สวัสดีคะ หนูอายุ15 หนูย้ายมา ตจว เพราะมีเหตุผลที่ว่าจะมาดูเเลปู่เเละย่าค่ะ เพราะช่วงนั้นปู่ไม่ค่อยสบาย หนูย้ายมาตอน ม1 ค่ะ ซึ่งมาปีเเรกรู้เรื่องเลยค่ะ อะไรที่เราตั้งใจจะทำคือทำไม่ได้ หนูโดนบังคับ โดนใช้สายตามองเหยียดหยาม จนหนูอยากร้องบอกว่า นี่หลานนะ สายตาของท่านทั้งสองเหมือนไม่ยินดีที่จะให้มาเลยค่ะ ปรกติหนูเป็นคนกลัวปู่กบัวย่าอยู่เเล้ว เเต่ไม่เชิงว่ากลัวหรอกค่ะ เเค่เกรงใจส่ะมากกว่า ตอนเด็กๆเท่าที่หนูจำความได้ หนูจะอยู่เเต่กับเเม่เเละยายค่ะ เพราะตอนเด็กๆพ่อเเม่หนูทะเลาะกันทุกวัน บ่อยครั้งๆๆๆ จนเลิกลากันไปค่ะ หนูไม่เเน่ใจสาเหตุที่ทำให้หนูกลัวหนูเกรงใจเป็นเพราะสาเหตุที่ไม่ค่อยจะได้มาอยู่กับปู่กับย่ารึป่าว
หนูขอเข้าเรื่องทีาหนูอยากจะระบายเลยนะคะ
ตลอดระยะเวลา2-3ปีมานี่ หนูไม่มีความสุขเลย เวลาหนูทำผิดอะไรย่ามักจะด่าหนูในสิ่งที่ตัวเองคิดในสิ่งที่คัวเองเห็นเพียงเท่านั้น ประมาณว่า ก็ฉันเห็นฉันคิดเเบบนี้ฉันจะพูดเเบบนี้ ไม่ถามสักคำว่าเรื่องมันเป็นไงมาไง เวลาพูดกับหนูมองหน้าเหมือนหนูไปทำอะไรมาผิดเเบบร้ายเเรงอย่างงั้น เเต่พอกับน้อง สายตานี่นุ่มนวลเเทบจะประเคนให้ทุกๆอย่าง หนูไม่ได้อิจฉานะคะ หนูเเค่สงสัย
หนูทนมาทุกวันนี้ก็เพราะเเม่ค่ะ เเม่หนูค้าขายของไม่ดีสักเท่าไหร่ หนูอยากจะบอกให้เเม่มาพาหนูออกไปจากที่นี่สักที เเต่หนูก็ไม่กล้าที่จะพูด เพราะหนูรู้พูดออกไปจะเป็นยังไง
ปู่ย่าเพื่อนหนูดีเเทบทุกคน เเต่เปรียบกับปู่ย่าตัวเองมันคนล่ะเรื่องเลยค่ะ เขาชอบดูถูกหนู ดูถูกเเม่หนู ล่าสุดที่เกินขึ้นไม่ถึงวัน หนูกลับไปเยี่ยมเเม่ คือหนูทนไม่ไหวเเล้ว หนูอยากกลับมาหนูเลยตัดสินใจบอกเเม่ เเม่เลยบอกย่าให้ ย่าก็โทรมาว่าอย่างงั้นอย่างงี้ พูดเเบบบตามใจหนูว่าจะอยู่รึจะไปเเต่ก็มาพูดอีกว่ากลับไปอยู่กับเเม่ เเม่จะมีปัญญาส่งเหรอ จะจบป่ะม.3 ว่าหนูสารพัด หนูรู้ตัวหนูดีค่ะว่าหนูเป็นคนยังไง หนูไม่ได้ใจเเตกขนาดนั้น เขาชอบดูถูกเเม่หนู เพราะเเม่หน๊มีฐานะไม่ค่อยดี การศึกษาไม่สูงเหมือนพวกเขา บอกตรงๆเลยค่ะ. มาดูถูกเเม่หนุขนาดนี้ หนูชักจะเริ่มหมดความอดทนเต็มที
หนูอยู่กับเเม่หนูเเม่หนูให้ตื่นกี่โมงก็ได้ เเต่ต้องช่วยทำงาน ซึ่งหนูก็โอเค หนูช่วย
