เราเจอกันโดยบังเอิญเพราะทำงานรวมกันทำให้เจอกันบ่อย เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมาก (ระดับพระเอกเลย) เราก็ไม่เคยคิดหรอกว่าู้หญิงหน้าตาธรรมดาอย่างเราคงไม่อยู่ในสายตาเขา แต่แล้วในวันงานปีใหม่ บริษัทเขาก็มาร่วมงานกับที่ทำงานเราด้วย เรามีโอกาศได้คุยกันมากขึ้น พอเรากลับเขาก็ทักลายมาหาถามว่ากลับยังไงขับรถดีๆนะ ตั้งแต่วันนั้นเราก็คุยกันมาตลอด มีมาหาพาไปกินข้าว แต่ก็ไม่บ่อย เพราะเขาอยู่ กทม เราอยู่ต่างจังหวัด แต่เราก็มีความสุขกันดี
แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ย้ายบริษัทแต่ก็ยังถือว่าเป็นบริษัทในเครือ ของเราเขาได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้นอาจจะสูงกว่าเราในตอนนี้ และเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปและค่อยๆหายไปในที่สุด 2 ปีกลับการหายไปของเขาส่วนเราก็ยังคิดถึงเขาทุกวันมีลายมีเบอร์แต่เราก็ไม่กล้าโทรหรือทักไปจนวันหนึ่งเรารวบรวมความกล้า ทักลายไปหาเขา เขาก็ตอบเรานะวันนี้เราดีใจมากโลกมันสดใสเราเหมือนจะเริ่มกลับมาคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทุกอย่างมันคงไม่เหมือนเดิมแล้วสิ เราพยามถามเขาทุกครั้งที่คุยกันเขาก็ไม่เคยตอบหรือพูดว่าเขามีแฟนแล้วหรือมีแค่เราคนเดียวจริงๆที่หายไปแค่ทำแต่ งาน พอเขาเงียบเราเองก็เลยไม่เคยถามอีก ( หรอกตัวเองไป) เราขึ้นไปประชุมที่ กทม บ่อยเราพยามบอกเขาว่าเราจะไปประชุมนะเขาก็ดีใจนะที่เราจะไปเพราะเราจะได้เจอกันมีโอกาศอยู่ด้วยกันถึงมันไม่มากมายแต่เราก็มีความสุข (แต่เขาเราไม่รู้ ) เพราะเขาไม่เคยบอกรักเราเลย เวลาคุยก็แค่ถามเราว่าอ้วนขึ้นไม สวยขึ้นไม ( เขาคงชอบคนสวย ) ครั้งล่าสุดเราต้องขึ้นไปประชุมที่ กทม ซึ่งตรงกับวันเกิดเราพอดีเลย เราดีใจมากเพราะจะได้ไปทานข้าวกับเขา วันแรกคือวันเดินทางเราย้ำกับเขาว่าวันนี้เราถึง กทม แล้วนะคะ เขาก็บอกเราว่าวันนี้พี่งานยุ่งมีทำพรีเซ็นงานกับนายเราก็บอกไม่เป็นไรมีข้อมูลอะไรให้ช่วยโทรมาถามได้นะคะและย่ำกับเขาว่า พรุ่งนี้วันเกิดมาทานข้าวกันนะคะ เขาก็ตอบว่าคับ และโทรหาเราทั้งวันเพื่อถามข้อมูลเกี่ยวกับงาน เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนเข้าประชุมเราก็ลายไปบอกเขาว่าวันนี้เจอกันนะคะ เขาก็เงียบไม่อ่านและไม่ตอบลายเราอีกเลยและโทรกลับมาบอกในตอนเย็นว่าพี่ขอโทานะพอดีต้องเดินทาง ไปทำงานที่ต่างจัวหวัดด่วน เราหรอ (น้ำตาไหลพราก) เสียใจมากมายเพราะเราอุสาห์มาหาเขาถึงที่แต่เขาไม่สนใจเลย