แก้ไข
คือ.... ตอนนี้ รู้สึก มีการตั้งคำถามในสมองตัวเองเยอะมาก ทำงานมาจะครบโปร หัวหน้าเรียกไปคุยแค่ว่า คุณสมบัติ ไม่โอเค และต่อด้วยให้โอกาสเราเขียนใบลาออก 5555555555555555 อยากหัวเราะเป็นภาษาอาหรับพี่น้อง คือทำงานมา ก็หลายที่ เป็น 10 ปี แต่ละที่องค์กรก็ขนาดใหญ่ๆทั้งนั้น อย่าว่าแต่คำว่าผ่านโปรเลย เราจะถูก ผจก. หัวหน้างานเรา ว่าเราหัวดี เรียนรู้งานเร็ว พอมาเจอคำพวกนี้ เรารู้สึกจุก จริงๆ มานั่งนึก นอนนึก ฝันนึก ทุกอย่างนึก คือทำงานที่ปัจจุบันเนี่ย มาจะครบสี่เดือน นายสั่งให้ทำอะไร ไม่เคยแย้ง ไม่เคยบอกว่าทำไม่ได้ ทำไม่เป็น ทั้งๆที่บางอย่างก็ไม่เคยทำมาก่อน เราจะเป็นคนที่ ค่ะ ค่ะ ค่ะ ตลอดเลย และทำให้เขาได้ตลอด ให้ความร่วมมือทุกเรื่อง ถึงไหนถึงกัน ดึกดื่นแค่ไหน ไกลแค่ไหน ก็ไป ทุกกิจกรรม ไม่เคยไม่มีเรา คนในแผนกลา ไปไม่ได้ ติดโร่นนี่นั่น ไม่เป็นไร แต่ถ้าเรามีอะไรนิดหน่อย มันคือเรื่องใหญ่ ทุกคนจับตามอง จุดเด่น เยอะไม่มอง มองจุดด้อยและพร้อมจะเล่นงาน เราจะออกตั้งแต่ 2 เดือนแรกแล้วนะ แต่เราบอกตัวเองให้สู้กับปากคน กับพวกความคิดคับแคบ เราไม่เคยไปมีเรื่องมีราวกับใคร ไม่เคยหน้าบึ้งตึงใส่ใคร เราเป็นพวกหน้ายิ้มตลอด แต่จะมีคนในแผนกคนนึง ที่อายุมากกว่า ยุมาก่อน 2 ปี เป็นคนประเภทป้า เรื่องเยอะ เรื่องมาก ทุกคนในแผนกแม้แต่ ผจก. ก็ไม่ชอบ นางชอบแสดงฤทธิ์เดช และนางก็เป็นเด็ก ผอ. ผอ. เคยพูด กับ ผจก. ว่า เขาเอ็นดูเด็กคนนี้ ผจก. ก็เข้ามาใหม่พร้อมเรา เอาอิป้านี้ไม่อยู่จ้า นางจะคอยรายงาน พฤติกรรมของคนในแผนกให้ ผอ. ประจำ คิดดูว่า เนื้อหาที่นางป้อน ผอ. เกี่ยวกับตัวเรา ติดลบแบบ ไม่ได้ผุดได้เกิด นี่ ผจก. มาบอกนะ ผจก. ก็เคยโดน ผอ. เรียกไปด่าจ้า เรื่องอิป้าคนนี้เพราะเคยมีเรื่องกัน ผจก. ก็เลยนิ่ง ตั้งแต่นั้นมานางก็เปลี่ยนไป ประมานว่า ฉันก็เอาตัวฉันให้รอดก่อน 555 อันนี้ก็ไม่ได้ว่ากัน ต่างก็รักตัวเองทั้งนั้น แต่คืออะไร 2 เดือนหลัง เราก็ปกติทุกอย่าง เริ่มรุ้จักคนมากขึ้น พูดคุยกับแผนกต่างๆ มากขึ้น ยิ้มแย้มคุยกับทุกคนได้ เข้ากับคนอื่นๆได้ เพราะปกติเราเป็นคน ฮาๆคุยเก่ง ขำเก่ง เข้ากับคนอื่นเก่ง งานที่ปล่อยให้ทำก็ทำได้ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน ไม่เคยให้ใครมาคอยแก้งานให้ งานที่สั่งได้ก่อนเวลาเสมอ แต่ยอมรับหลังๆเรามองหางานใหม่ เพราะเรารู้สึกไม่โอเคกับที่นี่ มันไม่ใช่แค่เรื่องใดเรื่องนึง แต่ที่นี่มันทุกเรื่องเลยที่เราไม่ชอบ ในองค์กรแห่งนี้ทั้งการบริหารงาน คนในองค์กรส่วนมากความคิดคับแคบ ผู้บริหารก็งก 55 บอกไม่ถูก แย่อ่ะ แทบทุกเรื่องเราเคยพูดนะว่า