คือเราเป็นเด็กคนนึงที่เกิดมาในเวลาที่พ่อแม่ไม่พร้อมพ่อแม่เรายังเรียนหนังสือกันอยู่ดันพลาดมามีเรา ตอนเด็กๆเราโตมากับสลัมพออายุประมาณ5-6ขวบก็ได้มาอยู่กับพ่อแม่จริงๆจังๆแต่แค่ปีกว่า พ่อแม่ก็แยกทางกัน
ย่าเราตัดสินใจเอาเราหนีแม่เรามาเลี้ยงที่บ้านนอก ตอนนั้นเราเองก้ยังเด้กยังไม่รู้เรื่ออะไรมาก เราอยู่กับเขาจนปัจจุบันตอนนี้เราอายุ 17 ปี แต่ในช่วงระหว่างนั้น ย่าเราเป็นคนที่โหดมาก เขาตีเราแต่ละที ก็โหดมากๆ ทั้งคำด่าอะไรสารพัด ผูกเราไว้กับเสาเอาไม้ตีบ้าง ลากเรากับพื้นดินจนถลอกบ้าง ก็ตีอยู่เป็นประจำ
พอเราโตขึ้นแกก็ไม่ได้ทำแบบเดิมแล้ว แต่คำพูดแกก็แรงด่าแรง อันนั้นสำหรับเราก็ยังดีกว่าตีเรามองว่ามันปกติสำหรับเรา เพราะตอนเด้กเราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเริ่มโตขึ้น เริ่มมีความคิด มีอยู่วันนึงเราทะเลาะกับย่าหนักมาก
จนกระทั่งย่าทนไม่ไหว เอาเราไปอยู่กับพ่อซึ่งพ่อเองก็มีแม่ใหม่อยู่แล้ว แม่ใหม่ก็เหมือนไม่ได้ชอบเรามากสักเท่าไหร่ เราก็อยู่นั้นเราก็โดนเขาด่าสารพัด ไม่ดีบ้าง ตัวปัญหาบ้าง จากนั้นเราก้คิดมาเรื่อยๆ แต่มันก็จะมีอย่คำนึง เขาบอกกับเราว่า ไม่มีใครเอาแล้ว เกิดมาสร้างแต่ปัญหา เกิดมา ทำเหี้-อะไร ตอนนั้นเรานึกถึงคำที่ย่าพูดเลย ย่าก็บอกกับเราแบบนี้ เกิดมากทำไม เราเครียดมากแค่ฟังอะไรนิดๆหน่อยได้ร้องแล้ว ร้องทั้งวันทั้งคืนแต่เราไม่ได้ร้องให้เขาเห็น
พอเราได้กลับมาหาย่าอีก เพราะยังไงก็ต้องกลับมาเรียน ที่ไปช่วงนั้นก็เพราะปิดเทอม พอผ่านมาได้สักเทอมนึงก็เป็นอีก ตอนนี้เลย เขาก็ด่าเราสารพัด
เราเหนื่อยมาก เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ที่เราเล่าอาจจะดูว่าเรายังเด้กยังมีความคิดที่ไม่ได้โตแต่ที่เราเล่ามันยังแค่นิดเดียวกับที่เราเจอมา เราเครียดเราเหนื่อยเราท้อ เขาไล่เราออกจากบ้าน ขู่บ้างจะไม่ส่งเรียน ด่าว่าไม่ได้เป็นคนทำให้เกิดมาต้องมารับผิดชอบ
ไอ่คำพวกนี้มันฝังใจเรามากๆ สำหรับเด็กคนนึง เราไม่รู้ว่าแบบนี้มันเรียกซึมเศร้าได้ไหม เราร้องไห้ทุกวันทุกคืน คิดแต่เรื่องพวกนี้ มันทรมานมาก เราคิดว่าอยากตายให้มันจบๆครอบครัวไม่ได้มีใครเข้าใจเราเลย
พอเราเป็นคนที่เก็บตัวไม่ออกไปไหน เขาก็หาว่าเราทำตัวเองให้เป็นซึมเศร้าหาทางทำให้สุขภาพแย่เพราะเราติดโทรศัพท์ แต่เขาก็ไม่เคยรับรู้เลยว่าที่หันพึ่งโซเชียลก้เพราะว่าที่บ้านไม่เคยรับฟังอะไรเลย
