ถึงพ่อแม่ทุกท่านที่ทำแบบนี้กับลูก

เกริ่นก่อนเลยว่าแต่ก่อนนั้นตัวจขกท.เป็นคนเชื่อฟังพ่อแม่และทำตามทุกอย่างโดยไม่หวังของรางวัลอะไร แต่ในบางครั้งที่พ่อแม่เห็นว่ามันหนักหนาและจขกท.ไม่น่าจะสามารถทำได้โดยง่าย ก็มักจะเริ่มประโยคว่า 'ถ้าทำได้จะให้นู่น นี่ นั่น ' อะไรก็ว่าไป ตามประสาเด็กก็...อยากได้นั่นแหล่ะค่ะ หวังมาก หวังที่สุดว่าต้องได้ พยายามแทบกระอักเลือด แต่พอทำได้เราดันไม่ค่อยกล้าทวงของรางวัลนั้นเพราะเป็นคนขี้เกรงใจ พอผ่านไปสักวันสองวันก็ค่อยพูดขึ้นมาทำนองว่าพ่อแม่เคยพูดอะไรไว้ หัวใจแทบสลายก็ตรงเขาหันหน้ามาและบอกว่าไม่เคยพูด..ตอนนั้นมันแย่กว่าเขาไม่ให้อีกค่ะ เราจำได้แม่นมากว่าคุณพูดนะ ทำไมคุณจำไม่ได้ละ ตอนนันในหัววนอยู่แค่นี้เลยค่ะ แต่พอครั้งไหนที่ดูท่าจะทำพลาด ทำไม่ได้ เขาก็จะพูดทำนองว่าไม่ต้องเอาแล้วมั้งไอของรางวัลที่คุยกันตอนต้น บางทีก็ยึดของที่มีอยู่ไปเลยก็มี ตอนนั้นก็ได้แต่งงค่ะว่าแล้วเคยได้เหรอ? สุดท้ายเราก็โตมาแบบไม่หวังอะไรแล้ว มีชีวิตอยู่ไปวันๆ ไม่เชื่อคำพูดใครอีกแล้ว ไม่ชอบคำสัญญา   มันก็ถูกค่ะที่ว่าคนเราถ้าไม่หวังก็ไม่ผิดหวัง แต่เราทำไม่ได้ค่ะตอนนั้นบอกตัวเองหลายรอบแล้วว่าเลิกหวังสักที แต่สุดท้ายเราก็หวัง ลึกๆในใจยังรอ แต่มันก็เท่านั้น เมื่อถึงจุดนึงที่สิ้นหวังเราก็ชินชาไปเอง  มันส่งผลมาถึงเราในปัจจุบันไม่น้อยเลยนะคะ..

ปล.1 เผื่อมีท่านไหนคิดว่าพ่อแม่ลำบากทางการเงิน คือตรงนี้เราบอกก่อนเลยว่าบ้านเราไม่ได้ขัดสนเลย และต่อให้ขัดสนมากจริงๆเราคิดว่าไม่ควรพูดตั้งแต่ต้นค่ะว่าจะให้ เพราะเราก็ไม่ได้คิดว่าจะให้ตั้งแต่แรก แต่พอเขาพูดขึ้นมาเราก็หวังตามประสาเด็กค่ะ