เครียดมากเลยค่ะ อยากเลิกมีความคิดแย่ๆกับตัวเอง แต่ทำไม่ได้ซักที

ปีนี้เราอายุ20ปีค่ะ เป็นนักศึกษามหาลัยชั้นนำของประเทศ แต่ตอนนี้กำลังจะซิ่วออกมาเรียนใกล้ๆบ้าน เริ่มแรกเกิดจากปีที่แล้วเข้ามาเรียนที่กรุงเทพค่ะ ทำให้เราต้องไกลบ้านมากๆซึ่งเราก็เป็นคนติดบ้านอยู่แล้ว เราเลยรู้สึกไม่มั่นใจว่าที่เราตัดสินใจมาเรียนที่นี่มันดีรึเปล่า บวกกับฐานะทางครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก แค่พอมีพอใช้ แต่ค่าเทอมของเราค่อนข้างสูง ค่าหอ ค่าครองชีพในกรุงเทพก็สูง และคนใกล้ชิดก็มองว่าคณะที่เราเรียนมันมองดูไม่เห็นปลายทางซักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อเราตัดสินใจไปเรียนแล้วทุกคนก็ไม่ห้าม เริ่มแรกเหมือนจะดีค่ะ แต่สุดท้ายเราก็เริ่มรู้สึกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของเรา เราเริ่มมีความคิดแย่ๆกับตัวเอง คิดว่าตัวเองไม่ดีพอ คิดว่าตัวเองทำให้ครอบครัวผิดหวัง คิดว่าตัวเองเกิดมาทำให้ทุกคนในครอบครัวลำบาก เริ่มรู้สึกว่าเสียใจที่ตื่นมาแล้วยังมีลมหายใจอยู่ เราเรียนได้แค่1เทอมเราจึงตัดสินใจบอกกับทางครองครัวค่ะ เพราะเรารู้สึกว่าถ้าเรายังทนอยู่เราต้องแย่แน่ๆ ที่บ้านก็เข้าใจนะคะ เค้าให้เรากลับมาอยู่บ้านและเตรียมตัวสอบใหม่ในปี62นี้ ตอนกลับมาอยู่บ้านเราดีขึ้นมากๆ เริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง เริ่มมีรอยยิ้ม ร้องไห้น้อยลง เริ่มมีความสุขกับชีวิต และตอนนี้เราก็สอบติดในมหาวิทยาลัยใกล้ๆบ้านค่ะ ซึ่งทุกๆอย่างดูเหมือนจะดีนะคะ แต่พอใกล้วันรายงานตัว ใกล้จะต้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ใหม่ ความรู้สึกเดิมๆมันก็กลับมา เราเริ่มรู้สึกกลัว เราเริ่มร้องไห้บ่อยๆวันละหลายๆครั้ง เริ่มรู้สึกว่าไม่อยากจะตื่นมารับรู้อะไรอีกแล้ว รู้สึกว่าที่ทุกคนต้องลำบากก็เพราะเรา ถ้าไม่มีเราทุกคนในครอบครัวคงจะมีความสุขกว่านี้ แต่เราไม่เคยพูดความรู้สึกเหล่านี้ให้คนที่บ้านฟังนะคะ เราไม่กล้าพอจริงๆ เรารู้ว่าสิ่งที่เราเป็นมันทำให้เราแย่ แต่เราก็หลุดออกมาจากมันไม่ได้ซักที เคยคิดจะปรึกษาแพทย์ค่ะ แต่ด้วยปัจจัยหลายๆอย่างทำให้เราไม่สะดวก จุดประสงค์ของกระทู้นี้ คืออยากระบายสิ่งที่พูดกับใครไม่ได้ค่ะ และต้องการคำแนะนำ รวมๆระยะเวลาที่เราต้องเป็นแบบนี้ก็เกือบ1ปีแล้ว เราอยากหลุดออกไปจากความคิดแบบนี้ซักที และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ใหม่ได้แบบมีความสุขอีกครั้งค่ะ

ปล.กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก อาจจะเรียบเรียงและเขียนงงๆ เพราะเขียนไปร้องไห้ไปค่ะ