สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้เราอายุ 20 ปีแล้วนะคะ แต่มีเรื่องอึดอัดใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของ "แม่แท้ ๆ" ที่สะสมมาตั้งแต่เด็กจนทนไม่ไหว อยากมาขอความเห็นและขอบ่นหน่อยค่ะ ว่าสิ่งที่เราคิดมันแปลกไหม หรือเราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี
1. ปมในใจตอนเด็ก และแนวคิดเรื่อง "สิทธิ์ในร่างกาย"
ตั้งแต่เด็ก ๆ เราเป็นคนไม่ชอบให้ผู้ใหญ่คนไหนมาจับมือ มาหอมแก้มเลยค่ะ ถ้าร้องขัดขืนก็จะโดนด่า ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้ มันกลายเป็นปมในใจจนเราไม่ชอบพวกผู้ใหญ่เลย
พอโตมาเราเลยตระหนักรู้มาก ๆ ว่า
"ร่างกาย มือ สมอง มันคือของเรา เราต้องควบคุมดูแลมันให้ได้"
เด็กไม่ใช่ตุ๊กตา เขามีหัวใจ มีชีวิต ไม่ควรมีใครไปละเมิดทางใจหรือทางกายเขาด้วยเหตุผลว่า "เอ็นดู"
ถ้าอยากจับอยากสกินชิพ ควรไปทำกับแฟนตัวเอง กับสามีตัวเอง กับภรรยาตัวเอง หรือไปซื้อตุ๊กตามาเล่นค่ะ ไม่ใช่มาทำกับคนอื่นมั่วซั่ว มันไม่โอเคจริง ๆ สำหรับการถูกละเมิดร่างกาย
2. พฤติกรรมของแม่ที่ทำกับเรา (ทั้งละเมิดร่างกายและพื้นที่ส่วนตัว)
แม่เราเป็นคนชอบสกินชิพมากกกก แต่เป็นการสกินชิพที่ไม่เคารพสิทธิ์คนอื่นเลย
ตอนเราอายุ 12-13 ปี เริ่มโตเป็นสาวและมีห้องนอนส่วนตัว พอเราล็อคห้องนอน แม่เปิดไม่ได้ แม่จะมาตะโกนด่าเราด้วยถ้อยคำเสียหายหน้าห้อง เช่น
"อิตัว มีความลับกับกูเหรอ กูแม่นะ ล็อคห้องทำห่าอะไร"
นอกจากนี้เวลาเดินผ่าน แม่ชอบมาจับแขน จับหลัง ตีก้นเรา พอเราบอกตรง ๆ ว่าไม่ชอบ ไม่โอเค แม่ก็เฉย ๆ แม้ตอนนี้จะทำน้อยลงแต่ก็ยังมีอยู่ ขนาดของใช้ส่วนตัวอย่าง "ผ้าเช็ดตัว" ของเรา แม่เอาไปซักให้ แต่ซักเสร็จแอบเอาไปใช้เองแล้วบอกว่า
"แค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นไร"
จนทุกวันนี้เราฝังใจจนเลิกใช้ผ้าเช็ดตัวแบบนั้นไปเลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าเราเป็นคนอคติหรือโลกแคบไปไหม แต่เรารู้สึกเหมือนแม่มองเหมือนเราเป็นแค่ของสะสม ไม่ใช่คนคนหนึ่งที่มีขอบเขตส่วนตัว
3. พฤติกรรมของแม่ที่ไปทำกับคนอื่น (เหตุการณ์ล่าสุด)
ล่าสุดไปล่องแพกับญาติ ซึ่งเป็นญาติที่ไม่สนิทและแทบไม่เคยเจอกันเลย เขามีลูกอายุ 8 ขวบ ตัวเล็ก ๆ จ้ำม้ำน่ารัก พอแม่เราเห็นปุ๊บ แม่เดินเข้าไปจับพุง ลูบหัว จับแขนจับมือเด็กคนนั้นทันที
ในมุมของเราที่มองอยู่ เรารู้สึกขยะแขยงและรังเกียจพฤติกรรมนี้มาก เพราะเรารู้ดีว่าเด็กอายุแค่นั้นเขาไม่รู้หรอกว่าชอบหรือไม่ชอบ หรือต่อให้ไม่ชอบ เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไง มันเหมือนเด็กโดน "ข่มขืนทางใจ" ทำได้แค่ร้องหรือขัดขืนเบา ๆ ในใจเขาอาจจะไม่โอเคแต่ไม่รู้ว่าต้องพูดออกมายังไง สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กก้าวร้าวโดยที่พ่อแม่ไม่รู้ตัว แล้วก็ถูกด่า ถูกว่า
