นิพพานมีอายตนะ มีธาตุ มีอารมณ์ มีขันธ์

พ่อภาวนาไปจนเห็นตัวรู้ก็วางตัวรู้เห็นจิตก็วางจิต พระนิพพานก็ปรากฏขึ้น แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นของจริง เพราะจิตก็หยิบสวยขันธ์ขึ้นมาดำเนินต่อ ความพอใจในพระนิพพานก็ปรากฏขึ้น เจ็บจึงพยายามที่จะ ทำ

.....ผู้ใดกล่าวว่า ขันธ์5เป็นอัตตา คำของผู้นั้นไม่ควร เพราะขันธ์5 ย่อมปรากฏ แม้ความเกิด แม้ความเสื่อม  ....ก็สิ่งใดแล ปรากฏแม้ความเกิด แม้ความเสื่อมสิ่งนั้นต้องกล่าวได้อย่างนี้ว่า  อัตต

เมื่ออนัตตา พวกเกิด แก่ เจ็บ ตาย พวกอุบาทย์:) พวกเน่าเปื่อยผุพัง พวกไร้สาระแก่นสาร พวกฆาตกรลิบหาย เมื่อเจอกับนิพพานที่เป็นอัตา ทำไมถึงต้องคิดบ้างทำลายให้นิพพานเป็นอย่างนั้นตามไปด้วย.. มันเป๋นจั๋งใด๋

ดูกรคามณิ เมื่อบุคคลเห็นซึ่งความเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรม ทั้งสิ้น ซึ่งความสืบต่อแห่งสังขารทั้งสิ้น ตามความเป็นจริง ภัยนั้นย่อมไม่มี. เมื่อใด บุคคลย่อมพิจารณาเห็นโลกเสมอ หญ้าและไม้ด้วยปัญญา เมื่อนั้น บุคค

ใครสั่ง ใครสอน จึงได้มโนกันทั้ง นิกายเถรวาท 1.จิตดับแล้วไม่มีปฏิสนธิจิตเกิดต่อแม้ในโลกุตรวิถี 2.นิพพานคือจิตดับหมด ไม่มีปฏิสนธิจิตเกิดต่อจากนั้นอีก

การเกิดของขันธ์5 ในจิตใจทำให้เกิดอุปทาน เกิดทุกข์ที่จิตใจ เมื่อขันธ์5ดับ ทุกข์หรืออุปทานที่แปดเปื้อนจิตก็ไม่มี มันไม่เกี่ยวอะไรกะจิตใจที่เป็นประธาน ที่เป็น“ธรรมชาติรู้อยู่” แต่ยังมีพุทธเ

บริสุทธิ์หมายถึง ปราศจากอุปทาน แต่จิตเดิมแท้ หรือธาตุจิตนั้น ไม่มีอุปทานในขันธ์5 (อุปทานดับ) จิตจึงมีความสว่างไสว แต่จิตเดิมยังหลงว่า ตัวเอง สว่างไสว จึงยังมีอุปทานอยู่ไม่มากแล้ว ขยับเพียงนิดก็หลุดพ้