สุขภาพเราเองก้ไม่ได้ดีมากตั้งแต่เด้ก เราเหมือนเป้นเลือดจาง แต่เขาก้ไม่เคยพาเราไปตรวจหรือรักษา + กับการปวดท้องประจำเดือนเรา มีนทรมานมาก แทบทุกเดือนเราเหมือนคนจะตายทั้งเป็น เจ็บแบบเหมือนคนมาบีบไส้เราพยามให้มันขาด เราค่ตทรมาน เขาก็ยังหาว่าเราเป็นเพราะโทรศัพท์ เราเป็นแบบนี้มาเป็นปีแล้ว เราเองก้ไม่รุ้ว่าจะเป็นโรคอะไรเพราะเราบอกเขาเขาก็บอกเพราะเราไม่ดูแลตัวเอง
เราโครตจะเหนื่อยเลย ยิ่งคิดกับเรื่องพวกนั้นทำให้เรายิ่งคิดว่า เราไม่ควรเกิดมาจริงๆ ใครๆก็พูดว่าเป็นตัวปัญหา ตอนนี้เราเครียดมากๆ มันหยุดคิดไม่ได้เลย มันคิดอยู่ตลอดว่าหรือที่เราเป้นแบบนี้เพราะตัวเราเองเหมือนที่เขาพูด
เราไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าเหนื่อย เราน้อยใจตัวเองมากๆ น้อยใจพ่อแม่ น้อยใจเขาน้อยใจวาสนาของตัวเองที่เกิดมารันทดขนาดนี้ เราพยามไม่คิดมาเกือบปีแล้วแต่พอมันทะเลาะกันอีกเราก็อดคิดไม่ได้ เขาก็เอาแต่พูดคำเดิมๆ ว่าเราเป็นตัวปัญหา เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เราเกิดทำไมเขาต้องมาเลี้ยงเราเขาพูดกรอกหูทุกวัน เราโครตจะเครียดเลยนะ เราไม่รู้ว่ามันใหญ่หรือเล็กสำหรับใครไหม แต่สำหรับเรา มันใหญ่มากๆ มันเป็นปัญหาที่เด็กคนนึงอย่างเรามันรับไม่ไหวเลย สรุปแล้วเป็น้พราะเราหรือเปล่าที่เป็นตัวปัญหาที่เลิกคิดไม่ได้
สรุปปัญหานี้มันเป็นที่ตัวเราเองที่ผิดใช่ไหม
ย่าเราตัดสินใจเอาเราหนีแม่เรามาเลี้ยงที่บ้านนอก ตอนนั้นเราเองก้ยังเด้กยังไม่รู้เรื่ออะไรมาก เราอยู่กับเขาจนปัจจุบันตอนนี้เราอายุ 17 ปี แต่ในช่วงระหว่างนั้น ย่าเราเป็นคนที่โหดมาก เขาตีเราแต่ละที ก็โหดมากๆ ทั้งคำด่าอะไรสารพัด ผูกเราไว้กับเสาเอาไม้ตีบ้าง ลากเรากับพื้นดินจนถลอกบ้าง ก็ตีอยู่เป็นประจำ
พอเราโตขึ้นแกก็ไม่ได้ทำแบบเดิมแล้ว แต่คำพูดแกก็แรงด่าแรง อันนั้นสำหรับเราก็ยังดีกว่าตีเรามองว่ามันปกติสำหรับเรา เพราะตอนเด้กเราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเริ่มโตขึ้น เริ่มมีความคิด มีอยู่วันนึงเราทะเลาะกับย่าหนักมาก
จนกระทั่งย่าทนไม่ไหว เอาเราไปอยู่กับพ่อซึ่งพ่อเองก็มีแม่ใหม่อยู่แล้ว แม่ใหม่ก็เหมือนไม่ได้ชอบเรามากสักเท่าไหร่ เราก็อยู่นั้นเราก็โดนเขาด่าสารพัด ไม่ดีบ้าง ตัวปัญหาบ้าง จากนั้นเราก้คิดมาเรื่อยๆ แต่มันก็จะมีอย่คำนึง เขาบอกกับเราว่า ไม่มีใครเอาแล้ว เกิดมาสร้างแต่ปัญหา เกิดมา ทำเหี้-อะไร ตอนนั้นเรานึกถึงคำที่ย่าพูดเลย ย่าก็บอกกับเราแบบนี้ เกิดมากทำไม เราเครียดมากแค่ฟังอะไรนิดๆหน่อยได้ร้องแล้ว ร้องทั้งวันทั้งคืนแต่เราไม่ได้ร้องให้เขาเห็น