หลังจากนั้นเราก็เดินทางกลับเวลาผ่านไป 3 วันเขาลายกลับมาอวยพรวันเกิดเราพร้อมขอโทษ เรืองในวันนั้นทำเรายิ่งชัดเจนแล้วว่าเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปล้วเธอต้องตัดใจ แต่แล้วในวันที่เราต้องเดินทางมาทำงานที่จังหวัดเรา เขาก็นัดให้เราไปหาเขาที่ โรงแรมที่เขาพักด้วยความที่เรายังเขาอยู่เราก็ไปแต่เขามาถึงดึกมากได้คุยกันไม่กี่คำก็หลับไปเช้าก็ต่างคนต่างไปทำงาน ตั้งแต่วันนั้นเราก็เริ่มคุยกันดีอีกครั้งคุยกันเยอะขึ้นจนกระทั้งเรารู้ว่าเรากำลังจะเลื่อนตำแหน่งเขาก็ยินดีกับเรามาก เราก็ดีใจนะแต่ใจเราสิเริ่มกลัวเขามากขึ้น เพราะมันมีเหตุการณ์หนึ่งที่เราคุยกันเขาบอกกับเราว่าเขาคุยกับพนักงานบริษัทเรา คนหนึ่งที่ขึ้นตำแหน่งที่เราจะขึ้นว่ามันก็ดีนะมันดีเลยเราเลยถามเขาว่าสนิทกับเขาหรอ เขาตอบเราว่าก็เคยทำงานรวมกันเหมือน้องนั้นแหละ (คำพูดเขาทำให้เราคิด) เขาคงไม่ได้คุยกับเราทำแบบนี้กับเราแค่คนเดียวสินะ เราเคยคิดนะว่าจะย้ายเขา กทม เพื่อไปอยู่ใกล้เขา เราคิดผิดสินะ ตอนนี้เราเริ่มคิดได้แล้วว่าเราไม่มีเขามาตั้งนานแล้ว ไม่มีอีกต่อไปคงไม่เป็นไร หรอก ทุกวันนี้เวลาเขาโทรมาเราก็จะพยามคุยกันแต่เรืองงานเท่านั้นเพราะที่ผ่านมาเราเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับเรา สวยเรา เรารักเขานะ สุดท้ายนี้ เราก็แค่อยากจะบอกกับตัวเองว่าไม่มีใครรักตัวเรามากกว่าตัวเราเอง.........
บ้างทีก็คิดนะว่านี้เราคิดไปเองหรือป่าว เรารักเขาแล้วเขารักเรารึป่าว
แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ย้ายบริษัทแต่ก็ยังถือว่าเป็นบริษัทในเครือ ของเราเขาได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้นอาจจะสูงกว่าเราในตอนนี้ และเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปและค่อยๆหายไปในที่สุด 2 ปีกลับการหายไปของเขาส่วนเราก็ยังคิดถึงเขาทุกวันมีลายมีเบอร์แต่เราก็ไม่กล้าโทรหรือทักไปจนวันหนึ่งเรารวบรวมความกล้า ทักลายไปหาเขา เขาก็ตอบเรานะวันนี้เราดีใจมากโลกมันสดใสเราเหมือนจะเริ่มกลับมาคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทุกอย่างมันคงไม่เหมือนเดิมแล้วสิ เราพยามถามเขาทุกครั้งที่คุยกันเขาก็ไม่เคยตอบหรือพูดว่าเขามีแฟนแล้วหรือมีแค่เราคนเดียวจริงๆที่หายไปแค่ทำแต่ งาน พอเขาเงียบเราเองก็เลยไม่เคยถามอีก ( หรอกตัวเองไป) เราขึ้นไปประชุมที่ กทม บ่อยเราพยามบอกเขาว่าเราจะไปประชุมนะเขาก็ดีใจนะที่เราจะไปเพราะเราจะได้เจอกันมีโอกาศอยู่ด้วยกันถึงมันไม่มากมายแต่เราก็มีความสุข (แต่เขาเราไม่รู้ ) เพราะเขาไม่เคยบอกรักเราเลย เวลาคุยก็แค่ถามเราว่าอ้วนขึ้นไม สวยขึ้นไม ( เขาคงชอบคนสวย ) ครั้งล่าสุดเราต้องขึ้นไปประชุมที่ กทม ซึ่งตรงกับวันเกิดเราพอดีเลย เราดีใจมากเพราะจะได้ไปทานข้าวกับเขา วันแรกคือวันเดินทางเราย้ำกับเขาว่าวันนี้เราถึง กทม แล้วนะคะ เขาก็บอกเราว่าวันนี้พี่งานยุ่งมีทำพรีเซ็นงานกับนายเราก็บอกไม่เป็นไรมีข้อมูลอะไรให้ช่วยโทรมาถามได้นะคะและย่ำกับเขาว่า พรุ่งนี้วันเกิดมาทานข้าวกันนะคะ เขาก็ตอบว่าคับ และโทรหาเราทั้งวันเพื่อถามข้อมูลเกี่ยวกับงาน เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนเข้าประชุมเราก็ลายไปบอกเขาว่าวันนี้เจอกันนะคะ เขาก็เงียบไม่อ่านและไม่ตอบลายเราอีกเลยและโทรกลับมาบอกในตอนเย็นว่าพี่ขอโทานะพอดีต้องเดินทาง ไปทำงานที่ต่างจัวหวัดด่วน เราหรอ (น้ำตาไหลพราก) เสียใจมากมายเพราะเราอุสาห์มาหาเขาถึงที่แต่เขาไม่สนใจเลย หลังจากนั้นเราก็เดินทางกลับเวลาผ่านไป 3 วันเขาลายกลับมาอวยพรวันเกิดเราพร้อมขอโทษ เรืองในวันนั้นทำเรายิ่งชัดเจนแล้วว่าเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปล้วเธอต้องตัดใจ แต่แล้วในวันที่เราต้องเดินทางมาทำงานที่จังหวัดเรา เขาก็นัดให้เราไปหาเขาที่ โรงแรมที่เขาพักด้วยความที่เรายังเขาอยู่เราก็ไปแต่เขามาถึงดึกมากได้คุยกันไม่กี่คำก็หลับไปเช้าก็ต่างคนต่างไปทำงาน ตั้งแต่วันนั้นเราก็เริ่มคุยกันดีอีกครั้งคุยกันเยอะขึ้นจนกระทั้งเรารู้ว่าเรากำลังจะเลื่อนตำแหน่งเขาก็ยินดีกับเรามาก เราก็ดีใจนะแต่ใจเราสิเริ่มกลัวเขามากขึ้น เพราะมันมีเหตุการณ์หนึ่งที่เราคุยกันเขาบอกกับเราว่าเขาคุยกับพนักงานบริษัทเรา คนหนึ่งที่ขึ้นตำแหน่งที่เราจะขึ้นว่ามันก็ดีนะมันดีเลยเราเลยถามเขาว่าสนิทกับเขาหรอ เขาตอบเราว่าก็เคยทำงานรวมกันเหมือน้องนั้นแหละ (คำพูดเขาทำให้เราคิด) เขาคงไม่ได้คุยกับเราทำแบบนี้กับเราแค่คนเดียวสินะ เราเคยคิดนะว่าจะย้ายเขา กทม เพื่อไปอยู่ใกล้เขา เราคิดผิดสินะ ตอนนี้เราเริ่มคิดได้แล้วว่าเราไม่มีเขามาตั้งนานแล้ว ไม่มีอีกต่อไปคงไม่เป็นไร หรอก ทุกวันนี้เวลาเขาโทรมาเราก็จะพยามคุยกันแต่เรืองงานเท่านั้นเพราะที่ผ่านมาเราเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับเรา สวยเรา เรารักเขานะ สุดท้ายนี้ เราก็แค่อยากจะบอกกับตัวเองว่าไม่มีใครรักตัวเรามากกว่าตัวเราเอง.........