สวัสดีค่ะเราเป็นเด็กคนนึงที่รู้สึกว่าเจออะไรมาเยอะมากๆอยากใช้พื้นที่นี้ในการพิมพ์ทุกๆเรื่องราวที่อยากจะพิมพ์ลงในนี้นะคะ
เราขอย้อนกลับไปในตอนเด็กตอนนั้นน่าจะอยู่ประมาณอนุบาล1-2อยู่ค่ะจำความได้ว่าเราอยู่กับปู่ย่าตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่มีพ่อแม่เรา ตากแดดดำคล้ำมาก แล้วเราก็ช่วยงานย่าตั้งแต่เราอยู่อนุบาลเลยหล่ะ ไม่ว่าจะล้างจาน ทำนู้นนี่นั้นที่ย่าให้ช่วยทำ วิ่งหนีย่าตอนจะโดนตี แล้วชีวิตตอนเด็กเราสนุกนะเราอยู่นากับปู่ย่า แถวนั้นยังไม่เจริญถนนหนทางก็เป็นดิน ตรงข้ามบ้านก็มีแต่ป่า แล้วถัดไปก้มีบ้านไม่เยอะ แต่เราอะก้มีลูกพี่ลูกน้องเล่นด้วยทุกวันนะ สนุกสุดๆ ไม่ทุกข์เลยมีไรให้กินก็กิน จนมีวันนึงเราก้รู้ว่าแม่กับพ่อไม่ได้ทิ้งเราเรามีพ่อแม่ แถมรวยด้วยนะในความคิดเราตอนเด็กอะนะ เขาพาเรามาอยู่ที่จังหวัด
นึงใกล้ๆกรุงเทพ ตอนนั้นเราเสียใจสุดๆต้องจากปู่ย่า แต่พอมาอยู่แรกๆก็ดีไปหมดเขาสอนเราอ่านหนังสือ บลาๆๆๆ แต่แล้ววันนึงมันก็เปลี่ยนไปพ่อแม่ทะเลาะกันมากขึ้นลามมาถึงเราเราโดนแม่กดดันเรื่องการเรียนต้องเรียนให้ได้ที่1 เราเป้นเด็กอะตอนนั้นเครียดกับการเรียนสุดๆกลัวไม่ได้ที่1แต่เราก็ทำได้ทุกเทอม และหลังจากนั้นแม่ก็เริ่มเป็นคนอารมณ์รุนแรง ชอบตะคอก วีน โมโห เราก็จำใจต้องทนมาตลอดเรากลายเป็นคนเงียบๆไม่กล้าแสดงออกทุกอย่าง เราไม่กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นอะไรด้วยซ้ำมันทำให้เราเป็นปม มาตลอดจากการที่แม่คิดว่าเขาสูงกว่าเก่งกว่า เราเคยคิดนะว่าเราอยากเกิดมาในครอบครัวที่รักกันแม่ที่ไม่ทำให้ลูกขายหน้า เลยทำให้เราอยากรีบโตรีบไปใช้ชีวิตโดยไม่มีใครมาบงการมากๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเราเยอะมากๆๆ เราคิดว่าเราเป็นคนที่โชคไม่ดีกับอะไรเลย เพราะมีแต่เรื่อองแย่ๆเข้ามา ……เอาหล่ะเราขี้เกียจแล้วเอาไว้แค่นี้ก่อนละกันนะ เราไม่ได้จะว่าแม่เรานะเราแค่อยากมาพิมพ์ตามความรู้สึก เราอาจจะใช้คำผิดไปบ้างอ่านเอาสนุกนะตอนนี้เราปล่อยจอยแล้ว ชีวิตมีอะไรที่ต้องเจออีกเยอะแค่นี้จิ๊บๆ
ชีวิตเรามันก็แค่นี้
เราขอย้อนกลับไปในตอนเด็กตอนนั้นน่าจะอยู่ประมาณอนุบาล1-2อยู่ค่ะจำความได้ว่าเราอยู่กับปู่ย่าตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่มีพ่อแม่เรา ตากแดดดำคล้ำมาก แล้วเราก็ช่วยงานย่าตั้งแต่เราอยู่อนุบาลเลยหล่ะ ไม่ว่าจะล้างจาน ทำนู้นนี่นั้นที่ย่าให้ช่วยทำ วิ่งหนีย่าตอนจะโดนตี แล้วชีวิตตอนเด็กเราสนุกนะเราอยู่นากับปู่ย่า แถวนั้นยังไม่เจริญถนนหนทางก็เป็นดิน ตรงข้ามบ้านก็มีแต่ป่า แล้วถัดไปก้มีบ้านไม่เยอะ แต่เราอะก้มีลูกพี่ลูกน้องเล่นด้วยทุกวันนะ สนุกสุดๆ ไม่ทุกข์เลยมีไรให้กินก็กิน จนมีวันนึงเราก้รู้ว่าแม่กับพ่อไม่ได้ทิ้งเราเรามีพ่อแม่ แถมรวยด้วยนะในความคิดเราตอนเด็กอะนะ เขาพาเรามาอยู่ที่จังหวัด
นึงใกล้ๆกรุงเทพ ตอนนั้นเราเสียใจสุดๆต้องจากปู่ย่า แต่พอมาอยู่แรกๆก็ดีไปหมดเขาสอนเราอ่านหนังสือ บลาๆๆๆ แต่แล้ววันนึงมันก็เปลี่ยนไปพ่อแม่ทะเลาะกันมากขึ้นลามมาถึงเราเราโดนแม่กดดันเรื่องการเรียนต้องเรียนให้ได้ที่1 เราเป้นเด็กอะตอนนั้นเครียดกับการเรียนสุดๆกลัวไม่ได้ที่1แต่เราก็ทำได้ทุกเทอม และหลังจากนั้นแม่ก็เริ่มเป็นคนอารมณ์รุนแรง ชอบตะคอก วีน โมโห เราก็จำใจต้องทนมาตลอดเรากลายเป็นคนเงียบๆไม่กล้าแสดงออกทุกอย่าง เราไม่กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นอะไรด้วยซ้ำมันทำให้เราเป็นปม มาตลอดจากการที่แม่คิดว่าเขาสูงกว่าเก่งกว่า เราเคยคิดนะว่าเราอยากเกิดมาในครอบครัวที่รักกันแม่ที่ไม่ทำให้ลูกขายหน้า เลยทำให้เราอยากรีบโตรีบไปใช้ชีวิตโดยไม่มีใครมาบงการมากๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเราเยอะมากๆๆ เราคิดว่าเราเป็นคนที่โชคไม่ดีกับอะไรเลย เพราะมีแต่เรื่อองแย่ๆเข้ามา ……เอาหล่ะเราขี้เกียจแล้วเอาไว้แค่นี้ก่อนละกันนะ เราไม่ได้จะว่าแม่เรานะเราแค่อยากมาพิมพ์ตามความรู้สึก เราอาจจะใช้คำผิดไปบ้างอ่านเอาสนุกนะตอนนี้เราปล่อยจอยแล้ว ชีวิตมีอะไรที่ต้องเจออีกเยอะแค่นี้จิ๊บๆ