ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ สามสิบเอ็ด

สิบเก้า  เดือนสื่  ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

ชีวิตช่วงนี้ยังเหนื่อยอยู่ แต่มีความหวัง มีกำลังใจขึ้นมากกมายก่ายกอง
ฉันขอเรียกมันว่า  รุ่งสาง
จะว่าสว่างสดใสก็ไม่ใช่ซะทีเดียว แต่ฉันเริ่มรู้แล้วว่าควรทำอะไร ยังไง

เมื่อคืนก่อนนอนฉันฟังหนังสือเสียงช่องยูทูปช่องโปรด เช่นเคย เรื่องการปริหารเวลา
เช้าขึ้นมาฉันไม่เร่งทำงานบ้านเหมือนอย่างเคย แต่นั่งคิดว่าจะจัดการบริหารเวลาตัวเองใหม่อย่างไรให้มีคุณค่าสูงสุด
แล้วก็ได้ตารางมาคร่าวๆ  
ในชีวิตของฉันเคยทำตารางเวลากิจวัตรประจำวันหลายต่อหลายครั้งมาก
ทำตามได้บ้าง ทำตามไม่ได้บ้าง และทิ้งไว้ประดับฝาบ้านเก๋ๆ ก็หลายหน

แต่ครั้งนี้รู้สึกได้ว่าไม่เหมือนทุกครั้ง มันคงไม่ง่าย แต่ฉันจะขอเดิมพันด้วยชีวิตทั้งชีวิตของฉัน
ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ ความสำเร็จคงไม่ต้องไปถามหาหรอก ฉันต้องทำได้

ที่ผ่านมามันเหมือนเราไม่มีจุดหมายแน่ชัด แต่พอมันชัดทั้งภาพและเสียง ยังกะสี่จี ลอยมาตอนหลับตา
มีเหรอจะไม่ถึงฝัน ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะร้อน  ถ้าพอทำกิจกรรมตามแผนได้ต้องทำเท่านั้น
ส่วนที่ยากไม่ใช่วันแรก มันจะอยู่ที่วันที่สาม สี่ ห้า เหมือนตอนอออกกำลังกาย ที่วันหลังๆเริ่มท้อและอ่อนล้า

ฉันรู้ล่วงหน้าแล้วว่าจะท้อดังนั้นต้องเติมความเชื่อ เป้าหมาย เข้มๆยิ่งกว่ากาแฟสดแก้วไหนๆ
ถ้าฉันท้อ เหนื่อย ฉันจะหลับตาและคิดถึง ภาพบ้าน รถ สีหน้าคนที่เรารัก แล้วลืมตาทำในเรื่องที่ต้องทำซะ

ก่อนที่เราจะทำอะไรทุกอย่าง เราต้องทำบางอย่างก่อนเสมอ
ฉันจำได้ขึ้นใจ ก้าวแรก ก้าวสอง จะมีค่าถ้าฉันมีก้าวต่อมาไม่มีหยุด