พิมพ์ในมือถือถ้ามีคำผิดหรือเว้นวรรคไม่ดีต้องขออภัยนะคะ
เข้าเรื่องเลยคือว่าพ่อเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ หมอวินิจฉัยว่างั้น แกเคยดื่มเหล้าหนักมากตั้งแต่หนุ่มๆ เคยเข้า รพ เพื่อจะเลิกแอลกอฮอล์ก็หลายครั้งจนหลังๆแกดูมีอาการแบบไม่ถึงขนาดว่าโรคจิตแต่ก็ไม่ปกติ ญาติๆเลยพาไปหาหมออีกปรากฎว่าหมอบอกเป็นซึมเศร้าน่าจะระยะเริ่มต้น คือเราก็ไม่ได้ไปด้วยนะตอนหาหมอเพราะพ่อแม่เราหย่ากันนานแล้วเราอยู่กับแม่พ่ออยู่คนเดียว แต่ก็ไปดูแลแกตลอดนะก็รับรู้มาตลอดว่าอาการเป็นไงๆ โดนอาละวาดก็บ่อยมากๆ ทีนี้พอแกรู้ตัวว่าเป็นซึมเศร้าเรารู้สึกเลยว่าแกยิ่งเรียกร้อง ยิ่งเอาแต่ใจ ยิ่งฉุนเฉียวขึ้นมาก เหมือนกับว่าเนี่ยเป็นโรคนะต้องดูแลใส่ใจฉันอย่างดีสิ เออ ก็ใช่แหละค่ะ แต่เราก็ทำงานเราดูแลทุกอย่างทั้งบ้านแม่บ้านพ่อ ไปมาๆเกือบทุกวัน แล้ววันนี้ก็โดนไปดอกนึง เพราะเมื่อวานแกบอกให้เราเอาของไปให้เราก็เตรียมแล้วล่ะแต่เราก็ต้องทำงานพอเราโทรไปแกทวงของเรายังไม่ทันได้อธิบาย แกใส่มาว่าบอกแล้วพูดไม่รู้เรื่องเหรอแล้วตัดสาย เราก็ เออ ท้อจังอะ ต้องมาเจออะไรแบบนี้บ่อยๆบางทีเราเองรึเปล่าที่ต้องไปหาจิตแพทย์เป็นรายต่อไป
แล้วเราก็สงสัยอีกอย่างคือ โรคนี้คนก็เป็นเยอะนะสิ่งที่เรารับรู้มันค่อนข้างไม่ตรงกับพ่อเราเท่าไร (ตรงนี้ถ้าเราผิดยังไงรบกวนผู้รู้ชี้แจงได้นะคะ) คือคนโรคนี้จะรู้สึกแบบไม่อยากอยู่ไรงี้ใช่ปะ บางคนหนักก็คือฆ่าตัวตาย แต่พ่อเราไม่นะแกอยู่คนเดียวตลอดถ้าคืดอยากตายคือทำได้ไปนานแล้วเคยถามแกตรงๆแกก็บอกว่าไม่กล้าทำหรอก อีกอย่างคือจะมีความรู้สึกแย่กับตัวเอง ซึมไรงี้ แต่พ่อเราก็ไม่อีกแหละจะเป็นแนวฉุนเฉียว โกรธเกรี้ยวคนอื่นมากกว่า โดยเฉพาะกับเราอย่างเรื่องที่ยก ตย ไปวันนี้ ถ้าทำดีทำตามความต้องการก็จะพูดดีมาก เคยพยายามจะลองให้เปลี่ยนหมอ ไป รพ ที่เชี่ยวชาญจริงๆก็ไม่ไป เหนื่อยใจสุดๆไปเลย
ใครที่ต้องอยู่กับป่วยโรคนี้เหมือนกันหรือคนป่วยเองก็ได้ มีอะไรแนะนำเราได้เลยนะคะ เราไม่รู้ว่าเราดูแลพ่อไม่ดีหรืออะไรตรงไหน แต่เราก็ทำดีที่สุดของเราแล้วจริงๆ วันนี้มันท้อ มันเหนื่อยใจมากจนต้องมาหาที่ระบาย ขอบคุณล่วงหน้าถ้ามีคนมารับฟังนะคะ
