อยู่กับครอบครัวแล้วอึดอัด

นี่เป็นการเขียนกระทู้ครั้งแรกของหนูเลย;-; ผิดพลาดตรงไหนขอโทษไว้ก่อนเลยนะคะ
เข้าเรื่องเลยค่ะ เราเป็นเด็กอายุ13(ม.2)อยู่หญิงล้วนค่ะ เราอยู่กับครอบครัวแล้วอึดอัดมากๆ เวลาอยู่กับพ่อแม่น้องก็จะแยกออกมาคนเดียว และเล่นทรศ.ค่ะ เพราะเราอึดอัดแต่พอเรามาเล่นทรศ.แล้วเหมือนมันเป็นเซฟโซนของเราเลย อยากอยู่คนเดียวตลอดเวลา เวลาไม่ได้อยู่คนเดียวก็จะอึดอัด พออยู่คนเดียวแล้วเรารู้สึกโอเคมากๆ รู้สึกปล่อยๆชอบมากๆเวลาอยู่คนเดียว แต่กลับกันพออยู่โรงเรียนอยากอยู่กับเพื่อนไม่รู้สึกอึดอัดเวลามีคนเยอะๆ ยิ่งชอบมากๆด้วยค่ะ คุยเก่งมากขัดกับตอนอยู่บ้านถามคำตอบคำ อยู่โรงเรียนแทบยิ้มตลอดเวลา อยู่บ้านไม่ยิ้มเลย
  พอเราปรึกษาเพื่อน เพื่อนบอกให้เราไปเปิดใจคุยกับพ่อแม่เยอะๆ แต่เราไม่กล้าขนาดนั้นอะค่ะ ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยปรึกษาอะไรกับพ่อแม่เท่าไหร่ (เพราะตั้งแต่น้องเกิดเรารู้สึกว่าน้องแย่งรักเราไปแต่เราก็รู้ว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากัน แต่น้องชอบแกล้งเรามากๆ เราเป็นคนโกรธแล้วร้องไห้ง่ายมากๆ ยิ่งช่วงนี้เราร้องไห้บ่อยมาก น้องชอบเหยียดเราอีกค่ะ เราจะไปแข่งเต้นน้องก็บอกว่าอย่างเราเนี่ยนะจะไปแข่ง พอน้องถามแม่ว่าพายอาร์คืออะไรแม่ก็บอกให้ไปถามเรา น้องก็พูดกับแม่ว่าอย่างเราไม่รู้หรอกทซึ่งจริงๆเรารู้ ซึ่งพอเราไม่ไหวแล้วทะเลาะกับน้องแม่ก็จะบอกว่าน้องไม่รู้เรื่อง แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย เราเลยไม่กล้าถามเพราะกลัวแม่ว่าและโดนน้องเหยียด) เหมือนเราสร้างกำแพงไว้กับพ่อแม่ เวลาเราจะเล่าอะไรที่เราทำที่โรงเรียนจะอ้างเพื่อนแทนเราเองที่ทำตลอดเพราะกลัวพ่อแม่ว่ามากๆ เวลาเราเป็นอะไรหรืออึดอัดอะไรก็ถามเพื่อนไม่ก็กูเกิ้ลตลอดเลย เวลาป่วยเราชอบฝืนไปนอนห้องพยาบาลแทนที่จะนอนอยู่บ้าน เราเคยขอพ่อแม่เรื่องห้องส่วนตัวแต่ท่านบอกให้รอม.ปลายก่อนแต่ตอนนี้เราอึดอัดมากๆ อยากร้องไห้เลยค่ะบางที บางครั้งพอได้อยู่กับตัวเองก็ร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลเลย เราควรทำยังไงดีคะ