ระบายเกี่ยวกับพ่อเลี้ยง

กระทู้นี้เราตั้งขึ้นมาเพื่อที่จะระบายนะคะ จริงๆแล้วอยากจะระบายกับพี่ชาย(ไม่แท้)ของตนเองมากกว่าแต่ไม่กล้าจริงๆค่ะ ใครที่ผ่านเข้ามาอ่านก็ขอบคุณนะคะ ตอนนี้เราอายุ14ปีค่ะ อยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงค่ะ(เรามักจะเรียกเขาว่าตาค่ะ) บ้านที่เราและแม่อาศัยอยู่ก็คือบ้านของพ่อเลี้ยงนี่แหละค่ะ เรามาอยู่ที่นี้ตอนอายุประมาณ6-7ปีค่ะ ตอนนั้นพ่อเลี้ยงเขาดีกับเราค่ะแต่ก็ไม่ได้ดีมากหรอกนะคะ ช่วงแรกๆคือเวลาเราอยากได้อะไรเขาก็จะซื้อให้เราเกือบทุกอย่างค่ะ ยกเว้นของเล่นเขาจะบอกเราเสมอค่ะว่าห้ามซื้อของเล่นเด็ดขาด ช่วงปีแรกๆก็ไม่ได้ดีอะไรมากหรอกค่ะแต่พอเราอายุ8-9ปีมันก็เริ่มมีขึ้นมาค่ะ(เราจำได้เพียงบางเรื่องนะคะ)วันนั้นเราโดนด่าค่ะแต่ก็จำไม่ได้ว่าเราทำอะไรผิดถึงโดนด่า พอโดนด่าเสร็จเขาก็ไล่เราค่ะว่าให้ไปไกลๆเขาเราเลยเดินเข้าไปในห้องครัวค่ะนั่งร้องอยู่สักพักเขาก็เข้ามาค่ะเราก็ไม่ได้สนใจอะไรนะคะแล้วเขาก็ถือแก้วน้ำมาทางเราค่ะในแก้วจะมีน้ำอยู่ค่ะตอนนั้นไม่แน่ใจว่าเป็นน้ำร้อนหรือน้ำอุ่นนะคะจำได้แค่ว่าเขากดน้ำมาจากกระติกน้ำร้อนค่ะ เขาเอาน้ำในแก้วมาราดใส่หัวเราค่ะเขาราดน้ำใส่หัวเราเสร็จเขาก็เดินออกไปเลยค่ะ ตอนนั้นเราสงสัยมากค่ะว่าเขาทำแบบนั้นทำไมหลังจากนั้นเราก็ไปอาบน้ำค่ะไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟังด้วยค่ะ หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรค่ะเพราะเรากับเขาก็ไม่ได้คุยกันเลยค่ะ ต่อมามีวันนึงค่ะที่เรานั่งจัดตารางเรียนอยู่ค่ะและน่าจะจัดเสร็จแล้วเราจำได้ว่าตอนนั้นเราทำการบ้านค่ะเป็นวิชาคณิตศาสตร์ค่ะเราทำการบ้านในหนังสือเรียนไม่ได้ค่ะเลยให้เขาช่วยสอน(ตอนนั้นไม่แน่ใจว่าแม่ของเราอยู่ด้วยรึป่าว)พ่อเลี้ยงเขาก็สอนเราค่ะแต่เราก็ไม่เข้าใจอาจจะเพราะเราไม่ได้ตั้งใจฟังด้วยค่ะพอสอนเสร็จพ่อเลี้ยงเขาก็ถามเราว่าข้อนี้ควรตอบว่าอะไร ตอนนั้นเราตอบไม่ได้ค่ะเขาก็ถามเราซ้ำๆจนเขาทนไม่ไหวแล้วก็ถีบเราค่ะ(พ่อเลี้ยงเรานั่งบนเก้าอี้ค่ะส่วนเรานั่งอยู่บนพื้น)แล้วเราก็ร้องไห้เขาจึงปาหนังสือใส่หัวเราค่ะแต่ดีที่ไม่โดนเราร้องไห้หนักกว่าเดิมค่ะแม่ก็บอกว่าให้เราไปอาบน้ำค่ะเพราะคิดว่าแม่น่าจะกลัวว่าเดี๋ยวเราจะโดนด่าอีก หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้คุยกันเหมือนเดิมค่ะ และไม่กี่เดือนผ่านมาก็มีวันนึงที่เราทำการบ้านคณิตไม่ได้อักแล้วค่ะ(ตอนนั้นเป็นคนที่อ่อนคณิตมากค่ะ)เราก็ให้พ่อเลี้ยงเราสอนเหมือนเดิมค่ะเหตุการณ์นี้แม่เราอยู่ด้วยค่ะ เราให้เขาสอนค่ะและเราก็ทำไม่ได้เหมือนเดิม