ขอระบาย เหนื่อยใจกับการดูแลคนเป็นโรคซึมเศร้า
เข้าเรื่องเลยคือว่าพ่อเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ หมอวินิจฉัยว่างั้น แกเคยดื่มเหล้าหนักมากตั้งแต่หนุ่มๆ เคยเข้า รพ เพื่อจะเลิกแอลกอฮอล์ก็หลายครั้งจนหลังๆแกดูมีอาการแบบไม่ถึงขนาดว่าโรคจิตแต่ก็ไม่ปกติ ญาติๆเลยพาไปหาหมออีกปรากฎว่าหมอบอกเป็นซึมเศร้าน่าจะระยะเริ่มต้น คือเราก็ไม่ได้ไปด้วยนะตอนหาหมอเพราะพ่อแม่เราหย่ากันนานแล้วเราอยู่กับแม่พ่ออยู่คนเดียว แต่ก็ไปดูแลแกตลอดนะก็รับรู้มาตลอดว่าอาการเป็นไงๆ โดนอาละวาดก็บ่อยมากๆ ทีนี้พอแกรู้ตัวว่าเป็นซึมเศร้าเรารู้สึกเลยว่าแกยิ่งเรียกร้อง ยิ่งเอาแต่ใจ ยิ่งฉุนเฉียวขึ้นมาก เหมือนกับว่าเนี่ยเป็นโรคนะต้องดูแลใส่ใจฉันอย่างดีสิ เออ ก็ใช่แหละค่ะ แต่เราก็ทำงานเราดูแลทุกอย่างทั้งบ้านแม่บ้านพ่อ ไปมาๆเกือบทุกวัน แล้ววันนี้ก็โดนไปดอกนึง เพราะเมื่อวานแกบอกให้เราเอาของไปให้เราก็เตรียมแล้วล่ะแต่เราก็ต้องทำงานพอเราโทรไปแกทวงของเรายังไม่ทันได้อธิบาย แกใส่มาว่าบอกแล้วพูดไม่รู้เรื่องเหรอแล้วตัดสาย เราก็ เออ ท้อจังอะ ต้องมาเจออะไรแบบนี้บ่อยๆบางทีเราเองรึเปล่าที่ต้องไปหาจิตแพทย์เป็นรายต่อไป
แล้วเราก็สงสัยอีกอย่างคือ โรคนี้คนก็เป็นเยอะนะสิ่งที่เรารับรู้มันค่อนข้างไม่ตรงกับพ่อเราเท่าไร (ตรงนี้ถ้าเราผิดยังไงรบกวนผู้รู้ชี้แจงได้นะคะ) คือคนโรคนี้จะรู้สึกแบบไม่อยากอยู่ไรงี้ใช่ปะ บางคนหนักก็คือฆ่าตัวตาย แต่พ่อเราไม่นะแกอยู่คนเดียวตลอดถ้าคืดอยากตายคือทำได้ไปนานแล้วเคยถามแกตรงๆแกก็บอกว่าไม่กล้าทำหรอก อีกอย่างคือจะมีความรู้สึกแย่กับตัวเอง ซึมไรงี้ แต่พ่อเราก็ไม่อีกแหละจะเป็นแนวฉุนเฉียว โกรธเกรี้ยวคนอื่นมากกว่า โดยเฉพาะกับเราอย่างเรื่องที่ยก ตย ไปวันนี้ ถ้าทำดีทำตามความต้องการก็จะพูดดีมาก เคยพยายามจะลองให้เปลี่ยนหมอ ไป รพ ที่เชี่ยวชาญจริงๆก็ไม่ไป เหนื่อยใจสุดๆไปเลย
ใครที่ต้องอยู่กับป่วยโรคนี้เหมือนกันหรือคนป่วยเองก็ได้ มีอะไรแนะนำเราได้เลยนะคะ เราไม่รู้ว่าเราดูแลพ่อไม่ดีหรืออะไรตรงไหน แต่เราก็ทำดีที่สุดของเราแล้วจริงๆ วันนี้มันท้อ มันเหนื่อยใจมากจนต้องมาหาที่ระบาย ขอบคุณล่วงหน้าถ้ามีคนมารับฟังนะคะ