เรามาคิดๆว่า อย่างมากที่สุด ประโยชน์ที่เราทำได้คือช่วยชีวิตผู้อื่นใช่มั้ย เช่น จบมามีความรู้ด้านโภชนาการ สามารถทำระบบผลิตอาหารสะอาดมีคุณค่า.... หรือเป็นหมอ ก็ช่วยคนได้ เป็นสัตวแพทย์ ก็ช่วยนก หมา แมว
แต่ที่สุดแล้วเราก็ต้องตาย แม้เราจะมีอาหารที่ดี เป็นมนุษย์มีความรู้จัดการระบบนิเวศน์ได้ ทำฟาร์มได้ปลูกผักขายเป็น บลาๆ แต่สุดท้ายเมื่อชีวิตเกิดมามันก็จะไปจบที่ตาย แล้วสิ่งที่เรามองเห็นอยู่ ณ ปัจจุบัน มันเป็นภาพลวงตารึเปล่า มันเหมือนไม่ เพราะเราก็จับต้องวัตถุได้ แถมเรายังมีความรู้ไปจัดการมันได้อีก แต่เราก็กลับยังรู้สึกเหมือนมันเป็นภาพลวงตาอยู่ดี
พ่อแม่ที่นั่งด้วยกันตรงหน้า เป็นภาพพ่อภาพแม่ที่ยังอยู่ตรงนี้ แต่เราไม่สามารถจับต้องความคิดของเขาได้ เราเห็นแต่ว่าเขาเป็นคนอีกคน อีกชีวิต ซึ่งกำลังเดินทางสู่ความตายในทางของเขา ส่วนเราก็เป็นเราที่อายุยังน้อย แล้วไงต่อ มากสุดเราคงทำดีได้แค่ช่วยชีวิตหรอ ช่วยให้ผู้คนมีสุขภาพดี(เราจะจบเป็นนักโภชนาการ) มันเหมือนเรารู้สึกเบื่อนิดๆว่าเราไม่น่าเกิดมามีร่างกายเลย เพราะมันจะต้องตายแน่ๆ มันเหมือนโดนขังไว้ที่โลกที่นี่ร่างกายนี้
ละเราก็ไม่รู้ว่าสุขที่แท้คืออะไร เงินก็ไม่ใช่ อาหารอร่อยก็ไม่ใช่ เพราะเอาเงินมาซื้อบ้านซื้ออาหาร มีอาหาร ก็ต้องมีลิ้น ถ้าลิ้นไม่ดี อาหารอร่อยก็ไม่มีความสุข จะฟังเพลงก็ต้องมีหู จะดูของสวยก็ต้องมีตา สรุปว่าความสุขคืออะไรกันแน่นะ แก่นสารมันอยู่ตรงไหน
หรือว่าเรายังไม่ฉลาดพอ ไม่ได้ฉลาดแบบนักธุรกิจ สามารถสร้างมูลค่าได้ สุดท้ายมนุษย์ต้องการอะไรกันแน่
ชีวิตคนคนนึงจะสามารถทำประโยชน์ให้มากมายได้หรอ แต่สุดท้ายทุกๆอย่างก็ไปสู่ความตาย แล้วอะไรคือแก่นแท้ของชีวิต
แต่ที่สุดแล้วเราก็ต้องตาย แม้เราจะมีอาหารที่ดี เป็นมนุษย์มีความรู้จัดการระบบนิเวศน์ได้ ทำฟาร์มได้ปลูกผักขายเป็น บลาๆ แต่สุดท้ายเมื่อชีวิตเกิดมามันก็จะไปจบที่ตาย แล้วสิ่งที่เรามองเห็นอยู่ ณ ปัจจุบัน มันเป็นภาพลวงตารึเปล่า มันเหมือนไม่ เพราะเราก็จับต้องวัตถุได้ แถมเรายังมีความรู้ไปจัดการมันได้อีก แต่เราก็กลับยังรู้สึกเหมือนมันเป็นภาพลวงตาอยู่ดี
พ่อแม่ที่นั่งด้วยกันตรงหน้า เป็นภาพพ่อภาพแม่ที่ยังอยู่ตรงนี้ แต่เราไม่สามารถจับต้องความคิดของเขาได้ เราเห็นแต่ว่าเขาเป็นคนอีกคน อีกชีวิต ซึ่งกำลังเดินทางสู่ความตายในทางของเขา ส่วนเราก็เป็นเราที่อายุยังน้อย แล้วไงต่อ มากสุดเราคงทำดีได้แค่ช่วยชีวิตหรอ ช่วยให้ผู้คนมีสุขภาพดี(เราจะจบเป็นนักโภชนาการ) มันเหมือนเรารู้สึกเบื่อนิดๆว่าเราไม่น่าเกิดมามีร่างกายเลย เพราะมันจะต้องตายแน่ๆ มันเหมือนโดนขังไว้ที่โลกที่นี่ร่างกายนี้
ละเราก็ไม่รู้ว่าสุขที่แท้คืออะไร เงินก็ไม่ใช่ อาหารอร่อยก็ไม่ใช่ เพราะเอาเงินมาซื้อบ้านซื้ออาหาร มีอาหาร ก็ต้องมีลิ้น ถ้าลิ้นไม่ดี อาหารอร่อยก็ไม่มีความสุข จะฟังเพลงก็ต้องมีหู จะดูของสวยก็ต้องมีตา สรุปว่าความสุขคืออะไรกันแน่นะ แก่นสารมันอยู่ตรงไหน
หรือว่าเรายังไม่ฉลาดพอ ไม่ได้ฉลาดแบบนักธุรกิจ สามารถสร้างมูลค่าได้ สุดท้ายมนุษย์ต้องการอะไรกันแน่