หนูกำลังคิดว่าตอนนี้หนูมีปัญหามากเลยค่ะตอนนี้หนูอยู่ ม.6 ค่ะตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนต้องแบกรับอะไรหนักๆตลอดเลย
ตั่งแต่เกิดมาหนูไม่เคยเจอพ่อค่ะ แถมตอนเกิดมาแม่ก็ติดคุกเลี้ยงหนูมาในคุก พอเริ่มต่อก็มีแม่บุญธรรมรับไปเลี้ยงค่ะตอนนั้นหนูจำแม่จริงๆหนูไม่ได้
แต่พอ เริ่มเข้าป.1 แม่จริงๆก็มาเอาตัวกลับไปหนูต้องทำงานหนักมากตั่งแต่เด็กๆเพราะแม่จริงๆเอาแต่ตีเอาแต่ด่าเงินไม่เคยให้ไป โรงเรียน
จนถึงตอนนี้หนูคิดว่ามันไม่ใช่ปัญหาแล้วค่ะ หนูทนได้แต่ยิ่งไปกว่านั้นหนูมีพี่สาวค่ะเหมือนทุกอย่างคงจะนะการมีพี่สาวเนียแต่ไม่เลย
พี่หนูเป็นออเทสติกค่ะหนูต้องเป็นคนเหนื่อยและต้องเป็นคนที่อดทนมาตลอดแม่เป็นคนอารมร้อนค่หนูเลยต้องเป็นฝ่ายเงียบพี่สาวหนูเป็นออค่ะหนูเลยต้องเป็นฝ่ายเสียสละ จนมาถึงวันนี้ แม่ป่วยเป็นโรคมะเร็งค่ะ แถมรู้สึกเหมือนกับว่าแม่จะมีอาการทางจิตค่ะเขาเหมือนระเเวงว่าจะมีใครมาทำร้ายค่ะ บางทีก็นั่งร้องไห้ไปเฉยๆ เวลาไปไหนมาไหนก็จะกลัวบอกว่า มีแต่คนมองมาที่เขา เวลาเข้าห้องน้ำที่บ้านเขาก็ไม่กล้าเข้าตอนนี้เรื่องนี้เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนป้า และญาติๆรู้กันหมด
ก็เหมือนจะดีค่ะ แต่ไม่ทุกคนเอาแต่พูดว่า ดูแม่ดีๆนะให้กำลังใจทุกอย่างแต่ ไม่ทำอะไรเลย แล้วยังไงจะให้เด็กอย่างหนูเป็นคนทำหรือไง ที่ผ่านมามันยังแย่ไม่พออีกใช่ไหม แค่ตอนนี้เวลานี้เรื่องของหนูก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วทั้งสอบ ทั้งต้องทำงานหาเงินเรียน ไหนจะต้องทำการบ้าน อ่านหนังสือ แทบจะไม่มีเวลาไปไหน เพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ได้ไป หรือพูดง่ายๆว่า ชีวิตของหนู หนูไม่เคยได้ใช้ หนูเคยคิดฆ่าตัวตายหลายรอบแล้วค่ะ อยากมากก็แค่ เกิดแผลเป็นเพราะมีคนมาเห็นก่อน หนูก็รู้สึกมาตลอดเลยแหละว่าหนูไม่ปกติ หนูเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำไมชีวิตเหมือนกับไม่ใช่ชีวิตเลยค่ะพรุ้งนี้ก็ต้องไปสอบ หนังสือ ก็ไม่ได้อ่านทุกคนเอาแต่พูดว่าให้หนู ช่วยเข้าใจพี่สาวนะเค้าเป็นแบบนี้มันก็แย่แล้ว เอาแต่บอกว่าอย่าทำให้แม่โกรธนะอย่าไปเถียงอย่าไปว่าเขาเขาไม่ค่อยสบาย ... เเล้วหนูละ
หนูต้องรู้สึกยังไง มันว่างเปล่าในหัวใจ เหมือนกับว่า ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา ตาคู่นี้ไม่ใช่ของเราสองมือนี้ไม่ใช่ของเรามันไม่ใช่ของเราเลยแม้แต่ หัวใจดวงนี้มันก็ยังว่างเปล่า ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ต้องทำอะไรดี ต้องไปนอน หรืออ่านหนังสือ หรือร้องไห้ หรือต้องเสียใจ หรือต้องหัวเราะ หรือต้องดีใจ ฉันลืมความรู้สึกไปหมดแล้ว
