ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ แปดสิบแปด

สิบห้า หก สองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายมักจะมีความหมายมากที่สุดในชีวิตเสมอ
แต่เราไม่รู้นี่นาว่าเฮือกสุดท้ายมันจะมาตอนไหน
บางครั้งฉันก็มโนเอาว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะตื่นมาใช้ชีวิตบนโลกใบนี้
จะทำอะไรที่อยากทำ ทำให้สุดกำลังและความสามารถ
พอถึงตอนนอนล้มหัวลงนอนก็จะโล่งใจว่า ดีจังวันนี้ทำอะไรที่อยากทำไปแล้ว
แล้วเมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ฉันก็จะขอบคุณที่มีอีกวันให้ฉันได้ทำสิ่งที่อยากทำ

เวลาคิดให้ดูดีมันก็ดีไปหมด
แต่พอเรามาทำจริงๆ
อะไรกันที่เราอยากทำที่สุด แบบถ้าตัดเรื่องเงินออกไป
อ๋ออออออ  
รู้แล้ว แต่มันเป็นเรื่องไร้สาระนะ จะได้เงินจากไหนอ่ะ
คิดไปคิดมาก็วนลูปเดิม คือทนทำอะไรที่ไม่ได้อยากทำที่สุด แต่ได้เงินไว้ก่อน

ช่วงโค้งสุดท้ายของบันทึกแล้ว
กฏห้าวินาทีใช้ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ช่วงนี้

รู้สึกแย่กับตัวเองบางครั้ง
แต่บางครั้งก็คิดได้นะ
ไบโพล่าร์แน่นอนอาการนี้
วันนี้เอาต้นไม้ลงกระถาง แล้วก็ถางหญ้า โซนหน้าสวน ตัดกิ่งต้นไม้ที่ยื่นออกไปนอกกำแพง
กลัวใครเอารถมาชนเข้า

ไม่ค่อยเหนื่อยมาก เพราะไม่ค่อยร้อน
เห็ดออกเยอะมาก เก็บขายตั้งสองรอบ
มาจากก้อนที่เคยเป็นราเขียวนั่นแหละ
พอหายดีเปิดถุง ก็ออกกันพรึบพรับเลย

ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร