ทำงานกับคนจิตไม่ปกติ เราควรรับมือยังไง?

เริ่มต้นจากเราทำงานบ.ที่หนึ่งมาเป็นเวลาราวๆเกือบ2ปีทำงานอยู่ในลายผลิตคอยรับคำสั่งจากหัวหน้ามามอบหมายงานให้กับลีดเดอร์ ลีดเดอร์คนนี้ชื่อ"ฝน"นามสมมุติ) พี่ฝนมีอาการจิตไม่ปกติ เค้าให้เหตุผลว่าพี่ไม่มีมดลูก อาการคือ    อารมขึ้นๆ ลงๆ บางทีก็เควี้ยงปาข้าวของ สบัดผ้ากันเปื้อนแรงๆให้เรารู้ว่าเค้าไม่พอใจ เวลาเราเดินผ่านก็จะเอี้ยวตัวเชิงหันหลังใส่เหมือนไม่อยากเข้าใกล้ไม่อยากให้เราถูกเนื้อต้องตัว บางทีก็จะหยิกตามแขนตามตัวเรา และชอบมองคนตั้งแต่หัวจรดเท้าเวลาไม่พอใจ ไม่ใช่แค่เราที่เจอแบบนี้แม้แต่ลูกน้องเราหรือหัวหน้าเราก็โดนแบบเดียวกัน ใครที่ไม่ผลประโยชน์กับพี่ฝนเค้าจะทำแบบนี้ใส่ ยกเว้นแต่ผู้บริหารกับผู้จัดการ เมื่อหัวหน้ามาสั่งงานที่เกินกำลังการผลิตกับเรา เราก็จะบอกไปตามความเป็นจริงว่าทำไม่ได้แต่ก็ที่เราจะตัดสินใจอะไรลงไปเราจะปรึกษากับทางพี่ฝนก่อน ซึ่งก็จะเห็นพ้องต้องกันกับเรา แต่พอทางผู้จัดการไปคุยกับทางพี่ฝนเองพี่ฝนก็จะบอกได้เสมอ ทั้งๆที่คุยกับเราอย่างดิบดีว่าไม่ได้เช่นเดียวกับมาขอลูกน้องเราไปอีกแผนกพี่ฝนจะเป็นคนให้กับผู้จัดการเองแต่พอถึงเวลาที่กำลังผลิตเราไม่ทันทางพี่ฝนก็จะมาว่าเราให้เราไปเอาลูกน้องคืนมาถ้าอยากจะได้งาน เราก็เลยกลายเป็นคนที่พูดไม่มีคนเชื่อ ยิ่งเวลาประชุมงานถ้าเราทำอะไรผิดพลาดเพียงนิดเดียวเค้าจะแสดงท่าทางอาการให้ผู้จัดการเห็นว่าเราทำผิด โดยการมองมาทางเราทันทีที่ผู้จัดการพูดจบและมองตั้งแต่หัวจรดเท้ามองขึ้นมองลงอยู่อย่างนั้นแล้วทำหน้าตาเหลอหลาเหมือนฉันไม่รู้ไม่เห็นกับเธอนะทำนองฟ้องผู้จัดการให้เค้ามาด่าเรา ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เรากับหัวหน้าเราทำผิด แม้จะเป็นเรื่องเพียงเล็กน้องก็ตาม เช่นเรากับหัวหน้าเดินผ่านแกหลายรอบ หรือเตรียมงานผิดอะไรแบบนี้ ระยะเวลาเกือบ2ปีที่เราทนอยู่กับเรื่องราวแบบนี้ซ้ำทุกวันๆ แรกๆที่เข้ามาทำงานก็รับไม่ได้ ต่อมาก็ปลง พอนานๆเข้าก็เริ่มต้องหาที่ระบาย และสุดท้ายการระบายก็ไม่ช่วยอะไรทำให้เริ่มไม่อยากไปทำงาน ชีวิตหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ความคิดความอ่านก็ไม่แล่น อาการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน เหตุจูงใจของเรื่องคงมาจากเราน้อยใจแฟนเพียงเรื่องเล็กน้อยมากๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แค่แฟนขึ้นเสียงโมโหใส่เราเพียงครั้งเดียว (ก่อนหน้านี้ก็เป็นได้สัก2-3ครั้งแต่เราก็จะหายเอง) เรากับแฟนยังไม่ได้อยู่ด้วยกันคบกันตั้งแต่เรียนมหาลัยจนทำงานเราทำงานห่างกันเจอกันนานๆทีเพราะเดินทางลำบาก นิสัยใจคอเราก็ต่างเปลี่ยนไป ทั้งเราและเค้าไม่ได้มีคนใหม่และไม่เคยทะเลาะกัน แต่อารมเรากลับแปรปรวนโมโหง่ายขึ้นๆลงๆ จนพักหลังๆแฟนเริ่มทัก เราก็รู้ตัวเองแต่ควบคุมไม่ได้ ทำได้คือเงียบไปเลยโมโหอะไรมาก็เงียบไม่พูดจนไม่อยากคุยกับใคร อยากอยู่คนเดียวแต่ก็ไม่หนักมาก อาการเบื่อเริ่มมากขึ้นทุกวันที่ไปทำงาน เคยลองหยุดพักผ่อนแต่ก็ไม่ดีขึ้น พอรู้ว่าจะต้องไปทำงานก็จิตใจห่อเหี่ยวเหมือนแย่ที่สุดในชีวิตนี้ อาการหนักสุดคือไม่คุยไม่ยิ้มไม่คิดร้องไห้ทั้งวันจนตาบวม คิดอยากจะลาออกอย่างเดียวแต่ก็พยายามดึงสติที่มีให้มากที่สุด เลยตัดสินใจลากิจมา4วัน เพื่อมาคิดทบทวนว่าควรเอายังไงต่อชีวิต หลังจากรู้ว่าตัวเองลางานเพียงแค่ส่งใบลาก็กลายเป็นอีกคนในชั่วพริบตา ยิ้มออกคุยเล่นได้กินได้แต่ไม่ร่าเริงเท่ากับที่เคย พอกลับมาบ้านหายหมดสนิทกลับเป็นคนเดิมที่ร่าเริง เลยชวนแม่กลับมาต่างจังหวัดมาพักผ่อนสมองสูดอากาศร่มรื่น ทุกอย่างก็ปกติดีไม่มีอะไรผิดแปลก เพียงแต่พอรู้ว่าจะกลับวันพรุ่งนี้เท่านั้นร่างกายกลับมาหดหู่อีกครั้ง ทั้งๆที่ใจอยากกลับบ้านมาก กลับมาคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว คิดเรื่องเดิมๆซ้ำๆ กลับไปเจอคนที่นิสัยเดิมๆไม่เคยเปลี่ยน เหมือนจะรับสภาพไม่ได้ ตอนนี้เลยไม่รู้จะแก้ปัญหาชีวิตตัวเองยังไง ว่าจะไปพอจิตแพทย์หรือจะเข้าวัดหรือจะลาออกหรือจะไปหาหมอดู(เข้าเบญจเพสพอดี)