พอเราได้กลับมาหาย่าอีก เพราะยังไงก็ต้องกลับมาเรียน ที่ไปช่วงนั้นก็เพราะปิดเทอม พอผ่านมาได้สักเทอมนึงก็เป็นอีก ตอนนี้เลย เขาก็ด่าเราสารพัด
เราเหนื่อยมาก เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ที่เราเล่าอาจจะดูว่าเรายังเด้กยังมีความคิดที่ไม่ได้โตแต่ที่เราเล่ามันยังแค่นิดเดียวกับที่เราเจอมา เราเครียดเราเหนื่อยเราท้อ เขาไล่เราออกจากบ้าน ขู่บ้างจะไม่ส่งเรียน ด่าว่าไม่ได้เป็นคนทำให้เกิดมาต้องมารับผิดชอบ
ไอ่คำพวกนี้มันฝังใจเรามากๆ สำหรับเด็กคนนึง เราไม่รู้ว่าแบบนี้มันเรียกซึมเศร้าได้ไหม เราร้องไห้ทุกวันทุกคืน คิดแต่เรื่องพวกนี้ มันทรมานมาก เราคิดว่าอยากตายให้มันจบๆครอบครัวไม่ได้มีใครเข้าใจเราเลย
พอเราเป็นคนที่เก็บตัวไม่ออกไปไหน เขาก็หาว่าเราทำตัวเองให้เป็นซึมเศร้าหาทางทำให้สุขภาพแย่เพราะเราติดโทรศัพท์ แต่เขาก็ไม่เคยรับรู้เลยว่าที่หันพึ่งโซเชียลก้เพราะว่าที่บ้านไม่เคยรับฟังอะไรเลย
สุขภาพเราเองก้ไม่ได้ดีมากตั้งแต่เด้ก เราเหมือนเป้นเลือดจาง แต่เขาก้ไม่เคยพาเราไปตรวจหรือรักษา + กับการปวดท้องประจำเดือนเรา มีนทรมานมาก แทบทุกเดือนเราเหมือนคนจะตายทั้งเป็น เจ็บแบบเหมือนคนมาบีบไส้เราพยามให้มันขาด เราค่ตทรมาน เขาก็ยังหาว่าเราเป็นเพราะโทรศัพท์ เราเป็นแบบนี้มาเป็นปีแล้ว เราเองก้ไม่รุ้ว่าจะเป็นโรคอะไรเพราะเราบอกเขาเขาก็บอกเพราะเราไม่ดูแลตัวเอง
เราโครตจะเหนื่อยเลย ยิ่งคิดกับเรื่องพวกนั้นทำให้เรายิ่งคิดว่า เราไม่ควรเกิดมาจริงๆ ใครๆก็พูดว่าเป็นตัวปัญหา ตอนนี้เราเครียดมากๆ มันหยุดคิดไม่ได้เลย มันคิดอยู่ตลอดว่าหรือที่เราเป้นแบบนี้เพราะตัวเราเองเหมือนที่เขาพูด
เราไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าเหนื่อย เราน้อยใจตัวเองมากๆ น้อยใจพ่อแม่ น้อยใจเขาน้อยใจวาสนาของตัวเองที่เกิดมารันทดขนาดนี้ เราพยามไม่คิดมาเกือบปีแล้วแต่พอมันทะเลาะกันอีกเราก็อดคิดไม่ได้ เขาก็เอาแต่พูดคำเดิมๆ ว่าเราเป็นตัวปัญหา เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เราเกิดทำไมเขาต้องมาเลี้ยงเราเขาพูดกรอกหูทุกวัน เราโครตจะเครียดเลยนะ เราไม่รู้ว่ามันใหญ่หรือเล็กสำหรับใครไหม แต่สำหรับเรา มันใหญ่มากๆ มันเป็นปัญหาที่เด็กคนนึงอย่างเรามันรับไม่ไหวเลย สรุปแล้วเป็น้พราะเราหรือเปล่าที่เป็นตัวปัญหาที่เลิกคิดไม่ได้