ชีวิตที่ไม่เคยใช้
ตั่งแต่เกิดมาหนูไม่เคยเจอพ่อค่ะ แถมตอนเกิดมาแม่ก็ติดคุกเลี้ยงหนูมาในคุก พอเริ่มต่อก็มีแม่บุญธรรมรับไปเลี้ยงค่ะตอนนั้นหนูจำแม่จริงๆหนูไม่ได้
แต่พอ เริ่มเข้าป.1 แม่จริงๆก็มาเอาตัวกลับไปหนูต้องทำงานหนักมากตั่งแต่เด็กๆเพราะแม่จริงๆเอาแต่ตีเอาแต่ด่าเงินไม่เคยให้ไป โรงเรียน
จนถึงตอนนี้หนูคิดว่ามันไม่ใช่ปัญหาแล้วค่ะ หนูทนได้แต่ยิ่งไปกว่านั้นหนูมีพี่สาวค่ะเหมือนทุกอย่างคงจะนะการมีพี่สาวเนียแต่ไม่เลย
พี่หนูเป็นออเทสติกค่ะหนูต้องเป็นคนเหนื่อยและต้องเป็นคนที่อดทนมาตลอดแม่เป็นคนอารมร้อนค่หนูเลยต้องเป็นฝ่ายเงียบพี่สาวหนูเป็นออค่ะหนูเลยต้องเป็นฝ่ายเสียสละ จนมาถึงวันนี้ แม่ป่วยเป็นโรคมะเร็งค่ะ แถมรู้สึกเหมือนกับว่าแม่จะมีอาการทางจิตค่ะเขาเหมือนระเเวงว่าจะมีใครมาทำร้ายค่ะ บางทีก็นั่งร้องไห้ไปเฉยๆ เวลาไปไหนมาไหนก็จะกลัวบอกว่า มีแต่คนมองมาที่เขา เวลาเข้าห้องน้ำที่บ้านเขาก็ไม่กล้าเข้าตอนนี้เรื่องนี้เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนป้า และญาติๆรู้กันหมด
ก็เหมือนจะดีค่ะ แต่ไม่ทุกคนเอาแต่พูดว่า ดูแม่ดีๆนะให้กำลังใจทุกอย่างแต่ ไม่ทำอะไรเลย แล้วยังไงจะให้เด็กอย่างหนูเป็นคนทำหรือไง ที่ผ่านมามันยังแย่ไม่พออีกใช่ไหม แค่ตอนนี้เวลานี้เรื่องของหนูก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วทั้งสอบ ทั้งต้องทำงานหาเงินเรียน ไหนจะต้องทำการบ้าน อ่านหนังสือ แทบจะไม่มีเวลาไปไหน เพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ได้ไป หรือพูดง่ายๆว่า ชีวิตของหนู หนูไม่เคยได้ใช้ หนูเคยคิดฆ่าตัวตายหลายรอบแล้วค่ะ อยากมากก็แค่ เกิดแผลเป็นเพราะมีคนมาเห็นก่อน หนูก็รู้สึกมาตลอดเลยแหละว่าหนูไม่ปกติ หนูเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำไมชีวิตเหมือนกับไม่ใช่ชีวิตเลยค่ะพรุ้งนี้ก็ต้องไปสอบ หนังสือ ก็ไม่ได้อ่านทุกคนเอาแต่พูดว่าให้หนู ช่วยเข้าใจพี่สาวนะเค้าเป็นแบบนี้มันก็แย่แล้ว เอาแต่บอกว่าอย่าทำให้แม่โกรธนะอย่าไปเถียงอย่าไปว่าเขาเขาไม่ค่อยสบาย ... เเล้วหนูละ
หนูต้องรู้สึกยังไง มันว่างเปล่าในหัวใจ เหมือนกับว่า ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา ตาคู่นี้ไม่ใช่ของเราสองมือนี้ไม่ใช่ของเรามันไม่ใช่ของเราเลยแม้แต่ หัวใจดวงนี้มันก็ยังว่างเปล่า ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ต้องทำอะไรดี ต้องไปนอน หรืออ่านหนังสือ หรือร้องไห้ หรือต้องเสียใจ หรือต้องหัวเราะ หรือต้องดีใจ ฉันลืมความรู้สึกไปหมดแล้ว