เเต่กับย่าให้ตื่น6โมง ซึ่งเป็นอะไรที่เเบบ ใครไม่โดนไม่รู้เลยค่ะ
ช่วงปิดเทอมหนูไปหาเเม่ทีไร เหมือนหนูได้ขึ้นสววรค์ได้ปลดปบ่อยความทุกข์ที่มี
เเม่ชอบคิดว่าหนูอยู่กับย่าหนูมีความสุขเพราะย่ามีตัง มีศักดิ์เป็นครู ซึ่งหนูก็โกหกเเม่ไปว่าหนูมีความสุข ย่าเลี้ยงหนูดีมาก เพื่อความสบายใจของเเม่ หนูยอมเก็บไว้ทั้งๆที่รู้ดีเต็มอกว่าตีวเราเองเจออะไรมาบ้าง ถ้าจะให้เล่าหนูคงเล่าไม่หมด ทุกวันนี้หนูทุกข์ใจที่พวกเขาบังคับหนู หนูกำลังจะขึ้น ม3 ตอนนี้หนูกลับมาอยู่บ้านย่าเเล้ว เพราใกล้จะเปิดเทอม ช่วงปิดเทอมหนูไปอยู่กับเเท่ตลอดค่ะ เเม่สอนให้หนูอดทน หนูก็อดทนมาได้2ปี หนูร้องไห้เกลือบทุกคืน หนูทรมาน หนูไม่มีความสุข หนูคิดถึงเเม่ หนูควรทำตัวยังไงคะ หนูกลับมาถึงคืนเเรกหนูร้องไห้คิดถึงเเม่ไม่หยุดเลยค่ะ งานบ้านหนูทำเเทบทุกอย่างเลยที่บ้านย่า หนูทรมาน หนูไม่มีความสุข หนูทำให้ขนาดนี้ทำให้ขนาดที่จะทำให้ได้ เเต่ทำไมพวกเขาไม่มอบความสุขเเก่หนู เขาห้ามหนูออกไปเล่นกับเพื่อนๆ ซึ่งเเม่ไม่เคยห้ามเเต่ถ้าไปต้องบอก กลับตอนไหนต้องบอก เวลาเหนื่อยเเม่สอนให้เหนื่อยได้เเต่ต้องสู้ เเต่ตอนนี้หนูสู้ไม่ไหว หนูคิดถึงเเม่ หนูอบากไปอยู่กับเเม่ หนูต้องทำไงคะ มันมีอีกหลายเรื่องมาก เเต่หนูกลัวคนอ่านรำคานเพรืะมันอาจวกไปเวียนมา
ปล.หนูพิมทั้งน้ำตา
ขอบคุณค่ะ ขอคำปรึกษาด้วยค่ะว่าต้องทำยังไงหนูถึงจะหายเศร้าสักที สวัสดีค่ะ😢😢😢
ไม่รู้จะระบายให้ใครฟังเเล้วคะ ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ หนูเเทบไม่ไหวเเล้ว
หนูขอเข้าเรื่องทีาหนูอยากจะระบายเลยนะคะ
ตลอดระยะเวลา2-3ปีมานี่ หนูไม่มีความสุขเลย เวลาหนูทำผิดอะไรย่ามักจะด่าหนูในสิ่งที่ตัวเองคิดในสิ่งที่คัวเองเห็นเพียงเท่านั้น ประมาณว่า ก็ฉันเห็นฉันคิดเเบบนี้ฉันจะพูดเเบบนี้ ไม่ถามสักคำว่าเรื่องมันเป็นไงมาไง เวลาพูดกับหนูมองหน้าเหมือนหนูไปทำอะไรมาผิดเเบบร้ายเเรงอย่างงั้น เเต่พอกับน้อง สายตานี่นุ่มนวลเเทบจะประเคนให้ทุกๆอย่าง หนูไม่ได้อิจฉานะคะ หนูเเค่สงสัย
หนูทนมาทุกวันนี้ก็เพราะเเม่ค่ะ เเม่หนูค้าขายของไม่ดีสักเท่าไหร่ หนูอยากจะบอกให้เเม่มาพาหนูออกไปจากที่นี่สักที เเต่หนูก็ไม่กล้าที่จะพูด เพราะหนูรู้พูดออกไปจะเป็นยังไง