จากนั้นค่ะ เราเลยเตือนแม่เรื่องสิทธิ์ส่วนบุคคล ว่าไม่ควรไปจับตัวคนอื่นมั่วซั่ว แต่แม่กลับตอบประชดเรามาว่า "งั้นต่อจากนี้คงไม่ต้องออกไปไหนกันแล้ว" ซึ่งเรามองว่ามันไม่เกี่ยวกับประเด็นที่คุยกันเลย
4. สิ่งที่เราอยากตั้งคำถามและเตือนสติสังคม
เรามองว่าในสังคมยุคนี้ มันอันตรายมาก เราควรสอนเด็ก ๆ ให้รู้ว่า นอกจากพ่อแม่แล้ว ไม่ควรเดินไปให้ใครกอดหรือหอมง่าย ๆ และผู้ใหญ่ก็ควรมีวุฒิภาวะมากพอที่จะไม่ไปแตะต้องตัวลูกคนอื่นตามใจชอบ
เรามองว่าพอเด็กโตขึ้นถึงระยะเวลาหนึ่งถ้าเขาไม่อยากให้กอดให้หอมแล้ว ก็อย่าไปบังคับขืนใจเขาเลยค่ะ มันไม่โอเคจริง ๆ พอพูดออกไปก็กลายเป็นว่ากลายเป็นคนก้าวร้าว อกตัญญู เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จับแค่นี้ทำเป็นหวงตัว
มุมมองเรานะคะ ไม่สำคัญว่าเป็นญาติผู้ใหญ่คนไหน พ่อแม่หรือจะมีพระคุณประเสริฐล้นฟ้ายังไง การเคารพร่างกายของผู้อื่นและควบคุมการแสดงออกจะบ่งบอกถึงวุฒิภาวะมาก ๆ ค่ะ และอยากให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่องนี้ด้วยกันว่าการสัมผัสตัวคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ว่าจะหยอกล้อหรือแกล้งเล่น มันไม่ตลกเลยค่ะ
ลองคิดในมุมกลับกันว่าคุณอยู่ในห้าง แล้วจู่ ๆ มีชายแก่หัวล้านเดินมาหอมแก้ม กอด ดมหัว หรือหญิงแก่เดินมาสัมผัสตัว หรือต่อให้ไม่ใช่ผู้สูงอายุ จะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หรือเป็นคนอายุเท่าไหร่ หน้าตาแบบไหน จู่ ๆ มาจับ สัมผัสตัวคุณ
“ไม่มีทางยอมรับได้”
ทุกคนมองเรื่องนี้ยังไงกันบ้างคะ? เราแปลกไหมที่มีมุมมองแบบนี้ แล้วเราควรรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดีคะ? ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้าค่ะ
อึดอัดมากค่ะ แม่ชอบลวนลามร่างกายและละเมิดหนู
1. ปมในใจตอนเด็ก และแนวคิดเรื่อง "สิทธิ์ในร่างกาย"
ตั้งแต่เด็ก ๆ เราเป็นคนไม่ชอบให้ผู้ใหญ่คนไหนมาจับมือ มาหอมแก้มเลยค่ะ ถ้าร้องขัดขืนก็จะโดนด่า ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้ มันกลายเป็นปมในใจจนเราไม่ชอบพวกผู้ใหญ่เลย
พอโตมาเราเลยตระหนักรู้มาก ๆ ว่า
"ร่างกาย มือ สมอง มันคือของเรา เราต้องควบคุมดูแลมันให้ได้"
เด็กไม่ใช่ตุ๊กตา เขามีหัวใจ มีชีวิต ไม่ควรมีใครไปละเมิดทางใจหรือทางกายเขาด้วยเหตุผลว่า "เอ็นดู"
ถ้าอยากจับอยากสกินชิพ ควรไปทำกับแฟนตัวเอง กับสามีตัวเอง กับภรรยาตัวเอง หรือไปซื้อตุ๊กตามาเล่นค่ะ ไม่ใช่มาทำกับคนอื่นมั่วซั่ว มันไม่โอเคจริง ๆ สำหรับการถูกละเมิดร่างกาย
2. พฤติกรรมของแม่ที่ทำกับเรา (ทั้งละเมิดร่างกายและพื้นที่ส่วนตัว)
แม่เราเป็นคนชอบสกินชิพมากกกก แต่เป็นการสกินชิพที่ไม่เคารพสิทธิ์คนอื่นเลย
ตอนเราอายุ 12-13 ปี เริ่มโตเป็นสาวและมีห้องนอนส่วนตัว พอเราล็อคห้องนอน แม่เปิดไม่ได้ แม่จะมาตะโกนด่าเราด้วยถ้อยคำเสียหายหน้าห้อง เช่น
"อิตัว มีความลับกับกูเหรอ กูแม่นะ ล็อคห้องทำห่าอะไร"
นอกจากนี้เวลาเดินผ่าน แม่ชอบมาจับแขน จับหลัง ตีก้นเรา พอเราบอกตรง ๆ ว่าไม่ชอบ ไม่โอเค แม่ก็เฉย ๆ แม้ตอนนี้จะทำน้อยลงแต่ก็ยังมีอยู่ ขนาดของใช้ส่วนตัวอย่าง "ผ้าเช็ดตัว" ของเรา แม่เอาไปซักให้ แต่ซักเสร็จแอบเอาไปใช้เองแล้วบอกว่า
