เราเป็นคนนึงที่ไม่เคยมีเพื่อนสนิทเลย ทุกครั้งที่ให้ใจใครไปก็ไม่เคยได้รับสิ่งนั้น ทุกวันนี้ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด จนเบื่อหน่ายกับชีวิตแบบนี้มากๆ หันหน้าไปไหนก็ไม่มีคนให้คุยให้แลกการสนทนา กินข้าว ดูหนัง เที่ยวก็มีแต่ตนเอง บางทีมันก็น้อยเนื้อต่ำใจตนเองเหมือนกันนะ ทั้งๆที่พยายามทักทายเข้าหาตลอด แต่ทำไมไม่เคยมีใครเลย เหมือนชีวิตเกิดมาต้องอยู่อย่างเดียวดาย ทั้งๆที่เป็นคนจริงใจ เป็นที่ปรึกษาได้ตลอด พูดไปก็อยากร้องได้ ต้องตกอยู่ในความรู้สึกเคว้งแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ อายุ25 ควรเป็นวัยสดใสไหมนะ ไปไหนมาไหนมีแต่คนมาเป็นคู่ มีกลุ่มมีแก๊งสดใสร่าเริง บางทีก็อิจฉาพวกเขาจัง เห้อ น้ำตาจะไหลจริงๆ ไม่มีใครให้ทักหา ให้ชวนไปไหนใดๆ เคว้งสุดๆไปเลยความรู้สึกนี้สะสมมานานมากจริงๆ แม้จะไปฟิตเนตก็ยังต้องไปคนเดียวทำอะไรคนเดียวจะเป็นซึมเศร้าตุยแล้ว เปิดใจหาเพื่อนแล้วอะไรก็แล้วทำไมมันไม่มีนะ ทำกิจกรรมที่สนใจออกไปเจอผู้คน แต่มันก็ไม่มีเลยคนที่มองเราเป็นเพื่อนและอยากให้เราเข้าไปสนิทกับพวกเขา
คนไม่มีเพื่อน หรือไม่มีเพื่อนสนิทรู้สึกยังไงกันบ้าง