สวัสดีเพื่อนๆในพันทิปทุกคนนะคะ เรามีข้อสงสัยโครซึมเศร้ามันจะหายไปเองได้จริงๆหรอ
>>> ยังไม่เคยไปพบจิตแพทย์นะคะแต่ก็เคยคิดค่ะว่าจะไปแต่ก็ไม่ได้ไปตอนนั้นยังเรียนอยู่ ปี3 ค่ะ เป็นเรื่องทั่วไปของวัยรุ่นนั้นคือเรื่องความรัก แต่ของเราพิเศษหน่อยมันมากกว่าคำว่าอกหัก .... ช่วงนั้นจะมีเพื่อนมาอยู่ด้วยเกือบ 24. ชม กลัวเราคิดฆ่าตัวตายเรื่องค่อนข้างร้ายแรงเลยค่ะ กว่าจะผ่านมันมาได้ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร ทั้งออกกำลัง ต่อยมวย ฟังธรรมมะ บราๆ ที่จำทำให้สุขภาพจิตเราดีขึ้นในระยะเดือนแรกมันก็ดีขึ้นนะคะ แต่เราสังเกตุว่าตัวเองเริ่มไม่ปกติคือเราจะจะร้องไห้ก่อนมีประจำเดือนสัก 1-2 อาทิตย์ มันเป็นแบบนี้ได้มา 2-3 เดือน ชอบนึกถึงเหตุการณ์เก่าๆ นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้บ้าง เราเลยหาข้อมูลใน Google มันเป็นโรคหนึ่ง ก็จำไม่ได้ว่าเป็นโรคอะไร แต่ควรไปพบแพทย์เพื่อทำการรักษา แต่เราคิดว่าเราบำบัดตัวเองได้จนอาการดีขึ้นตามลำดับเกือบๆปีเลยค่ะ
>>> ปัจจุบันเราเรียนจบแล้วนะคะเพิ่งจบตอนเดือนพฤษภาคมนี้เอง ชีวิตหลังเรียนจบเราไม่ได้แฮปปี้เหมือนเพื่อนๆหรอกนะคะ พอเราเรียนจบแม่ดันมาป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงและพี่สาวก็ต้องปิดร้านมาดูแลแม่ซึ่งหัวหน้าหลักของครอบครัวตอนนั้นเราก็ยังอยู่บ้านนะยังไม่ได้ออกมาทำงานก็ยังช่วงดูแลคุณแม่อยู่ แต่พอมาถึงจุดหนึ่งค่าใช้จ่ายสูงขึ้นเรื่อยๆและไม่มีใครทำงาน 2 พี่น้องนี่ต้องมีใครคนหนึ่งออกไปทำงาน แน่นอนค่ะเป็นเราที่ออกมาทำงานเพราะแม่เอาพี่เป็นดูแลเพราะพี่เคยเป็นผู้ช่วยพยาบาลเก่ามาก่อน เรามาทำงานกับลูกพี่ลูกน้องค่ะ เป็นบริษัทเล็กๆของพี่แก่ซึ่งเป็นงานเอกสารทั่วไปเราไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไร เพราะเราจบมาใหม่เราก็อย่างทำตามความฝันของตัวเอง เราก็ต้องทำที่นี้ไปก่อนเพราะเงินมีจำกัดยังไม่สามารถที่จะออกไปอยู่คนเดียวได้ แต่ทำงานของครอบครัวมันมีความกดดัน รู้สึกอึดอัดไปหมด ใจเราไม่อยากอยู่นะความจำเป็นมันบังคับให้อยู่ เคยได้ยินคำนี้ใช้ไหมคะ คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก ตอนนี้เรากลายเป็นคนที่หาเงินเป็นเสาหลักให้กับครอบครัว มันมีความกดดัน ความเครียดหลายๆอย่าง ทุกก้าวที่เราก้าวในชีวิตมีผลกับทุกคนในครอบครัว เราใช้ความอดทนสูงมากๆในการใช้ชีวิตในตอนนี้ เราไม่รู้เลยอะไรคือความสุขในตอนนี้. เรื่องย่อคร่าวๆที่มีอีกหลายๆอย่างที่ยังไม่ได้เล่าลงไป
### เรารู้ตัวว่าเราเป็นโรคนี้มานานแล้วแต่บำบัดตัวเองได้และคิดว่าตัวเองหายแล้วแน่ๆ คือทุกวันนี้เรารู้สึกไม่มีความสุขในการใช้ชีวิต ในหัวมีเรื่องการฆ่าตัวตายจะตายแบบไหนที่ทำให้ทรมานน้อยสุด คิดวนๆแบบนี้ทุกวัน มันมีความกดดันอะไรหลายๆอย่าง ช่วง 2-3 วันนี้ผ่านมา มีเรื่องที่กระทบจิตใจเราจนทำให้เราร้องไห้หนักมากและทำร้ายตัวเอง ซึ่งเราคิดว่าอาการมันหนักขึ้นเรื่อยๆ เรากลัวว่าวันไหนที่เราไม่สามารถคุมความคิดตัวเองได้เราอาจจะจากโลกนี้ไปจริงๆ หลายคนอาจจะมองว่าเห็นแก่ตัวจังทำไมคิดฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหา ปัญหาแค่นี้เอง ถ้าคุณไม่ได้มาเป็นแบบเราคุณไม่มีวันเข้าใจในการใช้ชีวิตในแต่ละวันมันยากแค่ไหนมันมีแต่ความทุกข์.
