ทำยังไงดีถ้าคนในบ้านไม่เชื่อว่าตัวเองมีอาการทางประสาทครับ

คือไม่ว่าใครมาคุยกับคนในบ้านคนนี้ซึ่งก็เป็นลูกพี่ลูกน้องผมที่อยู่ในบริเวณบ้านเดียวกันจะรู้สึกว่า เขาผิดปกติ จะสัมผัสได้ว่าเขามีอาการทางประสาท
แต่พ่อแม่เขาไม่ยอมพาลูกไปหาหมอเพราะตัวคิดว่าลูกแค่โมโหง่าย เอาแต่ใจเฉยๆ บางทีก็เหมือนกับพ่อแม่เขาไม่ยอมรับความจริง ว่าลูกมีอาการทางประสาท
ตัวลูกพี่ลูกน้องคนนั้นก็ไม่เชื่อว่าตัวเองมีอาการ แต่ยืนยันได้จากคนหลายๆคนที่มาคุยกับเขา จะมาถามผมว่า เขามีอาการอะไรไหม เรียกว่าแค่คุยกันก็สัมผัสได้
ถามว่าแล้วมันกระทบ ส่งผลเสียอะไรต่อผม ก็คือเขาจะโมโห้ง่าย เวลาไปทานข้าวทั้งบ้าน เขาจะไปโมโห้ คนที่ไม่เป็นระเบียบ เช่นเด็ก หรือคนที่มาเก็บจาน หรือคนอื่นที่มากินแล้วเขารู้ว่ามันทำให้เขารำคาญใจ หงุดหงิดใจ 
โดยธรรมดา คนเราจะมีความอดทน แต่คนๆไม่เลย คือลักษณะเหมือนใครแตะตัวเขาๆจะโกรธ ซึ่งคนทั่วไปเวลามีคนมาแตะตัวจะแค่สงสัย เริ่มรู้สึกโกรธ ระงับความโกรธ คือ ลูกพี่ลูกน้องผมคนนี้อายุ 40 แล้วไม่ได้ทำงาน เขาบอกจะสอบราชการ นี้ก็สอบไม่ติดสักที ทำงานก็เจอบีบออกเพราะอารมณ์ที่ไปทะเลาะกับคนอื่นๆ

ที่เล่ามาทั้งหมดคือ ผมรู้สกอยากให้เขาไปหาหมอเพื่อยอมรับว่าตัวเองป่วย หรือรักษา ทานยา
เพราะต้องอยู่ร่วมกับเขาไปอีกนานครับ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

ผมเดาๆว่าเขาน่าจะเป็นพวกไบโพล่า หรือเปล่าไม่แน่ใจแตเป็นคนที่คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย
และที่สำคัญในทุกๆครั้งที่โกรธเขาจะต้องชนะ แม้จะพูดโกหก ก็ตามครับ ซึ่งการพูดโกหกเพื่อเอาชนะคนในครอบครัวมันคือผดปกติสุดๆแล้ว