คนอื่นๆเขาอยู่ที่นี่ไปเพื่ออะไร ผจก. ยังเคยพูดเลยว่า ถ้ามีที่ไป ไปเถอะ เรามีความสามารถพอ แต่ตอนนั้น เราแค่กะว่าเราจะทนให้ครบโปร ก็จะไป ไม่เคยคิดจิงๆว่าจะไม่ผ่าน เพราะงานที่มอบหมายเราเต็มที่เเละทำออกมาไม่เคยมีปันหาทุกครั้ง มีบ้างจุดเล็กน้อยคนเราที่ผิดพลาดแต่ก็แก้ได้ จนเพื่อนในแผนกอีกคนบอก อย่าโทษตัวเองเลย ก็รู้ๆยุที่นี่เป็นยังไง แต่เราก็เสียเซลล์ ป่ะ มันจุก แบบไม่ทันตั้งตัว เหอๆ มันทำให้เรารุ้ว่า คนที่ไม่ชอบเราแต่เริ่มต้น ยังไงมันก็ไม่มีทางชอบเราหรือมองเราดีขึ้น ถึงแม้เราจะทำอะไรๆให้เห็นก็เถอะ จากที่เคยเจอมา การไม่ผ่านโปรมันค่อนข้างมีรายละเอียดเยอะ งานทำไม่ได้ เพื่อนเดือดร้อน แบ่งงานกันไปทำ งานโหลด เข้ากับคนอื่นไม่ได้ มีปันหา ควบคุมอารมไม่ได้ เยอะแยะไปหมด แต่ที่นี่คือ ฉันไม่ชอบคุณ จบ!! ไม่ผ่าน 55 วันนี้บอกตัวเองว่า เราไม่ได้เสียใจนะที่ไม่ได้ทำที่นี่ แต่ที่เครียดที่ไม่โอเคคือ ที่นี่สร้างความกดดันให้กับตัวเราเองมาก สร้างปมที่ว่าเราไม่ผ่าน และดูถูกเราสุดๆ แต่ก็พยายามมองในแง่ดีคือ ให้โอกาสตัวเองไปเจอสิ่งที่ดีกว่า และทำให้เห็นว่า เราทำได้ !!!มาเล่าสู่กันฟัง แบบอัดอั้น มาก ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
เคยไหม ไม่ผ่านโปร รู้สึก ขำตัวเอง งงๆ งวยๆ งึมๆ จุกๆ 555
คือ.... ตอนนี้ รู้สึก มีการตั้งคำถามในสมองตัวเองเยอะมาก ทำงานมาจะครบโปร หัวหน้าเรียกไปคุยแค่ว่า คุณสมบัติ ไม่โอเค และต่อด้วยให้โอกาสเราเขียนใบลาออก 5555555555555555 อยากหัวเราะเป็นภาษาอาหรับพี่น้อง คือทำงานมา ก็หลายที่ เป็น 10 ปี แต่ละที่องค์กรก็ขนาดใหญ่ๆทั้งนั้น อย่าว่าแต่คำว่าผ่านโปรเลย เราจะถูก ผจก. หัวหน้างานเรา ว่าเราหัวดี เรียนรู้งานเร็ว พอมาเจอคำพวกนี้ เรารู้สึกจุก จริงๆ มานั่งนึก นอนนึก ฝันนึก ทุกอย่างนึก คือทำงานที่ปัจจุบันเนี่ย มาจะครบสี่เดือน นายสั่งให้ทำอะไร ไม่เคยแย้ง ไม่เคยบอกว่าทำไม่ได้ ทำไม่เป็น ทั้งๆที่บางอย่างก็ไม่เคยทำมาก่อน เราจะเป็นคนที่ ค่ะ ค่ะ ค่ะ ตลอดเลย และทำให้เขาได้ตลอด ให้ความร่วมมือทุกเรื่อง ถึงไหนถึงกัน ดึกดื่นแค่ไหน ไกลแค่ไหน ก็ไป ทุกกิจกรรม ไม่เคยไม่มีเรา คนในแผนกลา ไปไม่ได้ ติดโร่นนี่นั่น ไม่เป็นไร แต่ถ้าเรามีอะไรนิดหน่อย มันคือเรื่องใหญ่ ทุกคนจับตามอง จุดเด่น เยอะไม่มอง มองจุดด้อยและพร้อมจะเล่นงาน เราจะออกตั้งแต่ 2 เดือนแรกแล้วนะ แต่เราบอกตัวเองให้สู้กับปากคน กับพวกความคิดคับแคบ เราไม่เคยไปมีเรื่องมีราวกับใคร ไม่เคยหน้าบึ้งตึงใส่ใคร เราเป็นพวกหน้ายิ้มตลอด แต่จะมีคนในแผนกคนนึง ที่อายุมากกว่า