"แค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นไร"
จนทุกวันนี้เราฝังใจจนเลิกใช้ผ้าเช็ดตัวแบบนั้นไปเลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าเราเป็นคนอคติหรือโลกแคบไปไหม แต่เรารู้สึกเหมือนแม่มองเหมือนเราเป็นแค่ของสะสม ไม่ใช่คนคนหนึ่งที่มีขอบเขตส่วนตัว
3. พฤติกรรมของแม่ที่ไปทำกับคนอื่น (เหตุการณ์ล่าสุด)
ล่าสุดไปล่องแพกับญาติ ซึ่งเป็นญาติที่ไม่สนิทและแทบไม่เคยเจอกันเลย เขามีลูกอายุ 8 ขวบ ตัวเล็ก ๆ จ้ำม้ำน่ารัก พอแม่เราเห็นปุ๊บ แม่เดินเข้าไปจับพุง ลูบหัว จับแขนจับมือเด็กคนนั้นทันที
ในมุมของเราที่มองอยู่ เรารู้สึกขยะแขยงและรังเกียจพฤติกรรมนี้มาก เพราะเรารู้ดีว่าเด็กอายุแค่นั้นเขาไม่รู้หรอกว่าชอบหรือไม่ชอบ หรือต่อให้ไม่ชอบ เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไง มันเหมือนเด็กโดน "ข่มขืนทางใจ" ทำได้แค่ร้องหรือขัดขืนเบา ๆ ในใจเขาอาจจะไม่โอเคแต่ไม่รู้ว่าต้องพูดออกมายังไง สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กก้าวร้าวโดยที่พ่อแม่ไม่รู้ตัว แล้วก็ถูกด่า ถูกว่า
จากนั้นค่ะ เราเลยเตือนแม่เรื่องสิทธิ์ส่วนบุคคล ว่าไม่ควรไปจับตัวคนอื่นมั่วซั่ว แต่แม่กลับตอบประชดเรามาว่า "งั้นต่อจากนี้คงไม่ต้องออกไปไหนกันแล้ว" ซึ่งเรามองว่ามันไม่เกี่ยวกับประเด็นที่คุยกันเลย
4. สิ่งที่เราอยากตั้งคำถามและเตือนสติสังคม
เรามองว่าในสังคมยุคนี้ มันอันตรายมาก เราควรสอนเด็ก ๆ ให้รู้ว่า นอกจากพ่อแม่แล้ว ไม่ควรเดินไปให้ใครกอดหรือหอมง่าย ๆ และผู้ใหญ่ก็ควรมีวุฒิภาวะมากพอที่จะไม่ไปแตะต้องตัวลูกคนอื่นตามใจชอบ
เรามองว่าพอเด็กโตขึ้นถึงระยะเวลาหนึ่งถ้าเขาไม่อยากให้กอดให้หอมแล้ว ก็อย่าไปบังคับขืนใจเขาเลยค่ะ มันไม่โอเคจริง ๆ พอพูดออกไปก็กลายเป็นว่ากลายเป็นคนก้าวร้าว อกตัญญู เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จับแค่นี้ทำเป็นหวงตัว
มุมมองเรานะคะ ไม่สำคัญว่าเป็นญาติผู้ใหญ่คนไหน พ่อแม่หรือจะมีพระคุณประเสริฐล้นฟ้ายังไง การเคารพร่างกายของผู้อื่นและควบคุมการแสดงออกจะบ่งบอกถึงวุฒิภาวะมาก ๆ ค่ะ และอยากให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่องนี้ด้วยกันว่าการสัมผัสตัวคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ว่าจะหยอกล้อหรือแกล้งเล่น มันไม่ตลกเลยค่ะ
ลองคิดในมุมกลับกันว่าคุณอยู่ในห้าง แล้วจู่ ๆ มีชายแก่หัวล้านเดินมาหอมแก้ม กอด ดมหัว หรือหญิงแก่เดินมาสัมผัสตัว หรือต่อให้ไม่ใช่ผู้สูงอายุ จะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หรือเป็นคนอายุเท่าไหร่ หน้าตาแบบไหน จู่ ๆ มาจับ สัมผัสตัวคุณ
“ไม่มีทางยอมรับได้”
ทุกคนมองเรื่องนี้ยังไงกันบ้างคะ? เราแปลกไหมที่มีมุมมองแบบนี้ แล้วเราควรรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดีคะ? ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้าค่ะ