ช่วยแปลบทอิศรญาณภาษิต

กิ่งไม้เรียวหนามหนาศิลาหัก
เห็นเสียบปักอยู่ที่ทางกลางสถาน
หยิบทิ้งเสียบุญหนักหนาอย่าขี้คร้าน
ทำไปนานแล้วก็ก้างไม่ค้างคอ
ถือตำรามากนักขี้มักกรอบ
มิเสียชอบขัดสนจนจอนจ่อ
ออกชื่อบาปครางฮือทำมืองอ
ไม่นึกฉ้อส่อเสียดเบียดเบียนใคร

ขอด่วนนจ้า