ยุมาก่อน 2 ปี เป็นคนประเภทป้า เรื่องเยอะ เรื่องมาก ทุกคนในแผนกแม้แต่ ผจก. ก็ไม่ชอบ นางชอบแสดงฤทธิ์เดช และนางก็เป็นเด็ก ผอ. ผอ. เคยพูด กับ ผจก. ว่า เขาเอ็นดูเด็กคนนี้ ผจก. ก็เข้ามาใหม่พร้อมเรา เอาอิป้านี้ไม่อยู่จ้า นางจะคอยรายงาน พฤติกรรมของคนในแผนกให้ ผอ. ประจำ คิดดูว่า เนื้อหาที่นางป้อน ผอ. เกี่ยวกับตัวเรา ติดลบแบบ ไม่ได้ผุดได้เกิด นี่ ผจก. มาบอกนะ ผจก. ก็เคยโดน ผอ. เรียกไปด่าจ้า เรื่องอิป้าคนนี้เพราะเคยมีเรื่องกัน ผจก. ก็เลยนิ่ง ตั้งแต่นั้นมานางก็เปลี่ยนไป ประมานว่า ฉันก็เอาตัวฉันให้รอดก่อน 555 อันนี้ก็ไม่ได้ว่ากัน ต่างก็รักตัวเองทั้งนั้น แต่คืออะไร 2 เดือนหลัง เราก็ปกติทุกอย่าง เริ่มรุ้จักคนมากขึ้น พูดคุยกับแผนกต่างๆ มากขึ้น ยิ้มแย้มคุยกับทุกคนได้ เข้ากับคนอื่นๆได้ เพราะปกติเราเป็นคน ฮาๆคุยเก่ง ขำเก่ง เข้ากับคนอื่นเก่ง งานที่ปล่อยให้ทำก็ทำได้ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน ไม่เคยให้ใครมาคอยแก้งานให้ งานที่สั่งได้ก่อนเวลาเสมอ แต่ยอมรับหลังๆเรามองหางานใหม่ เพราะเรารู้สึกไม่โอเคกับที่นี่ มันไม่ใช่แค่เรื่องใดเรื่องนึง แต่ที่นี่มันทุกเรื่องเลยที่เราไม่ชอบ ในองค์กรแห่งนี้ทั้งการบริหารงาน คนในองค์กรส่วนมากความคิดคับแคบ ผู้บริหารก็งก 55 บอกไม่ถูก แย่อ่ะ แทบทุกเรื่องเราเคยพูดนะว่า คนอื่นๆเขาอยู่ที่นี่ไปเพื่ออะไร ผจก. ยังเคยพูดเลยว่า ถ้ามีที่ไป ไปเถอะ เรามีความสามารถพอ แต่ตอนนั้น เราแค่กะว่าเราจะทนให้ครบโปร ก็จะไป ไม่เคยคิดจิงๆว่าจะไม่ผ่าน เพราะงานที่มอบหมายเราเต็มที่เเละทำออกมาไม่เคยมีปันหาทุกครั้ง มีบ้างจุดเล็กน้อยคนเราที่ผิดพลาดแต่ก็แก้ได้ จนเพื่อนในแผนกอีกคนบอก อย่าโทษตัวเองเลย ก็รู้ๆยุที่นี่เป็นยังไง แต่เราก็เสียเซลล์ ป่ะ มันจุก แบบไม่ทันตั้งตัว เหอๆ มันทำให้เรารุ้ว่า คนที่ไม่ชอบเราแต่เริ่มต้น ยังไงมันก็ไม่มีทางชอบเราหรือมองเราดีขึ้น ถึงแม้เราจะทำอะไรๆให้เห็นก็เถอะ จากที่เคยเจอมา การไม่ผ่านโปรมันค่อนข้างมีรายละเอียดเยอะ งานทำไม่ได้ เพื่อนเดือดร้อน แบ่งงานกันไปทำ งานโหลด เข้ากับคนอื่นไม่ได้ มีปันหา ควบคุมอารมไม่ได้ เยอะแยะไปหมด แต่ที่นี่คือ ฉันไม่ชอบคุณ จบ!! ไม่ผ่าน 55 วันนี้บอกตัวเองว่า เราไม่ได้เสียใจนะที่ไม่ได้ทำที่นี่ แต่ที่เครียดที่ไม่โอเคคือ ที่นี่สร้างความกดดันให้กับตัวเราเองมาก สร้างปมที่ว่าเราไม่ผ่าน และดูถูกเราสุดๆ แต่ก็พยายามมองในแง่ดีคือ ให้โอกาสตัวเองไปเจอสิ่งที่ดีกว่า และทำให้เห็นว่า เราทำได้ !!!มาเล่าสู่กันฟัง แบบอัดอั้น มาก ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคะ