ผมได้ยินมาซักระยะ. ว่าต้นทุนชีวิตของคนเราไม่เท่ากัน. ก็คงจริงครับ. แต่ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยครับ. ตั้งแต่เด็กผมไม่เคยเปรียบเทียบกับใคร. เรียกว่าผมสนใจชีวิตคนอื่นน้อยก็ได้. ผมมีโลกของตัวเองครับ. ผมไม่เคยสนใจว่าจะนั่งรถแบบไหนไปโรงเรียน. จะรถเมล์. จะสองแถว. จะรถยนต์. จะยี่ห้อไหนผมไปได้หมดครับ. หรือ. เดินก็ได้. ไม่เคยกลัวครับ. ถ้ามีแม่ไปด้วย. จะอยู่บ้านหลังเล็กบ้านหลังใหญ่. ก็ได้หมดถ้ามีแม่อยู่ด้วยนะครับ. ผมคิดสั้นสั้นสนใจเรื่องเรียน. และเล่นสนุกของตัวเอง. (เล่นคนเดียว) ครับ. แม่ตั้งใจทำงานประจำ. หารายได้ด้วยการขายของขายขนม. ขายของผ่อน. เพื่อเลี้ยงลูก. ผมสบายครับไม่เคยอด. แม่ปลูกมะละกอ. มะม่วง ให้ลูกกินเป็นผลไม้ประจำครับ. ไม่ต้องซื้อ. แม่บังคับกินไข่ลวกตอนเช้าทุกวัน. และ. ถามทุกวันว่าวันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง. ลูกอึรึยัง. ทุกวันครับ. แม่ไม่รวย. ไม่ได้เรียนสูง. มหาวิทยาลัยชั้นนำ. ครอบครัว ไม่ได้มีฐานะทางสังคมครับ. ตอนผมจะจบปริญญาตรี. ก็ทราบว่าคุณแม่มีหนี้ จำนวนมากครับ. แต่ผมก็ไม่ได้กลัวอะไรนะครับ. เพราะคุณแม่ไม่ได้มีอะไรเลยก็ยังเลี้ยงผมมาได้ครับ. ผมตั้งใจจะช่วยคุณแม่. จึงขยันทำงาน7 วัน. ด้วยสัมมาอาชีพ. และประหยัด. . 3 ปี. ก็หมดหนี้ครับ. และเปิดกิจการของตัวเอง. หมดหนี้ใน5 ปี. แล้วก็สร้างหนี้ใหม่. ขยายต่อไปครับ. สรุปว่าทุกวันนี้ชีวิตก็เดินต่อไปครับ. เปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง. ครับ. แต่ที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความห่วงใยของคุณแม่. ต้นทุนชีวิตของผมที่สำคัญคือความรักของแม่ครับ. อย่างอื่นสำคัญน้อยมาก. ผมไม่เคยร้องขออะไร. เพราะรู้ว่าแม่เหนื่อยมากครับ. ทุกวันนี้ถ้าแม่เอ่ยปากอะไร. ถ้าทำได้ทันทีผมทำเลยครับ. เพราะผมมีทุกวันนี้เพราะต้นทุนอย่างเดียวคือความรักของแม่ครับ
ต้นทุนชีวิตของคุณมีเท่าไหร่