ปู่ย่าเพื่อนหนูดีเเทบทุกคน เเต่เปรียบกับปู่ย่าตัวเองมันคนล่ะเรื่องเลยค่ะ เขาชอบดูถูกหนู ดูถูกเเม่หนู ล่าสุดที่เกินขึ้นไม่ถึงวัน หนูกลับไปเยี่ยมเเม่ คือหนูทนไม่ไหวเเล้ว หนูอยากกลับมาหนูเลยตัดสินใจบอกเเม่ เเม่เลยบอกย่าให้ ย่าก็โทรมาว่าอย่างงั้นอย่างงี้ พูดเเบบบตามใจหนูว่าจะอยู่รึจะไปเเต่ก็มาพูดอีกว่ากลับไปอยู่กับเเม่ เเม่จะมีปัญญาส่งเหรอ จะจบป่ะม.3 ว่าหนูสารพัด หนูรู้ตัวหนูดีค่ะว่าหนูเป็นคนยังไง หนูไม่ได้ใจเเตกขนาดนั้น เขาชอบดูถูกเเม่หนู เพราะเเม่หน๊มีฐานะไม่ค่อยดี การศึกษาไม่สูงเหมือนพวกเขา บอกตรงๆเลยค่ะ. มาดูถูกเเม่หนุขนาดนี้ หนูชักจะเริ่มหมดความอดทนเต็มที
หนูอยู่กับเเม่หนูเเม่หนูให้ตื่นกี่โมงก็ได้ เเต่ต้องช่วยทำงาน ซึ่งหนูก็โอเค หนูช่วย
เเต่กับย่าให้ตื่น6โมง ซึ่งเป็นอะไรที่เเบบ ใครไม่โดนไม่รู้เลยค่ะ
ช่วงปิดเทอมหนูไปหาเเม่ทีไร เหมือนหนูได้ขึ้นสววรค์ได้ปลดปบ่อยความทุกข์ที่มี
เเม่ชอบคิดว่าหนูอยู่กับย่าหนูมีความสุขเพราะย่ามีตัง มีศักดิ์เป็นครู ซึ่งหนูก็โกหกเเม่ไปว่าหนูมีความสุข ย่าเลี้ยงหนูดีมาก เพื่อความสบายใจของเเม่ หนูยอมเก็บไว้ทั้งๆที่รู้ดีเต็มอกว่าตีวเราเองเจออะไรมาบ้าง ถ้าจะให้เล่าหนูคงเล่าไม่หมด ทุกวันนี้หนูทุกข์ใจที่พวกเขาบังคับหนู หนูกำลังจะขึ้น ม3 ตอนนี้หนูกลับมาอยู่บ้านย่าเเล้ว เพราใกล้จะเปิดเทอม ช่วงปิดเทอมหนูไปอยู่กับเเท่ตลอดค่ะ เเม่สอนให้หนูอดทน หนูก็อดทนมาได้2ปี หนูร้องไห้เกลือบทุกคืน หนูทรมาน หนูไม่มีความสุข หนูคิดถึงเเม่ หนูควรทำตัวยังไงคะ หนูกลับมาถึงคืนเเรกหนูร้องไห้คิดถึงเเม่ไม่หยุดเลยค่ะ งานบ้านหนูทำเเทบทุกอย่างเลยที่บ้านย่า หนูทรมาน หนูไม่มีความสุข หนูทำให้ขนาดนี้ทำให้ขนาดที่จะทำให้ได้ เเต่ทำไมพวกเขาไม่มอบความสุขเเก่หนู เขาห้ามหนูออกไปเล่นกับเพื่อนๆ ซึ่งเเม่ไม่เคยห้ามเเต่ถ้าไปต้องบอก กลับตอนไหนต้องบอก เวลาเหนื่อยเเม่สอนให้เหนื่อยได้เเต่ต้องสู้ เเต่ตอนนี้หนูสู้ไม่ไหว หนูคิดถึงเเม่ หนูอบากไปอยู่กับเเม่ หนูต้องทำไงคะ มันมีอีกหลายเรื่องมาก เเต่หนูกลัวคนอ่านรำคานเพรืะมันอาจวกไปเวียนมา
ปล.หนูพิมทั้งน้ำตา
ขอบคุณค่ะ ขอคำปรึกษาด้วยค่ะว่าต้องทำยังไงหนูถึงจะหายเศร้าสักที สวัสดีค่ะ😢😢😢