อันนี้หนูเพิ่งตั่งกระทู้เเรกค่ะ อันไหนผิดประการใดก็ขอประทานโทษด้วยนะคะ
หนูมีปัญหาทางสมองหรือภาวะซึมเศร้าตั่งเเต่ ตอนที่คบกับเเฟนคนที่เเล้ว ตอนนั้นย้ายมาอยู่บ้านเเฟนมาขายของช่วยที่ร้านพ่อเเม่ของเค้า๙ึ่งอยู่บ้านเดียวกัน ตอนนั้นก็คิดว่าเราจะไปกันด้วยสวย เริ่องเกิดเมื่อพนักงานที่เเม่เเฟนไว้ใจด่าเราทั้งที่เราไม่ผิด เค้าคิดอย่างเดียวเรามันเเค่เด็ก ตอนนั้นในใจไม่ไว้ใจใครเลย หวาดระเเวง กลัวพ่อเเม่เเฟนเก่าเกลียดเรา (เพราะบ้านเเฟนเก่าค่อนข้างมีเงิน) กลัวคนร่วมงานเกลียดเรา ตลอดเวลา เพราะช่วงนั้นช่วงนึง หนูอยากสวยทางอ้อม ด้วยทานยาลดความอ้วน ซึ่งมันกดสมองหนูมากทำให้หนู หูเเว่ว เพลอๆพูดคนเดียวบ้าง ในบางทีนอนไม่หลับ ตอนนั้นเเม่เเฟนเก่าก็พาไปหาหมอ เเล้วทานยาเรื่อยมาก เเล้วมีบางทีการเป็นโรคเเบบนี้มันทำใจยาก เพราะจะนอนตลอดทั้งวันตอนที่กินยาในช่วงเเรกๆ พ่อเเฟนเหมือนจะไม่เข้าใจเอาไม้เขี่ยเราให้ตื่น เเฟนก็มาปลุก เราร่างกายไม่ไหวมาก มันจะง่วงอยู่ตลอดเวลา เเล้วพอโดน ด่ามาอีก มันทำให้เราคิดหวาดระเเวงรอบข้างว่าควรไว้ใจใครดี เเฟนคนเก่านี่ เด็กกว่าหนูสามปี ชอบเล่นกล้าม เล่นเกม เป็นโอตาคุชอบสาวๆอนิเมะ วันๆนึงเล่นคอมได้ทั้งวัน เพราะบ้านรวย ถึงเวลาเเบมือของเงินเเม่กินข้าว พอจะเตือนลูกเขา พวกเค้าก็จะไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเรา จนวันนึงหนูระเเวงเรื่องที่เเฟนที่ไม่ยอมเข้ามานอนด้วยกันทั้งที่สัญญากันเเล้ว ตอนนั้นมืดๆ อยู๋คนเดียว ทำให้เราคิดต่างๆนาๆว่าใครจะมาทำร้ายเรา ร้องไห้ทั้งคืน โหยหวนเหมือนผี จนกระทั้งเช้า จนต้องมีคนเอากุญเเจมาเปิดห้องนอนเรา ตอนนั้นทั้งสั่นทั้งกลัว เเล้วก็ทานยาหลับไป
กาลเวลาเริ่มเปลี่ยน หนูกลับไปหาพ่อเเม่ที่ต่างจังหวัด เเล้วก็โทรคุยกับเเฟน เเชทหากันตลอด เเล้วมีอยู่วันนึงว่าเราจะกลับไปอยู๋ที่นั้นนะอีกสองวัน เเต่เเฟนกลับบอกว่าไม่ต้องมาที่นี่เเล้ว พ่อไม่ให้มาเเล้ว เราก็อกหักดิ เค้าเลือกที่บ้านมากกว่าเรา ตอนนั้นหัวใจเเหลกสลาย (ต่อนะคะ)
อยากถามว่า ทำไมบางคนถึงมีมุมมอง ที่ว่าโรคจิตเพศนั้น เป็นโรคของคนบ้า
หนูมีปัญหาทางสมองหรือภาวะซึมเศร้าตั่งเเต่ ตอนที่คบกับเเฟนคนที่เเล้ว ตอนนั้นย้ายมาอยู่บ้านเเฟนมาขายของช่วยที่ร้านพ่อเเม่ของเค้า๙ึ่งอยู่บ้านเดียวกัน ตอนนั้นก็คิดว่าเราจะไปกันด้วยสวย เริ่องเกิดเมื่อพนักงานที่เเม่เเฟนไว้ใจด่าเราทั้งที่เราไม่ผิด เค้าคิดอย่างเดียวเรามันเเค่เด็ก ตอนนั้นในใจไม่ไว้ใจใครเลย หวาดระเเวง กลัวพ่อเเม่เเฟนเก่าเกลียดเรา (เพราะบ้านเเฟนเก่าค่อนข้างมีเงิน) กลัวคนร่วมงานเกลียดเรา ตลอดเวลา เพราะช่วงนั้นช่วงนึง หนูอยากสวยทางอ้อม ด้วยทานยาลดความอ้วน ซึ่งมันกดสมองหนูมากทำให้หนู หูเเว่ว เพลอๆพูดคนเดียวบ้าง ในบางทีนอนไม่หลับ ตอนนั้นเเม่เเฟนเก่าก็พาไปหาหมอ เเล้วทานยาเรื่อยมาก เเล้วมีบางทีการเป็นโรคเเบบนี้มันทำใจยาก เพราะจะนอนตลอดทั้งวันตอนที่กินยาในช่วงเเรกๆ พ่อเเฟนเหมือนจะไม่เข้าใจเอาไม้เขี่ยเราให้ตื่น เเฟนก็มาปลุก เราร่างกายไม่ไหวมาก มันจะง่วงอยู่ตลอดเวลา เเล้วพอโดน ด่ามาอีก มันทำให้เราคิดหวาดระเเวงรอบข้างว่าควรไว้ใจใครดี เเฟนคนเก่านี่ เด็กกว่าหนูสามปี ชอบเล่นกล้าม เล่นเกม เป็นโอตาคุชอบสาวๆอนิเมะ วันๆนึงเล่นคอมได้ทั้งวัน เพราะบ้านรวย ถึงเวลาเเบมือของเงินเเม่กินข้าว พอจะเตือนลูกเขา พวกเค้าก็จะไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเรา จนวันนึงหนูระเเวงเรื่องที่เเฟนที่ไม่ยอมเข้ามานอนด้วยกันทั้งที่สัญญากันเเล้ว ตอนนั้นมืดๆ อยู๋คนเดียว ทำให้เราคิดต่างๆนาๆว่าใครจะมาทำร้ายเรา ร้องไห้ทั้งคืน โหยหวนเหมือนผี จนกระทั้งเช้า จนต้องมีคนเอากุญเเจมาเปิดห้องนอนเรา ตอนนั้นทั้งสั่นทั้งกลัว เเล้วก็ทานยาหลับไป
กาลเวลาเริ่มเปลี่ยน หนูกลับไปหาพ่อเเม่ที่ต่างจังหวัด เเล้วก็โทรคุยกับเเฟน เเชทหากันตลอด เเล้วมีอยู่วันนึงว่าเราจะกลับไปอยู๋ที่นั้นนะอีกสองวัน เเต่เเฟนกลับบอกว่าไม่ต้องมาที่นี่เเล้ว พ่อไม่ให้มาเเล้ว เราก็อกหักดิ เค้าเลือกที่บ้านมากกว่าเรา ตอนนั้นหัวใจเเหลกสลาย (ต่อนะคะ)