ในวันที่ไม่มีแม่...

แม่เสีย เมื่อ 16 ธันวา ปีที่แล้ว คือแม่ป่วยเป็นโรคหัวใจ เกือบจะสิบปีแล้ว และมีอาการของหลอดเลือดสมอง และสมองขาดออกซิเจนทำให้พูดไม่ได้ ต้องกินอาหารทางสายยางมันเป็นช่วงเวลาที่เร็วมากรักษาตัวอยู่เดือนกว่า สุดท้ายจากที่คิดว่าจะได้กลับไปดูแลต่อที่บ้าน ก็กลายเป็นต้องเอาแม่กลับไปหมดลมหายใจที่บ้าน ต้องเห็นแม่ตัวเองหมดสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา ก่อนจะจากกันคือแม่ไม่สามารถพูดร่ำลาอะไรได้สักคำ ได้แค่มองตา เราก็บอกแม่ อย่าเป็นห่วงอะไร เราอยู่ไหว ...แล้วทุกวันนี้ ก็ยังทำใจไม่ได้  รู้สึกหว้าเหว่ เหมือนคนในครอบครัวที่เหลือ...ไม่มีใครเข้าใจเราเลย แม้แต่พ่อ ชีวิตในวัยที่โตขึ้น ก็ต่างคนต่างไขว่คว้าเพื่อตัวเอง  ในวันที่ไม่มีแม่เหมือนทุกอย่างมันเลวร้ายไปหมด
ไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดี บางทีบางเวลา รู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออยากตายไปกับแม่ให้มันจบสะทุกอย่าง