เมื่อ "ความกตัญญู" ของครอบครัวสามี กำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวและความเกรงใจ จนเราเริ่มแบกรับไม่ไหว ควรจัดการอย่างไรดี?

*** ขอบคุณหลายความเห็น และความเข้าใจจริงๆค่ะ จากที่เราใจอ่อนลังเล ไม่กล้าเด็ดขาด เราตัดสินใจพูดกับเขาตามที่ทุกคนแนะนำแล้วค่ะ โดยเราเสนอว่า

จะให้พ่อแม่ไปอยู่คอนโดเรา ซึ่งตอนนี้ปล่อยเช่าอยู่น่าจะหมดสัญญา อีกไม่กี่เดือน อยู่ใกล้กับบ้านเราและเป็นคอนโดเดียวกับพี่สาวเค้าแค่คนละตึก ใกล้กับที่ทำงานพี่ชาย ถ้าสามีอยากจะไปดูแลก็สามารถไปได้ตลอด กังวนเรื่องคนดูแลก็จ้างพยาบาลมาดูแล 24 ชั่วโมงไปเลย เราบอกว่าส่วนนี้ก็แชร์กันกับพี่น้อง ส่วนค่าคอนโดปกติเราปล่อยเช่า 8500 เราซัพพอร์ตเอง

และอย่างที่ทุกคนพูดค่ะอธิบายไปเค้าไม่เข้าใจ ไม่พอใจกับคำตอบ ตัดพ้อจะให้เค้าทิ้งพ่อแม่เลยใช่ไหม เราไม่ชอบพ่อแม่ขนาดนั้นเลยหรอ เราจึงบอกว่าถ้าเค้า อยากให้มาอยู่เราจะเสียสละกลับไปอยู่คอนโดเอง  ซึ่งเค้าเองก็บอกว่าแบบนั้นเค้าไม่สบายใจ จึงยอมรับแล้วบอกว่าจะแบกปัญหาไว้เอง  ใจนึงก็สงสารเขา เพราะ แทบไม่เคยขัดใจครอบครัวเลย  แต่อ่านคอมเม้นต์จากทุกคนแล้วทำให้เราเข้มแข็งมากๆ “ขอบคุณมากจริงๆค่ะ”

แม้ตอนนี้สถานการณ์ในบ้านจะบึ้งตึง แต่เราจะเข้มแข็งและยืนยันคำตอบนี้ต่อไปค่ะ  เราคิดว่าเป็นทางออกที่คนละครึ่งที่สุดแล้ว ไม่ได้ทิ้งพ่อแม่เค้า ช่วยตามสมควร แต่ในขณะเดียวกันพื้นที่ปลอดภัยของเราก็ยังอยู่ งานของเราก็จะไม่ติดขัด ทุกคนอ่านแล้วมีความเห็นอย่างไรแนะนำ เพิ่มเติมมาได้นะคะ

เราอ่านทุกข้อความเลยค่ะ จากที่เราสงสัยในตัวตัวเองว่าเราเป็นคนไม่ดีหรือเปล่าหรือบ้านเค้าเยอะเกินไป ครอบครัวปกติเป็นยังไง เราได้คำตอบแล้ว ขอบคุณทุกความเห็นมากจริงๆค่ะ

------------------  ------------------  -----------------  

สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้เราตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และรู้สึกไม่ได้รับความเกรงใจจากครอบครัวสามีอย่างรุนแรง จนเริ่มกระทบกับความรู้สึกที่มีให้คู่ชีวิตค่ะ

คือ เราเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางกัน และต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ให้ความสำคัญกับพื้นที่ส่วนตัวมาก และไม่ชอบความวุ่นวายจากมนุษย์เลย เราสร้างตัวจากศูนย์จนทำธุรกิจสำเร็จ เป็นคนดูแลรายได้หลักของบ้าน และซื้อบ้านหลังนี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อเป็นรากฐานหลังจากที่เราแต่งงานกัน ภายหลังสามีที่ลาออกมาช่วยเต็มที่ทั้งด้านบช. ปรึกษา และ ช่วยแบกรับภาระงานบ้านแทนเรา เพื่อให้เราได้โฟกัสกับการทำงานหาเงินได้อย่างเต็มที่ ในฐานะคู่ชีวิตเขาขยัน พยายาม ดูแลเราดีมาก ถ้าไม่นับเรื่องสถานการณ์ทางครอบครัวเขา เราสองคนรักกันและมีความสุขมาก

ปัญหาคือทัศนคติและความไม่เกรงใจของครอบครัวสามี:

เรายอมรับตรงๆ ว่าอึดอัดกับสถานการณ์ในครอบครัวสามีมากค่ะ คือมักจะมีความคาดหวังที่เกินกำลังที่เราจะแบกรับไหวบ่อยครั้ง โดยที่ไม่ได้มองว่าเราเองก็เหนื่อยจากการทำงานหนัก และรายได้ที่นำมาดูแลท่านส่วนใหญ่คือรายได้จากธุรกิจที่เราสร้างมา ไม่ใช่เงินส่วนตัวที่สามีหามาได้เพียงลำพัง นอกจากนี้ยังมีสถานการณ์ที่กระทบชีวิตคู่ เช่น

•  แม้วันครบรอบแต่งงานที่เราไปตจว.กัน ท่านยังมีความคาดหวังให้สามีต้องติดต่อกลับไปตลอดเวลา (ปกติ ก็ต้องโทรคุยวันละหลายรอบวันปกติ เราก็เข้าใจนะ  ) แต่วันสำคัญ ขอเวลาส่วนตัวหน่อย
• เรากลับมาจากต่างประเทศ มีแพลนทำงานกันชัดเจน แต่ถูกแทรกโดยพี่สาวโทรมาสั่งให้ไปส่งแม่เพราะแม่อยากไปเที่ยวบ้านพี่ชาย เค้าไม่สนเลยว่าเราเดินทางมาเหนื่อยล้าหรือมีงานรออยู่แค่ไหน
• ทุกคนชอบใช้ประโยคว่า "ไม่รู้แม่จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน" มาเป็นเหตุผลในการจัดการสิ่งต่างๆ แบบมัดมือชก โดยไม่ทันได้พิจารณาเรื่องงบประมาณหรือความสะดวกในฝั่งของเราเท่าที่ควร

ปัญหาใหญ่คือ วิกฤตสุขภาพที่เกินฐานะ:
1. คุณแม่สามี: ป่วยมะเร็ง พักอยู่ต่างจังหวัด แต่ต้องขึ้นมาหาหมอที่กรุงเทพฯ ทุกเดือน และมานอนบ้านเราครั้งละ 3-5 วัน ซึ่งเราอึดอัดมากเพราะเพราะความเกรงใจในการอยู่ร่วมกันค่อนข้างน้อย

2. คุณพ่อสามี: กินเหล้าสูบบุหรี่จนอายุ 70  ไม่ช่วยลูกในการดูแลตัวเองเลย ทั้งพ่อและแม่ต้องเข้ารพบ่อย และพี่สาวมักพาเข้า รพ.เอกชน ทุกอย่างต้องดีที่สุด คชจ ดูแลต่างๆ  บ้านเราช่วยแบกรับค่าใช้จ่ายด้วย ซึ่งในขณะนี้ก็รักษาแม่อยู่ที่โรงพยาบาลเอกชน ค่าใช้จ่ายรอจ่ายหลายแสน คชจ. บางอย่างสูงเกินจำเป็นเรากังวลเรื่องการดูแลระยะยาว

ปัญหาใหญ่คือ

พี่สาวเริ่มวางแผนจะให้พ่อแม่ย้ายมาอยู่บ้านเราถาวร อ้างว่าคอนโดตัวเองไม่สะดวกและบ้านพี่ชายไกลหมอ ทั้งที่พี่ชายอยู่ปริมณฑล (พี่สาวไม่มีครอบครัว พี่ชายมีครอบครัวแต่มีข้อจำกัดด้านกำลังทรัพย์) โดยเหตุผลว่าบ้านเรากว้าง มีฐานะ และเราทำงานที่บ้าน น่าจะดูแลได้  ซึ่งพวกเขามีงานประจำ (ซึ่งความจริงเราอยู่บ้านทั้งวัน 24 ชั่วโมงยิ่งอึดอัด และกระทบต่องานเราแน่แน่ ไม่รวมความสัมพันธ์กับสามีอีก)

สามีเราด้วยความขี้เกรงใจ เหมือนเกริ่นให้เรารับทราบ แล้วไปรับปากพี่สาวว่า "เราโอเค ไม่ติดอะไร" ทั้งทั้งที่เราติดแต่ยังหาทางออกไม่ได้ เขาเสนอแผนแบ่งกันดูแลคนละ 10 วัน ซึ่งในทางปฏิบัติมันเป็นไปไม่ได้เลย สุดท้ายภาระทั้งหมดก็จะตกที่บ้านเราคนเดียวถาวร และพี่สาวเค้าก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

อยากปรึกษาเพื่อนๆ ค่ะ:
• เราจะปฏิเสธการรับพ่อแม่สามีมาอยู่ถาวรอย่างไรให้ดูสมเหตุสมผล ในเมื่อพี่น้องทุกคนก็มีที่ทางของตัวเองแต่เลือกจะโยนมาให้เรา? แล้วอ้างด้วยความไม่พร้อมของตัวเอง และเอาคุณธรรมความกตัญญูมาเป็นเกาะป้องกัน ลูกจะต้องดูแลพ่อแม่ไม่อยากให้ไปอยู่สถานพยาบาลไหน
• ควรพูดยังไงให้สามีเข้าใจว่า "ความกตัญญูที่ถูกต้อง ไม่ควรทำลายความสงบสุขของคู่ชีวิต"? ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเราอดทน เสียสละกับ เรื่องครอบครัวเขาตลอด
• ในมุมมองคนนอก เราดูใจดำเกินไปไหมคะที่เราไม่อยากให้พื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำในสถานการณ์แบบนี้? ซึ่งเราติดบ้านมาก และรักความเป็นส่วนตัวสุดสุด

ปล. สำหรับเราเรายินดีช่วยตามความพอดี แต่ที่เป็นอยู่เรารู้สึกว่ามันเกินตัวไปมาก ทั้งค่ารักษาและการดูแลแบบตามใจแบบต้องที่สุดทุกอย่าง

ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ  เรากังวลว่าถ้าถึงวันนั้นจริงๆเรา เราจะอดทนกับเรื่องนี้ได้นานแค่ไหนเพราะมันก็สะสมมานานแล้ว ความสัมพันธ์เรากับสามีจะยังโอเคอยู่ไหม ตอนนี้เหนื่อยและท้อกับความไม่เกรงใจนี้มากจริงๆ ค่ะ