ความรู้สึกต่อตัวเองของเรานี่ยังไงคะ

ตอนแรกเราเป็นคนร่าเริงมากมีความสุขตลอดเวลา  เวลาผ่านไปเราเริ่มรู้สึกน้อยใจแม่ เพราะเหมือนแม่จะรับฟังพี่ตลอด รักพี่มากไม่เคยใช้ทำอะไร บางทีพี่มากวนเราจนเรารู้สึกรำคาญเพราะเราไม่ตลกเล่นด้วย จนนานเข้ากวนไปเรื่อยๆ คำพูดของพี่บางคำที่พูดกับเรากระทบจิตใจมากๆ เรารู้สึกว่า เราไม่มีค่า เราไร้ค่า เราไม่มีประโยชน์ เริ่มคิดลบต่อตัวเอง บางทีคิดสะด้วยซ้ำว่า เราเกิดมาทำไมกัน เคยคิดจะฆ่าตัวตายไป1รอบเพราะคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนั้น แต่ไม่ได้ทำความคิดเหล่านี้เริ่มสะสมมาเรื่อยๆ จนเราเริ่มคิดลบต่อสังคม ต่อตัวเอง และครอบครัว เรามีอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ เริ่มทำร้ายตัวเอง ติดกัน2สัปดาห์ บางทีเราก็สู้สึกเบื่อ เบื่อมากไม่อยากทำอะไรเลย รู้สึกเหนื่อยตลอดเวลา ท้อ รู้สึกตัวเองต่ำต้อยสู้อะไรใครเขาไม่ได้  พอเราพูดก็เหมือนไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่เราเป็น
เราอยากรู้ว่าเราควรทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้คะ