สาเหตุ***ตั้งแต่เด็กผมอยู่กับ ปู่ ย่า ตอนเด็กผมช่วยท่านทำงานบ้านตลอด และโดนใช้อะไรก็ทำ เช่น(ถอนหงอก ถอนขนรักแร้) พอโตมาประมาณ ป.3 ก็เริ่มห่างเหินกับพวกท่านเพราะปัจจัยหลายๆอย่าง(ติดเกม ติดเพื่อน) แต่ก็ยังช่วย ปู่ ย่า ท่านทำงานอยู่เหมือนเดิม ที่เปลี่ยนไปคือ ตอนเด็กหนีเข้าร้านเกมส์บ่อยมาก โดนลากกลับบ้านเกือบทุกครั้ง(ก็เด็กอยู่เนอะ -*-) แต่ที่สะเทือนใจสุดคือโดนเฆี่ยน ปู่ท่านโกรธผมมากๆ จากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนเลย นิสัยผมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ(เพราะติดเพื่อน ติดเกมด้วยแหละครับ) จนได้คอมมาใช้ช่วง ป.4 ตอนนั้นก็ไม่มีเน็ตใช้ เล่นแป๊ปๆก็เบื่อแล้วไปช่วยงานบ้านนิดหน่อย พอ ม.1มาแม่ติดเน็ตให้เพราะผมเอาเกรดไปแลก ก็ตื่นเต้นใช้ไปหลายเดือน หมกตัวอยู่แต่ในห้อง จนม.2 เกรดตกละครับ โดนย่ากดดัน มีปัญหากับครอบครัวบ่อยมาก ส่วนมากจะโดนด่าตะคอกใส่(ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลยแหละครับ ลืมงานลืมการ)ก็เริ่มมีปัญหาทางจิตใจ จนลดการเล่นคอมไปซักพักตกดึกมาเอาแต่ร้องไห้ เริ่มใช้ความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เอาไปลงกับเพื่อนในห้องคนหนึ่งเรื่อยๆ(ตอนนี้ก็ดีกันละครับ รู้สึกผิดเอามากๆ) ม.3มาเริ่มรู้ผิดถูกละครับ แต่ก็ยังสู้หน้าครอบครัวไม่ได้อยู่ดี เพราะโดนตะคอก ด่าใส่ แล้วบอกว่ารัก(จะโดนเรื่องเรียน อยู่หน้าจอคอมมากเกินไป**ที่จริงไม่ได้เล่นคอมอย่างเดียว ฝึกวาดรูป ฝึกภาษาญี่ปุ่นบ้าง**) ผมคิดว่าอยากจะช่วยกวาดถูบ้านแต่ใจมันไม่กล้า เลยเอาไปลงที่ รร หมดเลยครับ ช่วยครูถือของ กวาดห้องถูห้องเรียน ช่วยทำสาธารณะประโยชน์ ช่วยคนที่กำลังลำบาก แต่ที่บ้านไม่กล้าทำแต่ก็ทำนิดหน่อย เช่นยกกระสอบข้าว ยกของหนักๆ บางวันก็แอบไปล้างจาน ขัดห้องน้ำ(คือไม่กล้าทำให้คนในครอบครัวเห็น)
พอม.4มา เริ่มมีปากเสียงกันมากขึ้น เรื่องอนาคตผม จิตใจเริ่มดิ่งรัวๆ อยากตายนู้นนี้บ้าง อธิบายอะไรก็ไม่มีใครฟัง จนผมก็ถามไปว่าทำผมเกิดมาทำไม?(พ่อแม่หย่าร้างกันทิ้งผมอยู่กับปู่ย่า และทั้สองฝั่งก็ไปหาความสุขของตัวเองใหม่เริ่มต้นชีวิตใหม่และมีน้องกันทั้งสองฝั่ง) จนตอนนี้กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปเลยครับ พอเห็นคนอื่นพ่อแม่ให้ความรัก อยู่กับพ่อแม่ ผมชอบร้องไห้ตลอด และปู่กับย่าผมก็ชอบมีปากเสียงเรื่อยๆ มักมองผมเป็นของใช้ ได้ยินตอนพูดกับพ่อว่า เลี้ยงมันมาเพื่อใช้แต่ตอนนี้มันไม่ทำอะไรเลย(แล้วไปโทษพ่อว่าสอนมันมาไม่ดี) เอาผมสะเทือนใจมากๆ คิดว่าถ้าได้รับความอบอุ่นตั้งแต่แรกๆผมก็เต็มใจช่วยแน่นอนครับ ตอนนี้ก็ยังเอาไปลงที่ รร เหมือนเดิม เสียสละในห้อง ช่วยคุณครูยกของ ช่วยคนที่กำลังลำบาก
