สวัสดีค่ะ กระทู้นี้อาจจะมาแนวระบายและขอคำปรึกษาค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่าตอนนี้หนูเพิ่งจบ ม.4 กำลังจะขึ้น ม.5 เมื่อประมาณต้นเดือนมิถุนายนของปีที่แล้ว หนูได้โดนครูพาตัวไปแข่ง ซึ่งตัวหนูก็อยากไปมาก หนูซ้อมหนักเป็นเวลาหลายเดือน หนูทุ่มสุดตัวกับการแข่งนั้น จนกระทั่งถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ 2 วันก่อนไปแข่งหนูต้องสละสิทธิ์เพราะเกิดเหตุสุดวิสัยเรื่องการเดินทาง
ครูที่พาหนูไปแข่งก็มาขอโทษหนูยกใหญ่ ตอนนั้นหนูก็บอกไปว่าหนูเข้าใจค่ะ แต่ลึกๆ จริงๆ หนูไม่เคยเข้าใจเลย หนูพยายามบอกตัวเองว่าหนูโอเค แต่หนูก็ไม่เคยโอเคจริงๆ เลย
ช่วงแรกหนูนอนร้องไห้ทุกวัน เวลาไปโรงเรียนก็ต้องพยายามฝืนยิ้ม แต่ช่วงหลังๆ ก็เริ่มดีขึ้นมาก เพียงแต่เรื่องนั้นมันเหมือนกลายเป็นเรื่องที่มาตามหลอกหลอนหนูค่ะ เวลามีครูชวนหนูไปแข่งอีกหนูก็กลัว เพราะมันทำให้หนูนึกถึงเรื่องนั้น แล้วเวลาหนูนึกถึงมันก็จุกในอกเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้องออกมา มันร้องไม่ได้อ่ะค่ะ จนทุกวันนี้หนูก็ยังไม่รู้เลยว่าหนูจะจัดการความรู้สึกของตัวเองได้หรือเปล่า หนูจะหายกลัวการแข่งได้หรือเปล่า มันอาจเป็นเพราะหนูคาดหวังมากเกินไปหนูเลยต้องเป็นแบบนี้
จัดการความรู้สึกผิดหวังของตัวเองไม่ได้
ครูที่พาหนูไปแข่งก็มาขอโทษหนูยกใหญ่ ตอนนั้นหนูก็บอกไปว่าหนูเข้าใจค่ะ แต่ลึกๆ จริงๆ หนูไม่เคยเข้าใจเลย หนูพยายามบอกตัวเองว่าหนูโอเค แต่หนูก็ไม่เคยโอเคจริงๆ เลย
ช่วงแรกหนูนอนร้องไห้ทุกวัน เวลาไปโรงเรียนก็ต้องพยายามฝืนยิ้ม แต่ช่วงหลังๆ ก็เริ่มดีขึ้นมาก เพียงแต่เรื่องนั้นมันเหมือนกลายเป็นเรื่องที่มาตามหลอกหลอนหนูค่ะ เวลามีครูชวนหนูไปแข่งอีกหนูก็กลัว เพราะมันทำให้หนูนึกถึงเรื่องนั้น แล้วเวลาหนูนึกถึงมันก็จุกในอกเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้องออกมา มันร้องไม่ได้อ่ะค่ะ จนทุกวันนี้หนูก็ยังไม่รู้เลยว่าหนูจะจัดการความรู้สึกของตัวเองได้หรือเปล่า หนูจะหายกลัวการแข่งได้หรือเปล่า มันอาจเป็นเพราะหนูคาดหวังมากเกินไปหนูเลยต้องเป็นแบบนี้