ปล.อาจจะงงๆเพราะคนเขียนก็ยังเบลอๆกับชีวิตเลยค่ะ
โรคซึมเศร้าจะหายเองได้หรือป่าว ?
>>> ยังไม่เคยไปพบจิตแพทย์นะคะแต่ก็เคยคิดค่ะว่าจะไปแต่ก็ไม่ได้ไปตอนนั้นยังเรียนอยู่ ปี3 ค่ะ เป็นเรื่องทั่วไปของวัยรุ่นนั้นคือเรื่องความรัก แต่ของเราพิเศษหน่อยมันมากกว่าคำว่าอกหัก .... ช่วงนั้นจะมีเพื่อนมาอยู่ด้วยเกือบ 24. ชม กลัวเราคิดฆ่าตัวตายเรื่องค่อนข้างร้ายแรงเลยค่ะ กว่าจะผ่านมันมาได้ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร ทั้งออกกำลัง ต่อยมวย ฟังธรรมมะ บราๆ ที่จำทำให้สุขภาพจิตเราดีขึ้นในระยะเดือนแรกมันก็ดีขึ้นนะคะ แต่เราสังเกตุว่าตัวเองเริ่มไม่ปกติคือเราจะจะร้องไห้ก่อนมีประจำเดือนสัก 1-2 อาทิตย์ มันเป็นแบบนี้ได้มา 2-3 เดือน ชอบนึกถึงเหตุการณ์เก่าๆ นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้บ้าง เราเลยหาข้อมูลใน Google มันเป็นโรคหนึ่ง ก็จำไม่ได้ว่าเป็นโรคอะไร แต่ควรไปพบแพทย์เพื่อทำการรักษา แต่เราคิดว่าเราบำบัดตัวเองได้จนอาการดีขึ้นตามลำดับเกือบๆปีเลยค่ะ
>>> ปัจจุบันเราเรียนจบแล้วนะคะเพิ่งจบตอนเดือนพฤษภาคมนี้เอง ชีวิตหลังเรียนจบเราไม่ได้แฮปปี้เหมือนเพื่อนๆหรอกนะคะ พอเราเรียนจบแม่ดันมาป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงและพี่สาวก็ต้องปิดร้านมาดูแลแม่ซึ่งหัวหน้าหลักของครอบครัวตอนนั้นเราก็ยังอยู่บ้านนะยังไม่ได้ออกมาทำงานก็ยังช่วงดูแลคุณแม่อยู่ แต่พอมาถึงจุดหนึ่งค่าใช้จ่ายสูงขึ้นเรื่อยๆและไม่มีใครทำงาน 2 พี่น้องนี่ต้องมีใครคนหนึ่งออกไปทำงาน แน่นอนค่ะเป็นเราที่ออกมาทำงานเพราะแม่เอาพี่เป็นดูแลเพราะพี่เคยเป็นผู้ช่วยพยาบาลเก่ามาก่อน เรามาทำงานกับลูกพี่ลูกน้องค่ะ เป็นบริษัทเล็กๆของพี่แก่ซึ่งเป็นงานเอกสารทั่วไปเราไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไร เพราะเราจบมาใหม่เราก็อย่างทำตามความฝันของตัวเอง เราก็ต้องทำที่นี้ไปก่อนเพราะเงินมีจำกัดยังไม่สามารถที่จะออกไปอยู่คนเดียวได้ แต่ทำงานของครอบครัวมันมีความกดดัน รู้สึกอึดอัดไปหมด ใจเราไม่อยากอยู่นะความจำเป็นมันบังคับให้อยู่ เคยได้ยินคำนี้ใช้ไหมคะ คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก ตอนนี้เรากลายเป็นคนที่หาเงินเป็นเสาหลักให้กับครอบครัว มันมีความกดดัน ความเครียดหลายๆอย่าง ทุกก้าวที่เราก้าวในชีวิตมีผลกับทุกคนในครอบครัว เราใช้ความอดทนสูงมากๆในการใช้ชีวิตในตอนนี้ เราไม่รู้เลยอะไรคือความสุขในตอนนี้. เรื่องย่อคร่าวๆที่มีอีกหลายๆอย่างที่ยังไม่ได้เล่าลงไป
### เรารู้ตัวว่าเราเป็นโรคนี้มานานแล้วแต่บำบัดตัวเองได้และคิดว่าตัวเองหายแล้วแน่ๆ คือทุกวันนี้เรารู้สึกไม่มีความสุขในการใช้ชีวิต ในหัวมีเรื่องการฆ่าตัวตายจะตายแบบไหนที่ทำให้ทรมานน้อยสุด คิดวนๆแบบนี้ทุกวัน มันมีความกดดันอะไรหลายๆอย่าง ช่วง 2-3 วันนี้ผ่านมา มีเรื่องที่กระทบจิตใจเราจนทำให้เราร้องไห้หนักมากและทำร้ายตัวเอง ซึ่งเราคิดว่าอาการมันหนักขึ้นเรื่อยๆ เรากลัวว่าวันไหนที่เราไม่สามารถคุมความคิดตัวเองได้เราอาจจะจากโลกนี้ไปจริงๆ หลายคนอาจจะมองว่าเห็นแก่ตัวจังทำไมคิดฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหา ปัญหาแค่นี้เอง ถ้าคุณไม่ได้มาเป็นแบบเราคุณไม่มีวันเข้าใจในการใช้ชีวิตในแต่ละวันมันยากแค่ไหนมันมีแต่ความทุกข์.
ปล.อาจจะงงๆเพราะคนเขียนก็ยังเบลอๆกับชีวิตเลยค่ะ