จะโทรหาน้องทุกวันเวลามีอะไรก็ถามหาเเต่น้องเวลาน้องอยากได้อะไรก็หาให้เวลาเราต้องการคือเราไม่ได้เรารู้สึกว่าคนในครอบครัวไม่สนใจเราบางทีเราก็ต้องการกำลังใจนะบางทีเราก็อยากจะพูดว่าเหนื่อยเเต่เราไม่สามารถพูดออกมาให้คนในครอบครัวได้รับรู้ได้เวลาเราทำอะไรก็เหมือนจะผิดไปหมดเรารู้สึกว่าเราเคลียดเราน้อยใจเราอยากร้องไห้อยู่ตลอดเวลาเราต้องการคนที่คอยให้กำลังใจเราเเต่ไม่มีเลยเราไม่ค่อยจะมีความสุขสักเท่าไรเป็นเเบบนี้มานานมากนานจนใช้คำว่าชินได้เลยเรามักจะถูกใช้งานหนักเสมอเราอายุ13-14ก็ไม่ห่างจากน้องมากน้องเราประมาณ10+คือเวลาจะใช้อะไรก็ใช้เราส่วนน้องนอนสบายอยู่เฉยๆเราเคยคิดเเละถามตัวเองว่านี่เราเป็นอะไรกันเเน่เราอยู่ในฐานะอะไรทาสหรือคนใช้หรือเปล่าคือวางเเผนให้เราจบเเค่ม.3เเต่ให้น้องจบม.6คืออยากบอกกับทุกคนว่าเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกันนะเรามีความรู้สึกความรู้สึกตอนนี้คือเราไม่อยากมีน้องเราเราอยากอยู่คนเดียวเราเริ่มเกลียดทุกอย่างเเม้เเต่ตัวเองเราเคยคิดนะ่าบนโลกนี้จะมีคนรักเราอยู่หรอเรารู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวจนชินเเล้วจนเเบบอยู่คนเดียวคือสบายใจที่สุดดีกว่าอยู่กับใครถ้าเรามีลูกนะเราสัญญากับตัวเองไว้เลยว่าจะรักลูกมากๆเเละจะไม่ให้ลูกเป็นเหมือนกับเรา(ใครมีคำเเนะนำอะไรหรือมีประสบการณ์อะไรมาเเชร์ให้เรารู้ให้เราฟังได้นะ)อยากบอกทุกคนที่เจอปัญหาสู้ๆนะ✌️✌️