ไม่กล้าทำต่อหน้าคนในครอบครัวเลยครับ มันรู้สึกอึดอัดใจอะไรซักอย่าง จะแอบๆทำเอา
มีครั้งหนึ่งที่ไปช่วยเพื่อปู่ รถจักรยานยนต์ยางแตก ช่วยพากลับบ้าน หาคนเอารถมาหามกลับไป เพื่อนปู่มาเล่าให้ปู่ฟัง ปู่ก็ไม่ได้ชมอะไรเลย ก็เกิดสะเทือนใจนิดๆเหมือนกัน
เคยคิดว่าอยากไปช่วยกวาดบ้านแต่ก็กังวลอะไรซักอย่าง จนโดนบังคับแต่ก็ปฏิเสธไป โดนด่าทุกวี่ทุกวัน ไปช่วยงาน รร ก็โดนหาว่าไปเที่ยว พอครูประจำชั้นมาบ้านชมว่าช่วยงานดีมากที่บ้านก็ไม่เชื่อบอกครูไปว่าอยู่บ้านไม่เห็นช่วยอะไรเลย
โดนว่าใส่ว่าโตไปจะทำอะไรได้ ไม่เคยทำงานบ้านอะไรซักอย่าง
คือไม่กล้าทำอะไรให้คนในบ้านเห็นเลยครับ ถึงจะบอกให้ทำๆไปเถอะแค่นี้เอง
ตอนนี้เอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้อง พยายามอะไรหลายๆอย่างเอง เช่นฝึกวาดรูป เรียนญี่ปุ่น ออกกำลังกายในห้องและแอบไปวิ่ง บางครั้งก็กดดันตัวเอง พอปรึกษาครอบครัวก็โดนซ้ำเติมตลอด สมน้ำหน้าบ้าง
**ไม่เกี่ยวกับหัวข้อบทความแต่อย่างใด**(ตอนนี้ลดการเล่นเกมไปแล้วครับหันมาศึกษาญี่ปุ่น วาดรูปหนักมาก ครอบครัวไม่ค่อยซัพพอร์ท**เพราะสนแต่จะใช้ผมให้คุ้มอย่างเดียวและสนใจแต่อนาคตน้อง เข้า รร อย่างดีค่าเทอมหลายหมื่น**) พยายามโดยไม่มีใครคอยให้กำลังใจอะไรเลย พอคอมผมพัง ผมขอซื้อโน๊ตบุ๊ค และบอกว่ามหาลัยต้องใช้เพราะคณะที่จะเข้า(ดิจิทัลอาร์ต)มันจำเป็น**พอดีวาดฝึกในคอมด้วยครับเกมส์ไม่ค่อยแตะแล้ว** พ่อก็บอกไม่ให้ต้องช่วยย่าทำงานบ้านก่อน(คือผมก็ไม่กล้าอะครับ ก็อยากช่วยนะ แต่อย่าเห็นผมเป็นของใช้ได้ไหม ผมแค่อยากได้ความรักนิดหน่อย)
พ่อผมเป็นพวกขี้น้อยใจด้วยแหละครับพอผมพูดด้วยเหตุผลก็บอกห้ามเถียงทำไป แล้วจากนั้นก็ไม่พูดอะไรกับผม เมินผม ไม่สนใจใยดีอะไรเลย จนผมคิดว่า มีน้องแล้วพี่อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการก็ได้ จนผมไม่คิดจะอยากทำอะไรให้ครอบครัวแล้วครับ
อิจฉาคนที่พ่อ แม่ สนิทด้วย อยู่ครบเลี้ยงมาดีให้ความรักมาดีมากๆครับ
อยากช่วยครอบครัวทำงานบ้านและหลายๆอย่างแต่ทำไม่ได้