เขาก็ด่าเราและบอกให้เราไปไกลๆเขาค่ะเราก็เลยเดินไปในครัวไปนั่งร้องให้อยู่ค่ะตอนนั้นถือสมุดคณิตไปด้วยค่ะแม่เราก็เดินตามหลังมาเลยค่ะบอกว่าไม่ต้องร้องเราก็หยุดค่ะ หยุดร้องได้สักพักแม่ก็ถามเราค่ะว่าการบ้านข้อนี้ต้องตอบว่าอะไร(เป็นข้อเดียวกันที่เราให้พ่อเลี้ยงสอนค่ะ)เราตอบไม่ได้ค่ะแล้วอยู่ๆพ่อเลี้ยงเขาก็เดินตามมาค่ะแล้วก็ถามคำถามเดียวกับที่แม่ถามเราเลยค่ะซึ่งเราก็ตอบไม่ได้เหมือนเดิมค่ะแล้วตอนนั้นก็เหมือนว่าเขาโมโหมากค่ะเขาเลยตบหน้าเราค่ะ ตอนนั้นจำได้ค่ะว่าแรงขนาดไหนมันแรงมากจนเราคิดว่าเลือดออกแน่ๆแต่ก็ไม่ออกค่ะ เขาตบหน้าเราเสร็จก็เดินออกไปเลยค่ะส่วนแม่เราก็ดูให้ว่าเป็นอะไรมั้ยแม่เราดูเสร็จก็ไล่ให้เราไปนอนค่ะ(ตอนนั้นยังดีค่ะที่เรามีห้องนอนเป็นของตัวเอง) ต่อมาเป็นช่วงที่เราอายุ12ปีค่ะ ตอนนั้นเป็นช่วงบ่าย(อันนี้จำได้ดีมากๆค่ะ)เรากับเขานั่งดูโทรทัศน์อยู่ค่ะ เรากับเขาก็เล่นกันปกตินะคะก็คือเขาจะจักจี้เราค่ะเล่นกันไปเรื่อยๆอยู่ๆเขาก็เอามือเขามาจับหน้าอกเราค่ะตอนนั้นที่รู้สึกคือเราถีบเขาเลยค่ะแล้วก็รีบขึ้นห้องนอนไปเลยค่ะตอนที่ขึ้นไปถึงห้องนอนคือนั่งร้องไห้เลยค่ะแล้วสักพักเขาก็ขึ้นห้องมาหาเราค่ะเขาก็ชวนเราไปนู้นไปนี่เหมือนจะทำให้เราลืมเรื่องนั้นไปอ่ะค่ะ แต่ตอนนั้นคือเราปฏิเสธไปเลยค่ะว่าไม่ไป จนเขาเดินลงไปเลยค่ะแล้วก็ออกจากบ้านไปเลยค่ะ เราเริ่มเกลียดเขาตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเลยค่ะเกลียดมากๆคือเหตุการณ์ก่อนๆยังพอเข้าใจนะคะว่าเขาทำเพราะโกรธเราแต่อันนี้มันไม่ใช่เลย หลังจากเหตุการณ์เราก็ไม่คุยกับเขานานเลยค่ะ จนตอนเราขึ้นม.1ค่ะพี่ชาย(ไม่แท้)เรามาหาค่ะเพราะว่าจะมาขอนอนด้วย(ตอนนั้นพี่ชายเรามีงานกลุ่มที่ต้องทำกับเพื่อนค่ะทำจนดึกก็เลยขี้เกียจกลับบ้านพี่เขาเลยมาขอนอนที่บ้านพ่อเลี้ยงค่ะ)พอพี่ชายเรามาถึงก็เรียกเราไปคุยด้วยในครัวค่ะตอนแรกก็คุยกันเรื่องทั่วไปค่ะแล้วอยู่ๆพี่ชายเราก็ถามว่าตาอ่ะบ้ากามใช่มั้ยตอนนั้นพี่เราถามเสียงเบามากค่ะสีหน้าก็ดูจริงจังแต่ตอนนั้นเราไม่กล้าบอกพี่ชายเราค่ะเราตอบไปแค่ว่าไม่รู้ พี่ชายเราก็ไม่ได้อะไรค่ะไม่ได้ถามเซ้าซี้ด้วย เราเคยคิดอยากจะบอกเรื่องพวกนี้ให้พี่ชายเราฟังค่ะแต่มันไม่กล้าเลยค่ะ ช่วงที่อยู่ม.1และม.2เขาไม่ได้ทำร้ายเราเลยค่ะมากสุดก็ด่าค่ะ มีครั้งนึงที่เวลาเขาโกรธเราเขาก็จะให้เราเดินไปกลับโรงเรียนเองค่ะแต่เราก็ไม่ได้อะไรมากค่ะเพราะระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนไม่ได้ไกลมากค่ะ ตอนม.1ช่วงที่ใกล้จะไปเข้าค่ายลูกเสือเราเผลอลืมหมวกไว้ที่รุ่นพี่คนนึงค่ะตอนนั้นพึงมาคิดได้ตอนกำลังจะกลับบ้านเราเลยบอกว่าเราว่าเดี๋ยวขอไปเอาหมวกที่รุ่นพี่ก่อนค่ะเขาก็บอกว่าไม่ต้องเลยรอตั้งนานแล้วทำไมไม่รู้จักไปเอาทำไมต้องให้ยืมมันเป็นคนซื้อหมวกให้หรอ ตอนนั้นเขายืนด่าเราต่อหน้าพ่อเพื่อนเลยค่ะตอนนั้นเกือบร้องค่ะแต่ก็ยังกลั้นเราไว้ได้แล้วเขาก็พาเรากลับบ้านค่ะและบอกเราว่าไปเอาหมวกมาให้ได้ถ้ากลับมาแล้วยังไม่ได้หมวกคืนเขาจะเผาเสื้อผ้าเราทิ้งทั้งหมดเลยค่ะ หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงเขาก็ขับรถไปที่ทำงานค่ะ เราเข้าบ้านมาเจอแม่เราร้องออกมาเลยค่ะร้องหนักมากจนแม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นเราก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้แม่ฟังแม่ก็บอกว่าตาเราไม่ทำอย่างนั้นหรอกแค่ขู่เฉยๆแล้วแม่ก็ให้เราเดินไปโรงเรียนเพื่อไปเอาหมวกจากรุ่นพี่ค่ะ เราเดินไปร้องไห้ไปค่ะแล้วก็ไปเจอรุ่นพี่คนที่ยืมหมวกไปพอดีพี่เขาก็ถามนะคะว่าตาเราว่าอะไรพี่เขาบ้างเราก็เล่าไปพี่เขาก็ขอโทษเราหลายรอบมากค่ะหลังจากกลับมาถึงบ้านเราก็ขึ้นห้องเลยค่ะไม่คุยกับแม่สักคำส่วนพ่อเลี้ยงเราเขายังไม่กลับมาค่ะ ขึ้นมาถึงห้องเราร้องไห้อีกค่ะแล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกับแม่และพ่อเลี้ยงอีกเลยค่ะจนถึงวันที่เราไปเข้าค่ายเขาชวนเราคุยค่ะเราก็เลือกตอบเฉพาะที่สำคัญจริงๆค่ะ ตอนเราอายุ11ปีค่ะตอนเราเปลี่ยนเสื้อผ้า(ที่ๆเราเปลี่ยนเสื้อผ้าจะอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้าค่ะตู้เสื้อผ้าจะอยู่ข้างๆห้องน้ำค่ะ)พ่อเลี้ยงเราเขาชอบเดินผ่านไปผ่านมาค่ะและบางครั้งก็จะเหมือนเหลือบมามองเราค่ะและบางครั้งเขาตั้งใจมองค่ะมองผ่านๆก็มีค่ะและมองนานก็มีค่ะหรือว่าแอบมองก็มีค่ะ เรื่องนี้เป็นแบบนี้มาโดยตลอดค่ะจนตอนนี้เขาก็ยังไม่เลิกทำแบบนั้นค่ะ เวลาเขามองเดินผ่านหรือกำลังจะเดินผ่านเราเราจะยืนนิ่งๆไม่ทำอะไรค่ะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยค่ะเราจะยืนมองเขาจนกว่าเขาจะไปและจนกว่าจะมั่นใจว่าเขาจะไม่เดินมาอีกแล้วเราถึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ เราทนแบบนี้มาตลอดค่ะแม่เราก็มีเห็นบ้างนะคะแต่ก็ไม่พูดอะไร เราไม่กล้าบอกญาติๆค่ะเพราะกลัวว่าญาติๆเราจะให้เราออกจากที่นี้เรายังไม่อยากออกไปจากที่นี้ค่ะเรารอเวลาที่จะได้อยู่คนเดียวที่นี้ค่ะเพราะแม่และตาเราบอกว่าถ้าเราขึ้นม.4แล้วจะให้เราอยู่ที่นี่คนเดียวค่ะแม่เราจะไปอยู่ต่างจังหวัดส่วนตาเราจะไปอยู่ต่างอำเภอค่ะ เราพยายามเลี่ยงในเรื่องที่เลี่ยงได้ค่ะ
 
 
เรื่องที่เราจะระบายก็มีแค่นี้แหละค่ะเพราะจำได้แค่นี้จริงๆเราแค่อยากระบายมันออกมาค่ะเก็บไว้คนเดียวมันเหนื่อยมากๆค่ะบางครั้งที่คิดถึงเรื่องพวกนี้เราก็จะร้องออกมาค่ะแต่ก็ร้องอยู่คนเดียวไม่อยากให้แม่รู้ค่ะกลัวว่าแม่จะทุกข์ใจที่เห็นเราเป็นแบบนี้ ขอบคุณทุกคนนะคะที่เข้ามาอ่านขอบคุณทุกคนที่รับฟังค่ะ