สวัสดีครับ รู้สึกอยากหาพื้นที่ให้ระบายออกหน่อยยาวหน่อยนะครับ เรื่องมีอยู่ว่า
มีรุ่นน้องที่ทำงานมาแอบชอบ แต่ผมมีเเฟนแล้ว ผมเองก็บอกกับน้องเขาไปตรงๆ เรื่องมันก็น่าจะควรจบไปตั้งเเต่ตอนนั้น เเต่ความหวังดีของตัวผมนั้น ที่เห็นว่าน้องเขาเพิ่งมาจากต่างจังหวัด ไม่คุ้นชินกับสถานที่ และนิสัยซื่อๆของน้องเขา + กับที่เพิ่งเคยมาทำงานใหม่ๆ ผมเลยให้คำปรึกษากับน้องเขาตลอด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน น้องเขาเรียนไม่จบ ผมก็ค่อยเเนะนำและหาที่เรียนใหม่ให้จากที่คุยเเค่เรื่องงาน เรื่องความเป็นอยู่ประจำวัน ผมก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวน้องเขาว่า ทำไมถึงย้ายมาทำงานที่นี่ มันไกลจากที่น้องเขามามากเลยนะ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้เซ้าซี่อะไรกับน้องเขา เพราะเห็นว่าน้องโพสและเเชร์ในเฟสที่มีเเต่ข้อความเหมือนคนอกหัก จมอยู่กับอดีตที่ต้องการเริ่มต้นใหม่ ผมเลยอยากให้เขาระบายมันออกมาบาง ถึงผมจะเป็นคนที่เอาใจหรือให้คำปรึกษาได้ไม่เก่ง แต่เเค่ฟังละก็ไม่ว่าเรื่องอะไรผมพร้อมเป็นผู้ฟังที่ดีได้ จนน้องเขาเปิดใจเล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง อดีตของน้องเขามันทำให้ผมเป็นห่วงเเละสงสาร ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่อยากให้น้องเขาต้องกลับไปอยู่ในจุดๆนั้นอีก ผมเลยทำตัวเป็นพี่ชายที่เเสนดี ที่ค่อยให้คำปรึกษา ให้กำลังใจ และค่อยช่วยเหลือเท่าที่ตัวเองพอจะทำได้ แต่เหมือนว่าผมจะให้เขามากเกินไป จนเหมือนเขาขาดเราไม่ได้ เพราะเหตุการณ์การนึง คือผมต้องการจะออกมาเลยทำตัวห่างๆ เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ มันเกินเลยไปมากกว่านี้ แต่ก็ทำได้ไม่นาน เเค่เห็นน้องเขาเศร้า ร้องไห้ก็เจ็บลึกไปข้างในเเล้ว จากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมา จนได้ 1 ปีไม่กี่เดือนที่ผ่านผมกับน้องเริ่มคลุมเครือกับความสัมพันธ์และเหมือนน้องเขาจะมีปัญหาเข้ามาอีกจนทำให้น้องเขาตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานและย้ายไปอยู่กับพี่ชายของเขาที่ต่างจังหวัด เหมือนมันจะจบเเค่ตรงนี้แล้ว เเต่สุดท้ายต่างคนก็ต่างมาคุยกันเหมือนเดิม รู้ทั้งรู้ว่าตอนจบมันจะออกเป็นแบบไหน แต่ทำไมถึงไม่จบสักที ไม่อยากทำร้ายใครเลยจริงๆ แฟนผมก็รักส่วนน้องเขานั้นก็ทิ้งไม่ลง จับปลาสองมือมันไม่ได้หรอก
ถ้าทำได้ก็ไม่อยากมาเป็นความทรงจำเเย่ๆของใครเลย
ความหวังดีของเราที่ดันไปทำร้ายคนอื่น
มีรุ่นน้องที่ทำงานมาแอบชอบ แต่ผมมีเเฟนแล้ว ผมเองก็บอกกับน้องเขาไปตรงๆ เรื่องมันก็น่าจะควรจบไปตั้งเเต่ตอนนั้น เเต่ความหวังดีของตัวผมนั้น ที่เห็นว่าน้องเขาเพิ่งมาจากต่างจังหวัด ไม่คุ้นชินกับสถานที่ และนิสัยซื่อๆของน้องเขา + กับที่เพิ่งเคยมาทำงานใหม่ๆ ผมเลยให้คำปรึกษากับน้องเขาตลอด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน น้องเขาเรียนไม่จบ ผมก็ค่อยเเนะนำและหาที่เรียนใหม่ให้จากที่คุยเเค่เรื่องงาน เรื่องความเป็นอยู่ประจำวัน ผมก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวน้องเขาว่า ทำไมถึงย้ายมาทำงานที่นี่ มันไกลจากที่น้องเขามามากเลยนะ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้เซ้าซี่อะไรกับน้องเขา เพราะเห็นว่าน้องโพสและเเชร์ในเฟสที่มีเเต่ข้อความเหมือนคนอกหัก จมอยู่กับอดีตที่ต้องการเริ่มต้นใหม่ ผมเลยอยากให้เขาระบายมันออกมาบาง ถึงผมจะเป็นคนที่เอาใจหรือให้คำปรึกษาได้ไม่เก่ง แต่เเค่ฟังละก็ไม่ว่าเรื่องอะไรผมพร้อมเป็นผู้ฟังที่ดีได้ จนน้องเขาเปิดใจเล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง อดีตของน้องเขามันทำให้ผมเป็นห่วงเเละสงสาร ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่อยากให้น้องเขาต้องกลับไปอยู่ในจุดๆนั้นอีก ผมเลยทำตัวเป็นพี่ชายที่เเสนดี ที่ค่อยให้คำปรึกษา ให้กำลังใจ และค่อยช่วยเหลือเท่าที่ตัวเองพอจะทำได้ แต่เหมือนว่าผมจะให้เขามากเกินไป จนเหมือนเขาขาดเราไม่ได้ เพราะเหตุการณ์การนึง คือผมต้องการจะออกมาเลยทำตัวห่างๆ เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ มันเกินเลยไปมากกว่านี้ แต่ก็ทำได้ไม่นาน เเค่เห็นน้องเขาเศร้า ร้องไห้ก็เจ็บลึกไปข้างในเเล้ว จากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมา จนได้ 1 ปีไม่กี่เดือนที่ผ่านผมกับน้องเริ่มคลุมเครือกับความสัมพันธ์และเหมือนน้องเขาจะมีปัญหาเข้ามาอีกจนทำให้น้องเขาตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานและย้ายไปอยู่กับพี่ชายของเขาที่ต่างจังหวัด เหมือนมันจะจบเเค่ตรงนี้แล้ว เเต่สุดท้ายต่างคนก็ต่างมาคุยกันเหมือนเดิม รู้ทั้งรู้ว่าตอนจบมันจะออกเป็นแบบไหน แต่ทำไมถึงไม่จบสักที ไม่อยากทำร้ายใครเลยจริงๆ แฟนผมก็รักส่วนน้องเขานั้นก็ทิ้งไม่ลง จับปลาสองมือมันไม่ได้หรอก
ถ้าทำได้ก็ไม่อยากมาเป็นความทรงจำเเย่ๆของใครเลย