ผมได้ยินมาซักระยะ.   ว่าต้นทุนชีวิตของคนเราไม่เท่ากัน.   ก็คงจริงครับ.   แต่ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยครับ.   ตั้งแต่เด็กผมไม่เคยเปรียบเทียบกับใคร.   เรียกว่าผมสนใจชีวิตคนอื่นน้อยก็ได้.    ผมมีโลกของตัวเองครับ.    ผมไม่เคยสนใจว่าจะนั่งรถแบบไหนไปโรงเรียน.   จะรถเมล์. จะสองแถว. จะรถยนต์.   จะยี่ห้อไหนผมไปได้หมดครับ.   หรือ.  เดินก็ได้.   ไม่เคยกลัวครับ.  ถ้ามีแม่ไปด้วย.   จะอยู่บ้านหลังเล็กบ้านหลังใหญ่.    ก็ได้หมดถ้ามีแม่อยู่ด้วยนะครับ.     ผมคิดสั้นสั้นสนใจเรื่องเรียน.   และเล่นสนุกของตัวเอง. (เล่นคนเดียว)  ครับ.   แม่ตั้งใจทำงานประจำ. หารายได้ด้วยการขายของขายขนม. ขายของผ่อน. เพื่อเลี้ยงลูก.   ผมสบายครับไม่เคยอด.   แม่ปลูกมะละกอ.  มะม่วง ให้ลูกกินเป็นผลไม้ประจำครับ.   ไม่ต้องซื้อ.    แม่บังคับกินไข่ลวกตอนเช้าทุกวัน.   และ. ถามทุกวันว่าวันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง.    ลูกอึรึยัง.  ทุกวันครับ.   แม่ไม่รวย.   ไม่ได้เรียนสูง.   มหาวิทยาลัยชั้นนำ.   ครอบครัว ไม่ได้มีฐานะทางสังคมครับ.    ตอนผมจะจบปริญญาตรี.    ก็ทราบว่าคุณแม่มีหนี้    จำนวนมากครับ.   แต่ผมก็ไม่ได้กลัวอะไรนะครับ.   เพราะคุณแม่ไม่ได้มีอะไรเลยก็ยังเลี้ยงผมมาได้ครับ.       ผมตั้งใจจะช่วยคุณแม่.   จึงขยันทำงาน7 วัน.   ด้วยสัมมาอาชีพ.   และประหยัด.   .   3 ปี.   ก็หมดหนี้ครับ.   และเปิดกิจการของตัวเอง.  หมดหนี้ใน5 ปี.     แล้วก็สร้างหนี้ใหม่.    ขยายต่อไปครับ.   สรุปว่าทุกวันนี้ชีวิตก็เดินต่อไปครับ.    เปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง.  ครับ.   แต่ที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความห่วงใยของคุณแม่.     ต้นทุนชีวิตของผมที่สำคัญคือความรักของแม่ครับ.    อย่างอื่นสำคัญน้อยมาก.    ผมไม่เคยร้องขออะไร.    เพราะรู้ว่าแม่เหนื่อยมากครับ.   ทุกวันนี้ถ้าแม่เอ่ยปากอะไร.    ถ้าทำได้ทันทีผมทำเลยครับ.         เพราะผมมีทุกวันนี้เพราะต้นทุนอย่างเดียวคือความรักของแม่ครับ