พอม.4มา เริ่มมีปากเสียงกันมากขึ้น เรื่องอนาคตผม จิตใจเริ่มดิ่งรัวๆ อยากตายนู้นนี้บ้าง อธิบายอะไรก็ไม่มีใครฟัง จนผมก็ถามไปว่าทำผมเกิดมาทำไม?(พ่อแม่หย่าร้างกันทิ้งผมอยู่กับปู่ย่า และทั้สองฝั่งก็ไปหาความสุขของตัวเองใหม่เริ่มต้นชีวิตใหม่และมีน้องกันทั้งสองฝั่ง) จนตอนนี้กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปเลยครับ พอเห็นคนอื่นพ่อแม่ให้ความรัก อยู่กับพ่อแม่ ผมชอบร้องไห้ตลอด และปู่กับย่าผมก็ชอบมีปากเสียงเรื่อยๆ มักมองผมเป็นของใช้ ได้ยินตอนพูดกับพ่อว่า เลี้ยงมันมาเพื่อใช้แต่ตอนนี้มันไม่ทำอะไรเลย(แล้วไปโทษพ่อว่าสอนมันมาไม่ดี) เอาผมสะเทือนใจมากๆ คิดว่าถ้าได้รับความอบอุ่นตั้งแต่แรกๆผมก็เต็มใจช่วยแน่นอนครับ ตอนนี้ก็ยังเอาไปลงที่ รร เหมือนเดิม เสียสละในห้อง ช่วยคุณครูยกของ ช่วยคนที่กำลังลำบาก
ไม่กล้าทำต่อหน้าคนในครอบครัวเลยครับ มันรู้สึกอึดอัดใจอะไรซักอย่าง จะแอบๆทำเอา
มีครั้งหนึ่งที่ไปช่วยเพื่อปู่ รถจักรยานยนต์ยางแตก ช่วยพากลับบ้าน หาคนเอารถมาหามกลับไป เพื่อนปู่มาเล่าให้ปู่ฟัง ปู่ก็ไม่ได้ชมอะไรเลย ก็เกิดสะเทือนใจนิดๆเหมือนกัน
เคยคิดว่าอยากไปช่วยกวาดบ้านแต่ก็กังวลอะไรซักอย่าง จนโดนบังคับแต่ก็ปฏิเสธไป โดนด่าทุกวี่ทุกวัน ไปช่วยงาน รร ก็โดนหาว่าไปเที่ยว พอครูประจำชั้นมาบ้านชมว่าช่วยงานดีมากที่บ้านก็ไม่เชื่อบอกครูไปว่าอยู่บ้านไม่เห็นช่วยอะไรเลย
โดนว่าใส่ว่าโตไปจะทำอะไรได้ ไม่เคยทำงานบ้านอะไรซักอย่าง
คือไม่กล้าทำอะไรให้คนในบ้านเห็นเลยครับ ถึงจะบอกให้ทำๆไปเถอะแค่นี้เอง
ตอนนี้เอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้อง พยายามอะไรหลายๆอย่างเอง เช่นฝึกวาดรูป เรียนญี่ปุ่น ออกกำลังกายในห้องและแอบไปวิ่ง บางครั้งก็กดดันตัวเอง พอปรึกษาครอบครัวก็โดนซ้ำเติมตลอด สมน้ำหน้าบ้าง
**ไม่เกี่ยวกับหัวข้อบทความแต่อย่างใด**(ตอนนี้ลดการเล่นเกมไปแล้วครับหันมาศึกษาญี่ปุ่น วาดรูปหนักมาก ครอบครัวไม่ค่อยซัพพอร์ท**เพราะสนแต่จะใช้ผมให้คุ้มอย่างเดียวและสนใจแต่อนาคตน้อง เข้า รร อย่างดีค่าเทอมหลายหมื่น**) พยายามโดยไม่มีใครคอยให้กำลังใจอะไรเลย พอคอมผมพัง ผมขอซื้อโน๊ตบุ๊ค และบอกว่ามหาลัยต้องใช้เพราะคณะที่จะเข้า(ดิจิทัลอาร์ต)มันจำเป็น**พอดีวาดฝึกในคอมด้วยครับเกมส์ไม่ค่อยแตะแล้ว** พ่อก็บอกไม่ให้ต้องช่วยย่าทำงานบ้านก่อน(คือผมก็ไม่กล้าอะครับ ก็อยากช่วยนะ แต่อย่าเห็นผมเป็นของใช้ได้ไหม ผมแค่อยากได้ความรักนิดหน่อย)
พ่อผมเป็นพวกขี้น้อยใจด้วยแหละครับพอผมพูดด้วยเหตุผลก็บอกห้ามเถียงทำไป แล้วจากนั้นก็ไม่พูดอะไรกับผม เมินผม ไม่สนใจใยดีอะไรเลย จนผมคิดว่า มีน้องแล้วพี่อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการก็ได้ จนผมไม่คิดจะอยากทำอะไรให้ครอบครัวแล้วครับ
อิจฉาคนที่พ่อ แม่ สนิทด้วย อยู่ครบเลี้ยงมาดีให้ความรักมาดีมากๆครับ